[หมู่บ้านเซิ่งหุน] โรงเตี๊ยมอิงกู่หลง

โรงเติ้ยมอิงกู่หลง

{ หมู่บ้านเซิ่งหุน }

【อิงกู่หลง】

โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งเดียวของหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปากทางเข้าหมู่บ้าน

 มีอาหาร สุรา น้ำชาชั้นเลิศไว้บริการ รวมไปถึงนางรำ นักเล่านิทาน

ไว้สร้างความสำราญให้แก่แขก ค่ำคืนดุจกลางวันบทเพลงไพเราะขับขาน

 โรงเตี๊ยมแห่งนี้ยังบ่มสุราจำหน่ายหลายชนิดอีกด้วย 

ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมอิงกู่หลง
เจ้าของกิจการ: เกา เซียน
ประเภทร้าน: บริการอาหาร สุรา น้ำชา และที่พัก
เวลาเปิด-ปิด: 24 ชั่วโมง

[เควสสอนการเล่น] สอนทำอาหารโดยพ่อครัวประจำหมู่บ้าน

พ่อครัวประจำโรงเตี๊ยม: เอ้อฉิน

ลูกศิษย์ของพ่อครัวตู้เหวยเม่า หลังพ่อครัวตู้เบื่อหน่ายงานครัว เขามีความคิดที่จะนำทรัพย์สินที่สะสมและส่วนตัวไปช่วยเหลือนายดีจึงได้ฝากฝังงานพ่อครัว

แก่เอ้อฉิน ก่อนอาจารย์เขาเลือกเฟ้นหานายดีเพื่อรับใช้และอาจารย์สัญญากับเขาว่าจะช่วยนำพาสันติมาสู่แผ่นดิน ปราบโจรโพกผ้าเหลือง

เอ้อฉินที่เป็นเด็กดีได้ฟังอาจารย์และเขาที่พยายามฝึกฝนฝีมือมาตลอดได้พยายามจนตามรอยอาจารย์ในด้านการครัวได้

::.คำอธิบายเควส.::

- คำในวงเล็บ อาทิ (พ่อหนุ่ม/สาวน้อย) เลือกคำใดคำหนึ่งมาใช้ ให้เข้ากับคุณ -

- [...] สีน้ำเงิน คือ โรลคำพูดเฉพาะคนมีลักษณะนิสัยตามที่ระบุ -

.: เงื่อนไขเควสสอนทำอาหาร :.

- ต้องเป็นผู้เลือกทางเลือกที่ (1) ว่าง ยินดีเรียน (เข้าสู่บทเรียน) ใน จุดเริ่มต้น -

.: โรลเพลย์เปิด :.

       - เขียนโรลอิสระมาที่นี่ จนถึงมาพบพ่อครัวโรงเตี๊ยมตามอิสระ -

       "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ

       @คุณ

       "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา

       @คุณ

       "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวเอ้อฉินหันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

       @คุณ

       "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำผัดผักเก๋าฮะไฉ่ได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน                  @คุณ
       "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร ) และลงมือได้"
        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ผัดผักเก๋าฮะไฉ่ เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"
      
       - เขียนโรลอิสระทำอาหารตามอัธยาศัยกับ พ่อครัวเอ้อฉิน สามารถอ้างอิงคลิปสอนทำอาหารเมนูนี้มาประยุกต์ให้เข้ากับยุคสมัยโบราณ เพื่อเขียนโรลได้ -

       "....." คุณ
       "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม       "....." คุณ
       "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้
       "....." คุณ
       "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวเอ้อฉินกล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"
       "....." คุณ โรลเพลย์จบ
      - จะได้รับรางวัล เมื่อหลอมอาหาร "ผัดผักเก๋าฮะไฉ่" ติดกระเป๋า 1 จาน
      ( - แล้วแต่คุณเลือก ว่าจะไปเรียนการตีเหล็กต่อ หรือ จบการเรียนไป ถ้ำหานกั๋ว เลย - )

รางวัลเควส: ได้รับ +10 ก้อนเงิน , +500 อีแปะ  , +30 EXP , เมล็ดข้าว x20 , กล่องหลอมอาวุธ(เควส)

Zhangnon -

  
เด็กหนุ่มน้อยมุ่งหน้ามายังเป้าหมาย พร้อมมองตามทาง สายตามองไกลๆอาจจะมองไม่ค่อยชัดมากเพราะตนยังเบลอๆ พร้อมทั้งมีของสัมภาระที่ท่านผู้เฒ่ามอบมาให้เพื่อทำวัตถุดิบ สายตามองจนแน่ชัดแล้วว่า ที่แห่งนี้แหละคือ โรงเตี๊ยมที่ท่านผู้เฒ่ากล่าวถึง ตนจึงเดินเข้าไปยังในร้าน
พร้อมกล่าวไปว่า "ขออณุญาติขอรับ"

จางหน๊งพร้อมเอ่ยไปว่า ข้ามาขอพบ
"พ่อครัวประจำโรงเตี๊ยม: ตู้ เหวยเม่า ท่านผู้นัันอยู่ที่นี่หรือไม่ขอรับ"

       "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ

      
จางหน๊งได้ยืนรอหลังอยู่ด้านหน้าสายตามองดูรอบบริเวณ ธรรมชาติช่างดูดีเสียจริงเขาได้พูดในใจ ตนจึงเอ่ยตะโกนบอกบางอย่างไปว่า

"ผู้ใหญ่บ้าน ซ่ง ต้าเผย ได้ส่งข้าให้มาพบท่านเพื่อเรียนรู้การทำวัตถุดิบบางอย่างหน่ะ"

จางหน๊งได้เอ่ยปากบอกความประสงค์ที่มายังที่นี่


       "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา


       จางหน๊งได้ย่างกายเดินตามอีกฝ่าย พร้อมทั้งมองไปยังรอบๆบริเวณพื้น เอ่ยในใจ ไปว่า ที่แห่งนี้ช่างงดงามและเป็นที่น่าอยู่เสียจริง ถึงแม้จะหรูหราไม่เท่าครัวในเมืองหลวงก็ตามเถิดชีวิตนอกเมืองหลวงนี่ช่างงดงามแท้


       "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

      
จางหน๊งตกใจสะดุ้งหยุงหยุงเเละ แสดงอาการเล็กลั่กมาชั่วครู่เพราะเขานั้นตกใจคำพูดของอีกฝ่ายพร้อมกับเอามือซ้ายเพื่อ เปิดในกระเป๋าดูพร้อมกับตอบอีกฝ่ายไป
"เครื่องยาจีน ฟืน ถ่านหิน ผักชี น้ำสะอาด เหล้า ซีอิ๋ว น้ำตาล น้ำส้มสายชู กะเทียม ปลากะพง"

       "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำปลาเปรี้ยวหวานซีหูได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน            

      
   จางหน๊งเดินมายืนตรงที่อีกฝ่ายบอก
พร้อมกับได้จัดเตรียมวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ พร้อมกับพูดบ่นในใจไปว่า พวกชาวบ้านนี่ชอบทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้งั้นหรอฟร่ะถ้ารู้จักข้าแล้วจะหนาว
ตนได้แต่ทำหน้าบึ้งๆเล็กน้อย ปากมุบมิบเล็กน้อย
แสดงความกริยาสุภาพปะปนในตัว

       "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ) และลงมือได้"
        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ปลาเปรี้ยวหวานซีหู เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"
      
      
จางหน๊งได้เริ่มทำอาหารและลงมือทำ
//ใส่น้ำมันลงในกระทะ ตั้งไฟให้ร้อนจัด นำเนื้อปลาคลุกกับแป้งให้ทั่ว ใส่เนื้อปลาลงไปทอดให้สุกกรอบ ตักขึ้นพักไว้ให้สะเด็ดน้ำมัน และทอดต่อให้หมด รวมถึงตัวปลาด้วย

//ใส่น้ำเปล่า น้ำตาลทราย ซอสมะเขือเทศ ตั้งไฟพอเดือด ปรุงรสด้วย ซอสปรุงอาหารตราแม็กกี้ สูตรผัดกลมกล่อม 2 ช้อนโต๊ะ ซอสหอยนางรมตราแม็กกี้ ใส่ชิ้นส้มลงไปเคี่ยวพอหอม ละลายแป้งข้าวโพดค่อยๆใส่พอให้น้ำซอสข้น และคนเร็วๆ

//ใส่ผลไม้จากการไหว้เจ้าต่างๆ (แอปเปิ้ล องุ่น พริกหวาน พุทรา แปะก๊วย) และเม็ดมะม่วงหิมพานต์ ผัดให้เข้ากัน ด้วยไฟแรงเร็วๆ ตักขึ้น ราดลงบนตัวปลาที่เรียงไว้ให้สวยงาม พร้อมจัดเสิร์ฟทันทีขณะร้อน


       "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม

      
หนุ่มน้อยจางหน๊งได้ใช้สายตาตนเองพร้อมทั้งยืนมองอีกฝ่ายชายผู้ชิมอาหารฝีมือของจางหน๊ง เขาจึงบอกอะไรความในใจบางอย่าง
"ข้าหน่ะเพิ่งทำอาหารครั้งแรกในชีวิตเลยตั้งแต่ข้าเกิดมาข้าไม่เคยทำอาหารด้วยตนเองเลย
จางหน๊งได้เอ่ยปากบอกอีกฝ่ายไปด้วยความในใจเพื่อให้อีกฝ่ายได้รับทราบตัวตนของเขา

       "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้


       จางหน๊งใช้ดวงตาตนเองมองไปยังอาหารที่ตนทำไว้ พร้อมกับมองหน้าอีกฝ่ายเพื่อสื่ออารมณ์ด้วยแววตาเลิ่กลั่ก ว่า อาหารนี้ท่านจะทานจริงๆหรอ
หรือจะให้ข้ากันแน่ แววตาสื่ออารมณ์ในการบ่งบอกแทนการพูดและความรู้สึกให้อีกฝ่ายรับรู้


       "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"
      

Tianzhou ดี

       ชายหนุ่มเดินมาเรื่อยๆอย่างชำนาญทาง เพราะมีอยู่บ่อยครั้งที่เขาคอยมาส่งของให้กับโรงเตี้ยมแห่งนี้ บรรยากาศที่แสนคุ้นเคยค่อยๆปลอบประโลมจิตใจให้ดีขึ้น เพียงระยะเวลานานเทียนหลงก็ได้มาถึงยังโรงเตี้ยมอิงกู่หลง

       "ท่าน ตู้ เหวยเม่า อยู่รึไม่ขอรับ" สิ้นเสียงกล่าวเทียนหลงก็พลันยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเริ่มมองเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินมา

       "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ

       "ท่านลืมข้าแล้วหรือ?? ข้าบุตรของเทียนฟาน เทียนหลงไงขอรับ แต่คราวนี้เป็นผู้ใหญ่บ้าน ซ่ง ต้าเผย ที่ส่งข้ามาขอรับ"

       "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา
       "ขอบคุณมากขอรับ" สิ้นเสียงกล่าวเทียนหลงพลันรีบเร่งฝีเท้าเดินตามชายตรงหน้าไปอย่างติดๆ

       "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

       "ขะ...ขอรับ" หากเขาต้องชดใช้สิ่งใดในเพลานี้คงมิมีเงินพอเป็นเเน่ เพราะตอนนี้เขาแทบไม่ต่างอะไรจากคนจรจัด

       "นี่ขอรับวัตถุดิบ ข้าต้องการทำปลาเปรี้ยวหวายซีหู เพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณคนหนึ่ง" สีหน้ามั่นใจได้เผชิญออกมาอีกครั้งเขาเชื่อว่าบุญคุณต้องได้รับการทดแทนไม่ว่ามากน้อยแค่ไหน

       "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำปลาเปรี้ยวหวานซีหูได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน                  

       "รบกวนด้วยครับ!!" เทียนหลงเริ่มทำตามอย่างที่ชายตรงหน้ากล่าวทุกอย่าง

       "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว และลงมือได้"

        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ปลาเปรี้ยวหวานซีหู เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"

       "อย่างนี้ใช่รึไม่ขอรับ??" เทียนหลงเริ่มทำอาหารอย่างไม่มั่นใจมากนัก แต่การใช้กระทะของเขาก็ไม่ได้นับว่าหน้าเกลียดอะไรมากสำหรับการทำเมนูนี้ครั้งแรก

       "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม      

       "ข้าเคยทำอาหารให้บิดามารดามาบ้างหนะขอรับ" มือข้างหนึ่งพลันลูบหัวด้วยความเขินอายเล็กน้อยเมื่อได้รับคำชม

       "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้

       "ขอบคุณมากขอรับ" มือทั้งสองพลันยื่นไปรับของอย่างรวดเร็ว

       "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"

       "ได้ขอรับ หากมีโอกาสข้าจะแทนท่านอย่างแน่นอน" เทียนหลังพลันรับของมา ก่อนจะรีบเดินไปหาช่างหลอมภายในหมู่บ้าน

      - จะได้รับรางวัล เมื่อหลอมอาหาร "ปลาเปรี้ยวหวานซีหู" ติดกระเป๋า 1 จาน

Haoyu ดี

คนตายตายแล้วก็พ้น ส่วนคนเป็นยังทนทุกข์ สัจธรรมในโลกหล้าล้วนเป็นเช่นนั้น

ห่าวอู๋ค่อยๆเดินทางออกมาจากจวนที่ตนฟื้นขึ้นมา

จะว่าไปตาแก่นั้นบอกให้ไปหาที่โรงเตี๊ยมนั้น สอนทำอาหาร? ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นก็เลยมุ่งตรงไปที่โรงเตี๊ยมน้้น

ว่าแล้วมันก็เคาะประตูหน้าโรงเตี๊ยม พลางถามหาพ่อครัวที่นี่
"ท่านตู่เหว่ยเม่าอยู่ที่นี่ไหม?" มันเอ่ยถามเสียงดัง
       "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ
      "ท่านผู้ใหญ่บ้าน ซ่งต้าเผยส่งข้ามาบอกว่าท่านสอนข้าประกอบอาหารได้" ชายหนุ่มตอบอย่างตรงประเด็นเข้าเรื่องโดยฉับไว
       "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา
      'ไม่อยากสอนก็ไม่ต้องสอนก็ได้นะ ถ้าจะไม่เต็มใจสอน' ชายหนุ่มบ่นอุบอิบในใจแต่สีหน้ายังปั้นยิ้มอยู่
       "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"
'วาจาสุนัขสิันดี!' ชายหนุ่มคิดในใจ
'เดี๋ยวรอดูอนาคตข้างหน้า ข้าเป็นใหญ่ เจ้าจะทำหน้าเยี่ยงไร' มันคิดด้วยนิสัยอันธพาลนักเลงโตเยี่ยงมัน
"ข้ามีนี่ขอรับ" แต่มันก็ยังตอบแบบสุภาพ
       "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำปลาเปรี้ยวหวานซีหูได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน         

      "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร ) และลงมือได้"
        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ปลาเปรี้ยวหวานซีหู เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"
      
'บ่นกระปอดกระแปดราวกับยายแก่ไปได้ ข้ารู้อยู่หรอกเรื่องนี้..' มันบ่นอุบอิบแต่ก็ค่อยลงมือทำแต่โดยดี
เพราะบ่นไปไอ้หมอนี่ก็ไม่ได้ยิน

มันค่อยๆแล่เนื้อปลาตามขวาง ออกมาให้ออกมาหนาดูน่ารับประทาน จากนั้นมันก็ตั้งน้ำมันให้ร้อน นำปลาคลุกกับแป้งสาลี แล้วเอาลงไปทอดจนเหลืองกรอบ

'ยากใช้ได้ ' เข้าจบแล้วมันก็ยกปลาออกกระทะ
จากนั้นจึงเริ่มผัดผัก กับน้ำราดให้เรียบร้อย ระหว่างผัด ห่าวอู๋ก็มีแกล้งทำเป็นตระวัดตะหลิวแรงๆ ให้น้ำกับน้ำมันไปโดนเจ้าพ่อครัวหน้านิ่วคิ้วขมวดผู้นี้ด้วย
จากนั้นมันก็ค่อยๆผัดให้เข้ากัน ทำให้น้ำเหนียวข้นด้วยแป้งข้าวโพดแล้วราดลงบนปลาที่ทอดเสร็จ
"เสร็จแล้ว เชิญชิมดู" ห่าวอู๋กล่าว
       "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม       ".....ก็ข้าพึ่งมือใหม่ ทำได้แค่นี้ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว" มันกล่าว
"แต่ช่างเถอะ ข้าขะรับคำชมไว้"
       "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้
       "โอ้ ขอบคุณ" มันกล่าวอย่างส่งๆไป
"มันคืออะไร โอ้ แล้วท่านคงไม่แย่งอาหารที่ข้าทำหรอกนะ" มันกล่าวอย่างกังวล
       "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"
       "ขอบคุณสำหรับข้อมูล" มันคำนับให้หนึ่งคราก่อนจะเดินไปหายังช่างตีเหล็กของที่นี่..

มีอาวุธติดตัวก็ดีมิน้อย…ว่าแล้วก็ค่อยๆเดินออกไป

ผลจากนิสัยทะเยอทะยาน

                            ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 point

Jinying ดี

      ◇ ━ สอนทำอาหาร

     หลังสอบถามจากผู้ใหญ่บ้านซ่งเรียบร้อยถึงสถานที่ตั้งของโรงเตี๊ยมประจำหมู่บ้านเซิ่งหุน ตัวจิ้นอิ๋งก็เก็บจัดสัมภาระให้เรียบร้อยพลางเดินกุมแผลที่ข้างเอวเป็นพัก ๆ มายังโรงเตี๊ยมอิงกู่หลง ตัวโรงเตี๊ยมมีขนาดเล็กหากตั้งอยู่ยังริมแม่น้ำชวนให้รู้สึกได้วิวทิวทัศน์งดงามขับกล่อม ตัวจิ้นอิ๋งพลันเผลอยืนทอดมองครู่หนึ่งถึงค่อยคอยกระพริบตาเรียกสติตนก่อนเดินเข้าไปยังตัวโรงเตี๊ยมในที่สุด

     แต่แล้วตัวนางก็ต้องยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าด้วยไม่รู้ว่าพ่อครัวเอ้อฉินที่ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวถึงมีหน้าคร่าตาเช่นใด สุดท้ายจึงเดินไปสอบถามเสี่ยวเอ้อร์เพื่อตามหากระทั่งสุดท้ายถึงได้ไหว้วานจากเถ้าแก่ของร้านให้ช่วยไปตามจนร่างของบุรุษหนุ่มเจ้าของใบหน้าเครียดขรึมเดินออกมาหาจิ้นอิ๋งในที่สุด

    "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาจิ้นอิ๋งที่เถ้าแก่ไปตามมาว่าขอพบ โดยอีกฝ่ายมีท่าทางเอะใจราวกับไม่รู้เหตุใดถึงมีคนมาหาทั้งที่ไม่ได้นัดใคร

     ซึ่งทันทีที่จิ้นอิ๋งสังเกตเห็นท่าทางติดฉงนเหล่านั้นก็เร่งโค้งทักทายอย่างสุภาพกลับไป พร้อมกันนั้นก็ผละเงยขึ้นมาแนะนำตัวพลางเลื่อนมือยกทัดเรือนผมบางส่วนที่ตกระข้างกรอบหน้าหลังโค้งทักไปเมื่อครู่ให้เรียบร้อย

     “ ข้ามีนามว่ากู่ จิ้นอิ๋งเจ้าค่ะ ตัวข้าได้ท่านอาวุโสซ่งแนะนำมาว่าท่านพ่อครัวเอ้อฉินสามารถช่วยสอนข้าทำอาหารเมนูปลาเปรี้ยวหวานซีหูได้น่ะเจ้าค่ะ ..รบกวนท่านแล้ว ” ท้ายประโยคเสียงหวานแอบติดแผ่วลงน้อย ๆ เพราะบรรยากาศดูเคร่งขรึมของคู่สนทนา

     "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางเงียบลงดูครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมาไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" อีกฝ่ายกล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำพาไปยังอาณาจักรของพ่อครัวหนุ่ม

     กระทั่งจิ้นอิ๋งเห็นท่าทางเหล่านั้นทั้งหมดหางคิ้วเรียวพลันลู่ลงเล้กน้อย สีหน้าราวหวาดเกรงไม่น้อยที่คล้ายตนมารบกวนเวลาของอีกฝ่าย กระนั้นขาเรียวก็ก้าวสับว่องไวตามไปไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

     "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

     จนเมื่อทั้งคู่เข้ามายังส่วนโซนครัว ไหล่บางก็ลอบยกสะดุ้งเล็กน้อยหลังจู่ ๆ ก็ถูกหันมาโดนดุเช่นนั้น ริมฝีปากเล็กพลันถูกเม้มจนซับสีดูประหม่าไม่น้อยยามเมื่อปลดถุงย่ามให้พ่อครัวหนุ่มได้พิจารณาของที่ทางผู้อาวุโสซ่งได้ส่งมาให้แก่ตน ระหว่างที่รอบุรุษตรงหน้าพิจารณาของ จิ้นอิ๋งก็คอยลอบสำรวจตามไปด้วย พลันดวงตาสีนิลประกายขึ้นครู่หนึ่งเมื่อรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าตนพอจะทำอาหารจานนี้ได้

     "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำปลาเปรี้ยวหวานซีหูได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยราวกลัวตนไม่ตั้งใจเรียน

     กระนั้นอารามกระตือรือร้นที่จะได้ลองทำอาหารที่ไม่น่าเกินความสามารถของนางทำให้ใบหน้าที่ดูซีดเซียวด้วยความหวั่นเกรงก่อนหน้ายามนี้ดูกระฉับกระเฉงขึ้น ดวงตากลมสุกใสสบตาผู้สอนทันทีราวรอฟังขั้นตอนต่อไปอย่างตั้งใจหลังจากที่ยืนตามตำแหน่งที่บอกและวางวัตถุดิบเรียงรายอย่างเรียบร้อยจนเสร็จสิ้น

     "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้จิ้นอิ๋งก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร) และลงมือได้"

     "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ปลาเปรี้ยวหวานซีหู เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"

     

     จิ้นอิ๋งรับฟังคำอธิบายจากพ่อครัวที่ดูมีท่าทางไม่เต็มใจสอนในคราแรกทว่ากลับอธิบายขั้นตอนเสียละเอียด ไหนจะส่งผ้ากันเปื้อนกับผ้าคาดหัวอย่างที่คนครัวควรปฏิบัติมาให้ แม้จะโยนมาไม่ทันตั้งตัวจนนางรับไม่ทัน ตกคลุมลงหัวร่างเล็กแทน รอยยิ้มกลับวาดบนใบหน้าของจิ้นอิ๋งจนดวงตาโค้งรับยามหยิบลงมาสวมเสียอย่างนั้น ด้วยเพราะในหัวพาลนึกชื่นชมการตั้งใจชี้แนะของอีกฝ่ายไปแล้วระหว่างที่รวบเอาเรือนผมของตนมัดขึ้นก่อนสวมทับด้วยผ้าคาดไม้ให้หล่นเกะกะยามทำครัว

     ซึ่งหลังผ้ากันเปื้อนถูกสวมเสร็จ ตัวจิ้นอิ๋งก็สูดลมหายใจเข้าเรียกกำลังใจหนึ่งเฮือกถึงได้ผละมาจุดไฟที่เตาให้ได้เสียก่อนถึงวางกระทะลงน้ำมันรอร้อน ระหว่างนั้นก็ผละมาเอากระเทียม เครื่องยาจีน และผักซีสับหั่นเตรียมไว้อย่างคล่องแคล่ว จนเรียบร้อยดีจิ้นอิ๋งถึงมาสนใจยังปลากระพง ทำการบั้งขวางตามลำตัวปลาเพื่อให้ตอนทอดน้ำมันได้แทรกซึมจนสุกกรอบทั่ว ก่อนเสร็จขั้นตอนนางพลันชะโงกหน้ามองกระทะว่าน้ำมันร้อนแล้วหรือไม่

     มือเรียวเลื่อนอังเหนือกระทะเล็กน้อย ก่อนผงกหัวรับกับตัวเองผะแผ่วและนำเกลือปริมาณไม่มากมาทาตามตัวปลาเพื่อลดความคาวถึงนำลงกระทะ เสียงทอดดังขึ้นราวน้ำมันเตรียมปะทุทั่วจนจิ้นอิ๋งเผลอหยีตาลง พลันรอยยิ้มเจือขบขันเผยออกที่ตนทำอาหารกับมารดามาก็มากแต่ก็ไม่หายระแวงน้ำมันกระเด็นได้เสียที ตะหลิวถูกคว้ามารอพลิกตะแคงปลาเป็นช่วง ๆ ให้ตัวปลาสุกทั่วถึงนำขึ้นสะเด็ดน้ำมันและวางพักลงจาน

     หลังจากนั้นก็เป็นเครื่องซอสเปรี้ยวหวาน ถ้วยใบเล็กถูกนำหยิบ จัดการใส่ลงก่อนด้วยน้ำตาลตามด้วยน้ำส้มสายชูตัดรสค่อยลงซีอิ๋วและตามด้วยน้ำสะอาดในตอนท้ายพลางคนให้เข้ากัน เรียบร้อยจิ้นอิ๋งถึงกลับมาสนใจยังกระทะโดยเอาน้ำมันออกจนเหลือไม่มากพลางเอาฟืนออกเพื่อลดไฟก่อนลงใส่กระเทียมลงผัดให้พอหอมสุกถึงตามด้วยน้ำปรุงซอสที่เตรียมไว้ลงไป ตะหลิวคนวนจนน้ำซอสพองวดถึงตามด้วยเหล้าและเครื่องยาจีนต่าง ๆ จนเรียบร้อยส่งกลิ่นหอมน่าทานจิ้นอิ๋งก็จัดการราดลงปลาที่วางรอยังจาน ประดับด้วยผักชีสีเขียวปิดท้ายก็สมบูรณ์ถึงได้หันไปสบตาพ่อครัวที่ช่วยสอนราวกับรอให้มาช่วยประเมิน

     "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนตนพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม

     จิ้นอิ๋งที่วาดหวังคำชมเพียงเล็กน้อยแม้ในตอนท้ายจะมีคำสอนให้ปรับปรุง ตัวนางก็คล้ายเผยแววตาเป็นประกายด้วยความดีใจนำไปแล้ว พลางโค้งศีรษะรับผะแผ่วท่าทางดูรับฟังคำติเตือนเหล่านั้นอย่างเต็มใจอีกเสียด้วย

     “ จิ้นอิ๋งจะนำคำแนะนำของท่านพ่อครัวไปปรับปรุงเจ้าค่ะ ”

    "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้แก่จิ้นอิ๋ง "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้"

     ยังไม่ทันที่จะได้กล่าวถามถึงเรื่องรสชาติต่อมา พ่อครัวหนุ่มก็เอ่ยชมออกมาให้ฟังแล้ว ทำเอาใบหน้าของจิ้นอิ๋งไม่คลายยังรอยยิ้มเลยเชียว ระหว่างนั้นก็รับของที่ถูกหยิบยื่นมาให้ด้วยความรู้สึกขอบคุณไม่น้อยที่บุรุษหนุ่มที่ดูท่าทางไม่อยากสอนกลับช่วยเหลือนางเสียมากมายในท้ายที่สุดเช่นนี้

     “ ท่านพ่อครัวเอ้อฉินเมตตาข้านัก.. หรือจริง ๆ อาหารจานนี้ให้ตอบแทนท่านแทนดีหรือไม่เจ้าคะ วัตถุดิบก็คล้ายจะทำอีกจานได้แค่ข้าต้องซื้อผักชีจากที่นี่เพิ่ม.. ”

     ระหว่างที่น้ำเสียงหวานเอ่ยเจื้อยแจ้วอยากตอบแทนให้แก่อีกฝ่ายที่ช่วยสอนกลับถูกแทรกเอ่ยประโยคยืดยาวขึ้นมาที่ทำเอาจิ้นอิ๋งเผลอเงียบรอฟังไป

     "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งจิ้นอิ๋งที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"

     จนเมื่อรับแผนที่มาและโค้งลาปนเปขอบคุณแก่อีกฝ่าย ทว่าก่อนที่พ่อครัวหนุ่มจะกลับเข้าไปในโซนครัวเตรียมทำงานต่อจิ้นอิ๋งก็คล้ายเอ่ยรั้งไว้ครู่หนึ่งเพื่อบอกกล่าวถึงโอกาสหน้าที่ได้พานพบอีกนางจะตอบแทนการช่วยเหลือนี้ให้แน่ จากนั้นจึงผละจากเพื่อหาช่างตีเหล็กตามที่พ่อครัวหนุ่มได้แนะนำต่อไป

JiTianTao ดี

โรลเผยแผ่ศาสนา ใช้เอฟเฟกวันละครั้ง

วันนี้นั้นจีเทียนเต๋านั้นนำคณะของตนเองนั้นออกเดินทางมาที่หมู่บ้านใหม่ที่ตนเองได้ข่าวมาเหมือนกันว่ามีหมู่บ้านนี่อยู่ตนเองจึงเข้ามาดูว่าหมู่บ้านนี้นั้นต้องการความช่วยเหลืออะไรไหมหรือว่ามีผู้คนที่ต้องการให้ความช่วยเหลือหรือไม่โดยระหว่างทางนั้นก็ได้พบโจรโผกผ้าเหลืองพอดีหลังจากที่ต้าจงแสดงฝีมือแล้วนั้นโจรคนนั้นก็ได้แต่หลบหนีไปอย่างรวดเร็วแทน แต่ว่าตนเองมานั้นก็ไม่ได้พบเจอกับที่ๆเหล่าชาวบ้านนั้นมาชุมนุมกันตนเองจึงได้มาที่โรงเตี๊ยมแทนเพื่อที่จะสอบถามทุกคนหรือว่าเผยแผ่ศาสนาของตนเองนั้นเอง

"สวัสดีครับทุกท่านทุกคนที่มายังโรงเตี๊ยมแห่งนี้พวกท่านอาจจะยังสงสัยว่าพวกข้านั้นเป็นใคร ข้ามีนามว่าจีเทียนเต๋าเป็นนักบวชที่มาช่วยหรือผู้คนที่ต้องได้รับความเดือดร้อนหรือว่าผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือพวกท่านอาจจะคิดว่าคำพูดของข้ามันจะดูน่าเชื่อถือหรือไม่หรือว่าจะเป็นเพียงแค่พวกหลอกลวงคนอื่นเท่านั้นแต่ข้าอยากจะให้พวกท่านนั้นได้เปิดใจของพวกท่านเองดูกัน ว่าข้าจะมาหลอกพวกท่านนั้นจะได้อะไรขึ้นมาจะมาหลอกเอาเงินให้กับพวกท่านอย่างนั้นหรอไงกัน ข้าเป็นนักบวชมาจากที่เมืองเฉิงตูถ้าพวกท่านที่นี้ไม่เชื่อใจข้านั้นก็สามารถไปถามหาข้าที่เมืองเฉิงตูหรือว่าที่หมู่บ้านซีตี้ได้เบย ที่ข้ามาที่นี้เพื่อมาช่วยเหลือคนที่ไร้กำลังหรือว่าคนที่ไร้ซึ้งกำลังหรือว่าที่กำลังหลงทางในชีวิตนั้นให้มีเป้าหมายในการใช้ชีวิตนั้นเอง แต่ว่าข้าก็รู้ว่าพวกท่านอาจจะยังไม่เชื่อข้าแต่ว่าข้าก็อยากให้พวกท่านนั้นได้เปิดใจรับฟังที่ข้าจะพูดก่อนแล้วพวกท่านจะไม่เชื่อข้าก็ไม่เป็นไร พระองค์ทรงให้ความรักกับมนุษย์ทุกคนจงอย่าได้ลังเลหรือสงสัยในสิ่งที่ข้าทำที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อช่วยเหลือพวกท่านให้ค้นพบแสงสว่างในชีวิตนั้นเอง"

ใช้ลักษณะนิสัยถ่อมตน

+15 ความศรัทธา

เลื่อมใสศรัทธา

+40 ความศรัทธา

ติ่งหูยาว

+30 ความศรัทธา

หลังตรง

+25 ความศรัทธา

ใช้ลักษณะนิสัย NPC  172

แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่

+6 point เมื่อโรลต่อสู้ในระบบ

หูดี

+3 points เมื่อโรลต่อสู้ในระบบ

สายตายาว

+2 point เมื่อโรลต่อสู้ในระบบ

มอบไอเทม ฮวาเจียวปิ้งย่าง ให้NPC 172 (EXP)

https://rotk.xyz/dzs_npccomrade-fight.html?aid=345

@Webmaster

Weibin ชั่ว

หลังจากเดินทางออกมาจากหมู่บ้านใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโรงเตี๊ยม

"อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ

"ข้าเหลาหู่ ผู้ใหญ่บอกให้ข้ามาที่นี่เพื่อเรียนทำอาหาร"

"อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา

กัวฟ่งเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในครัว ภายในครัวมีอุปกรทำอาหารมากมายวางเลียงกันเป็นระเบียบ เขาอยากจะลองจับมีดด้ามนึงขึ้นมา

"อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

"เพ้ย!!! ข้าจะดูมีดเเค่เล่มเดียวเจ้าขี้งกไปไหน" กัวฟ่งบ่นพลางหยิบวัตถุดิบในกระเป๋า แต่เขาไม่รู้ตัวว่าเสียงที่เขาบ่นไปไม่ต่างอะไรจากการตวาด เพราะด้วยร่างกายที่ใหญ่โตไม่ต่างจากหมีทำให้เสียงเขาดังไปด้วย

  "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำปลาผัดผักเก๋าฮะไฉ่ได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน

กัวฟ่งทำอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่ "ข้าพร้อมแล้ว"

"ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร ) และลงมือได้"
        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ผัดผักเก๋าฮะไฉ่ เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"

ิิการทำอาหารผ่านไปด้วยความเละเทะโชคดีมีพ่อครัวตู้ช่วยกำกับ

"เพ้ย  ข้าขอสาบานเลยว่าข้าจะไม่มาทำอะไรแบบนี้ ชีวิตข้าควรอยู่ในสนามรบเเละบนอานม้า ไม่ใช่มานั่งอยู่ในครัว"

  "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม

   "นี่ข้าต้องใช้ความพยามขนาดไหนรู้ไหม"
      
"เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้

"ดี ข้าจะไปล้างตัวสักหน่อยตัวข้ามีแต่เหงื่อแล้วอย่าคิดแตะต้องอาหารจานนั้นเด็ดขาด"

"ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"

หลังจากกัวฟ่งบอกลาพ่อครัวตู้เขาก็ออกเดินทางไปหาช่างตีเหล็ก
"ตีเหล็กหรอ..นี่สิถึงจะเหมาะกับข้าชายชาตรี"

ZhangTing -

      

       จางถิงเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงที่หมายจนได้ ด้วยบรรยากาศทำให้เธอแอบหลงนิดหน่อย ที่นี่ใช่สถานที่ที่เด็กอย่างเธอควรมาจริงๆ ใช่มั้ยนะ ถึงแบบนั้นจางถิงก็หยักไหล่ทำทีไม่สนใจเดินเข้าไปในร้าน ไม่รู้แล้วล่ะผู้ใหญ่บ้านให้มานี่นา

      “สวัสดีเจ้าค่าาาาาาาา!” เธอเปิดประตูเสียงดังสู้กับเสียงหวานของตัวเองจนคนหันมามองเป็นตาเดียว

               "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" ดูท่าทางน่าจะเป็นพ่อครัวเธอเลยตรงไปหาด้วยรอยยิ้ม

                “ข้ามีนามว่า จาง ถิง เจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกทางให้ข้ามาที่นี่เจ้าค่ะ”

               "อืม...ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" จาง ถิง พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มระรัว"ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา"

               “สอนข้าทำอาหารสินะเจ้าค่ะ ได้เลยค่ะเรื่องอาหารไว้ใจข้า----”

               "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" จางถิงเม้มปากเงียบแทบจะไม่ทัน เธอมองพ่อครัวคนหล่อที่ส่งเสียงและทำหน้าดุมาหาพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

               “อย่าดุข้าเลยเจ้าค่ะ ;-;” จางถิงทำหน้าหง๋อย “อา..ข้ามีนี่ นี่ และ นี่เจ้าค่ะ” เธอหยิบวัตถุดิบขึ้นมาให้อีกคนดู

               "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำผัดผักเก๋าฮะไฉ่ได้เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ"พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน

               “อึ๋ย..ทำไมต้องดุข้าด้วยเจ้าคะ”เธอเริ่มทำหน้ามุ่ย
               

     "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดีๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" ไม่ฟังแล้วยังจะโยนมาให้อีกจางถิงรับผ้ากันเปื้อนกับผ้าคาดหัวแทบจะไม่ทัน ก่อนจะรีบสวมและรีบผาดหัวหัวทันทีที่พ่อครัวเริ่มสอน"ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร ) และลงมือได้"
               

     "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก'ค้นหา ผัดผักเก๋าฮะไฉ่เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ"พ่อครัวอธิบายขึ้นมา จางถิงก็รีบตั้งใจฟัง "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไปเพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"
      
                "แบบนี้สินะเจ้าคะ โธ่ ข้าก็นึกว่าจะยาก ไหงง่ายแบบนี้ล่ะเจ้าคะ" จางถิงยืดอกมั่นใจหลังจากได้ทำอาหารเสร็จเรียบร้อย
                 

      "อ่าห์ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" ได้ยินปุ้บก็หุปรอยยิ้มเลย      

      "โธ่ เจ้าค่ะ ๆ ท่านพ่อครัว" ทำหน้าเซ็งแล้วเซ็งอีก
               

      "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีกสำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย"นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้าขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้
               

      "ข้าไม่ใช่เจ้าหนูนะเจ้าคะ ! โอ้ะ..." จางถิงที่เห็นของรางวัลก็รีบคว้าไว้เลยทันที“ขอบคุณเจ้าค่ะ!” เธอยิ้มร่า

               

      "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่าเจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" เธอเดินตามอีกคนจนเดินไปถึงประตู" หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิเขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"
               

      "ขอขอบคุณเจ้าค่ะที่สอนการทำอาหารให้กับข้าหากโอกาสหน้าเราได้เจอกันอีกข้าจะตอบแทนท่านแน่นอนเจ้าค่ะ" เธอกอดของไว้ในอกพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานประจำตัวให้พ่อครัว “ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะ” เธอก้มหัวจากนั้นจึงเดินทางไปตามแผนที่ที่พ่อครัวให้ไปต่อ
               

Liangjin -

        เลี่ยงจินมุ่งจากเรือนของผู้ใหญ่บ้านมาที่โรงเตี๊ยม ระหว่างทางก็ไปขอให้คนในหมู่บ้านช่วยบอกทางมาที่โรงเตี๊ยมให้ ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ก็ได้มาถึงโรงเตี๊ยม

       "ที่นี่ใช่โรงเตี๊ยมที่ผู้ใหญ่บ้านบอกไว้หรือเปล่าหว่า ถึงจะโดนชาวบ้านบอกมาว่ามีแค่โรงเตี๊ยมเดียวก็เถอะ" เลี่ยงจินมองโรงเตี๊ยมเบื้องหน้าอย่างไม่มั่นใจนัก

       'แต่อย่างไร ลองตามหาคนครัวของโรงเตี๊ยมนี้ก่อนน่าจะดีกว่า' เลี่ยงจินคิดในใจได้เช่นนั้นก็เริ่มปฏิบัติการตามหาเถ้าแก่โรงเตี๊ยม

      "ท่านๆ ข้าอยากพบพ่อครัวของโรงเตี๊ยมไม่ทราบว่าท่านพอจะพาข้าไปพบหน่อยได้ไหม"

       "ท่านตรงนั้น ช่วยพาข้าไปหาพ่อครัวหน่อยได้ไหม พอดีข้ามีเรื่องอยากเจอน่ะ"

    เลี่ยงจินเข้าไปทักถามเสี่ยวเออร์ของโรงเตี๊ยมที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้เรื่องอะไร

      "คือว่า.. ข้าอยากพบกับพ่อครัวใหญ่ของที่นี่ ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีอาหารรสเด็ดเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน ข้าเลยอยากจะมาพบคนที่ปรุงอาหารเหล่านั้นด้วยตาตนเองสักครั้ง"

       หนุ่มผมบลอนด์เริ่มพยายามใช้คำยกยอพ่อครัวของโรงเตี๊ยม ถึงเขาจะไม่รู้ก็เถอะว่าอร่อยถึงว่าจริงไหม แต่ในเมื่อท่านผู้ใหญ่บ้านแนะนำมันย่อมรสเด็ดแน่นอนอยู่แล้ว!

      "หืม… ได้สิเดี๋ยวข้าไปตามมาให้ ท่านยืนรอตรงนี้ประเดี๋ยวเดียวนะ หรือจะสั่งอาหารรอก็ได้"

      "จริงหรือขอรับ!"

   เมื่อได้ยินเช่นนั้นเลี่ยงจินก็ดีใจ อย่างน้อยเขาก็มาไม่เสียเที่ยว

      

       "อ่า เจ้าคือใครงั้นเหรอ" พ่อครัวหนุ่มเดินมาหาคนที่เถ้าแก่ไปตามมาว่ามีคนมาขอพบเขา เขาก็เอะใจว่าไม่ได้นัดใคร ทำไมมีคนมาหาได้นะ

      "คือว่า.. ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกข้าให้มาที่นี่นะ ท่านบอกกับข้าว่าอยากให้ท่านช่วยสอนทำอาหารให้ตัวของข้าเสียหน่อย ถ้าเป็นไปได้ข้าก็อยากจะให้ท่านสอนผัดผักเก๋าฮะไฉ่หน่ะ"

      เลี่ยงจินพูดด้วยความเกรงใจ แค่ขอให้ช่วยสอนทำอาหารก็คงเบียดเบียนช่วงเวลาทำมาหากินของเขาผู้นี้ไปไม่น้อย ถ้าเขาเลือกที่จะปฏิเสธหรือสอนทำเมนูง่ายๆก็ไม่แปลกใจนัก

       "อืม... ผู้ใหญ่บ้านส่งเจ้ามางั้นเหรอ" พ่อครัวกล่าวพลางครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "ตามมา ไว ๆ ด้วยล่ะข้าจะสอนเจ้าแค่เมนูเดียวตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกมา" เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปยังอาณาจักรของเขา

      

     "ขอบคุณท่านมาก ถ้าท่านปฏิเสธข้าก็ไม่รู้จะพึ่งพาใครแล้ว ฮะฮะ…" เลี่ยงจินหัวเราะแห้ง ยามที่มองไปหาพ่อครัวผู้นี้แล้วรู้เสียวสันหลังวาบ เหมือนจะถูกเฉือนได้ตลอดเวลาอย่างนั้น

       "อย่าทำอะไรเสียหายชะล่ะ ไม่งั้นข้าให้เจ้าชดใช้!" พ่อครัวตู้หันมาเชิงกล่าวเสียงดุ "ไหนมาดูกันสิว่าเจ้ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง"

      เลี่ยงจินค้นในย่ามเพื่อดูวัตถุดิบภายในนั้น ดูท่าแล้วผู้ใหญ่บ้านคงจัดเตรียมไว้ให้เขาอยู่แล้วแต่ผู้ใหญ่บ้านใช้เวลาที่ไหนไปจัดเตรียมไว้คอยให้กันนะ

      

       "ค.. ครับท่านพ่อครัว! เอ่อในนี้มีผักฉะไห่ น้ำมันงา น้ำแกงแล้วก็ไข่ไก่ มีเพียงเท่านี้"

   

       "วัตถุดิบพวกนี้สามารถทำผัดผักเก๋าฮะไฉ่ได้ เช่นนั้นเจ้ามายืนตรงนี้และวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะ" พ่อครัวเริ่มพูดเสียงแข็งและเข้มงวดปนรวมอยู่ด้วยเพื่อไม่ให้คุณไม่ตั้งใจเรียน                  

       เลี่ยงจินนำวัตถุดิบในย่ามลงบนโต๊ะตามคำสั่งของพ่อครัว สภาพเขาในตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในสมรภูมิก็มิปาน แต่เป็นสมรภูมที่มีชื่อว่า 'การทำอาหาร'

       "ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่ด้วย และเอาผ้าคาดหัวนี่รวบผมมัดให้ดี ๆ เดี๋ยวเส้นผมเจ้าตกลงไปในอาหารจะทำให้เสียอรรถรสในการกิน" พ่อครัวกล่าวพลางโยนผ้ากันเปื้อนสีขาวกับผ้าคาดหัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูด "ต่อไปเจ้าก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำครัว (เมนู My Status > เลือกเมนู ทักษะดำรงชีพ > และเลือก ผสมไอเท็ม ก็จะปรากฎรายการอาหาร ) และลงมือได้"

        "จากนั้นเจ้าไปที่ 'อาหารจานหลัก' ค้นหา ผัดผักเก๋าฮะไฉ่ เพื่อลงมือหลอมรวมวัตถุดิบพวกนี้ออกมาเป็นอาหารจานที่เจ้าต้องการ" พ่อครัวอธิบายอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ "วัตถุดิบนอกจากหาซื้อได้จากตลาด (Market) แล้ว บางส่วนเจ้าก็ต้องไปผสมเองด้วยวัตถุดิบบางชนิดไม่อาจหาซื้อได้ทั่วไป เพราะราคามันจะสูง และ เครื่องเทศบางชนิดเช่นกัน"

      

       ตู้เหวยเหม่าแสดงทำอาหารให้ดูครั้งหนึ่งก่อนจากวัตถุดิบของทางโรงเตี๊ยมแล้วจึงให้เลี่ยงจินเริ่มทำตาม

        'น่าจะได้.. ล่ะมั้ง'

      เลี่ยงจินมองตะหลิวในมือซ้ายสลับกับวัตถุดิบบนโตะ และได้เพียงภาวนาต่อหัตถ์ซ้ายของตน ขอให้เทพแห่งอาหารอวยพรแก่เรา…

      เขาเริ่มจากการผัดอย่างทุลักทุเล พยามเลียนแบบท่วงท่าของพ่อครัวหนุ่มเมื่อครู่ให้ได้มากที่สุด แต่ก็ได้ตระหนักว่าอย่าเลียนแบบเซียนเลยเถิด.. มนุษย์เอ๋ย เขาปรับเทคนิคการผัดให้เข้ากับตนให้มากที่สุด จนแล้วจนรอดก็ได้ผัดผักเก๋าฮะไฉ่มาหนึ่งที่

      

       "อ่าห์ ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของเจ้าจะนับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุงฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ" พ่อครัวกล่าวสอนอีกฝ่ายพลางตักอาหารในจานนิดนึงขึ้นชิม      

      "รสชาติเป็นเช่นไรบ้างท่านพ่อครัว.." เลี่ยงจินสอบถามฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าใดนัก หากออกมาแยกเขาจะกินอาหารจานนี้เองและจะซื้อผัดผักจานที่ตู้เหว่ยเหมาทำไปเมื่อกี้ให้ผู้มีพระคุณเอง

       "เพียงแต่เจ้าต้องฝึกฝนฝีมืออีก สำหรับจานนี้พอได้สำหรับเจ้าหนูอย่างเจ้า" พ่อครัวหนุ่มกล่าวก่อนหยิบของให้อีกฝ่าย "นี่ของขวัญเล็กน้อยจากข้าในฐานะครูที่สอนเจ้า ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จปณิธานที่ตั้งไว้

      

        "ขอบคุณท่านมาก ข้าจะใช้อย่างดีเลยของที่ท่านมอบให้มา" ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ นี่เป็นอีกครั้งที่เขาได้ขอบคุณคนอื่นเป็นรอบที่สองของวันและคาดว่าน่าจะมีอีก

       "ข้าไม่แย่งของเจ้าหรอกหน่า เจ้าเก็บจานนี้ไว้ให้จอมยุทธ์หลิวเถอะ เขาคงชอบทานมัน" พ่อครัวตู้กล่าวพลางเดินไปส่งอีกฝ่ายที่หน้าประตูครัว "หากเจ้าไม่รีบนำวัตถุดิบชุดนี้ไปหาช่างตีเหล็กของหมู่บ้านตามแผนที่นี้สิ เขาจะสอนเจ้าเรียนรู้การหลอม"

      

    เลี่ยงจินคำนวณเวลาดูพบว่าน่าจะยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ไปหาช่างตีเหล็กก็น่าจะไม่เสียเวลามากเท่าใดนัก

     "งั้นข้าขอตัวก่อนแล้วกัน" เขาเก็บรวมผัดผักไว้กับตัวและออกตัวไปหาช่างตีเหล็กต่อไป

สุขุม

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้

      หนอนหนังสือ

+4 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้

         

     อัจฉริยะ

+5 Point จากการโรลเรียนรู้

                                                                       @Watcher