[นอกเมืองไท่หยวน] โรงหมอสกุลชุน

โรงหมอสกุลชุน

{ เมืองไท่หยวน }

หากพูดถึงโรงหมอที่ขึ้นชื่อลือชาที่สุดในเหอเป่ย แดนเหนือคงไม่พ้น โรงหมอสกุลชุน
ที่บริหารกิจการโดย หมอชุน อี้ฉาง ศิษย์เอกของหมอฮั่วถัว (ฮัวโต๋)
โรงหมอแห่งนี้เป็นที่รู้จักแพร่หลายในเหอเป่ย ตั้งอยู่ในหุบเขาห่างจาก...
เมืองไท่หยวนสองร้อยลี้ เป็นสถานที่ใหญ่โตครอบคลุมหุบเขาแห่งนี้
หมอชุนมีความแปลกพิสดารเขาจะเลือกรับรักษา อาการเบา ๆ โรคทั่วไปหมดหวัง
เขาจะรักษาให้แก่อาการหนัก ๆ ปางตาย และ โรคใหม่ ๆ เท่านั้นเพื่อศึกษาคุณ
อีกทั้งพื้นที่กว้างขวางยังเติมก่อเรื่อย ๆ ด้วยมีคหบดีมากมายบริจาคให้ไม่หยุดหย่อน
ทำให้ปัจจุบันโรงหมอแห่งนี้ยังเสมือนโรงเตี๊ยมขนาดย่อมที่เป็นที่พักพิงนักเดินทางกลางป่า

ทุกท่านสามารถมาโรลเพลย์ทำงานพาร์ทไทม์ประจำวัน
ค่าจ้าง: 100 อีแปะ - 5 EXP (รายวัน)

เถ้าแก่โรงหมอ: ชุน อี้ฉาง
อุปนิสัย :: ช่างสังเกตุ จู้จี้และละเอียดถี่ถ้วน
อารมณ์ฉุนเฉียวง่ายเมื่อโดนรบกวนสมาธิ สีหน้าเย็นชา
และเป็นคนปากไม่ตรงกับใจ เขาค่อนข้างจะหงุดหงิดง่ายก็จริง
แตแท้จริงไม่อาจเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้ อีกทั้งเป็นคนชอบแสวงหา
และรักษาโรคใหม่ ๆ เพื่อวิจัยโรค รวมไปถึงทดลองยาพิษแขนงต่าง ๆ

  

.: แขกที่สัญจรมาโรงหมอ :.

กติกาการโรลเพลย์สนทนาทำความรู้จักขุนพลสัญจรผ่านมา

(0) ก่อนเริ่มทุกครั้ง ท่านต้องเช็คนิสัย NPC เพื่อนำมาโรลบังคับ NPC ที่นี่ (คลิกเพื่อหาข้อมูล NPC)

(1) 1 โรลเพลย์ สามารถเจอได้แค่ 1 คนเท่านั้น ยกเว้นมีระบุว่า xx นั่งกับ xx

(2) ในโรลเพลย์สร้างสถานการณ์พบเจอครั้งแรกได้อิสระ โดยไม่แหกนิสัย NPC

(3) นอกจากทำความรู้จัก พูดคุย ใน 1 โรลเพลย์สามารถมอบของขวัญให้ 1 ชิ้นเท่านั้น

(4) การชักชวนเข้ากองกำลัง บาง NPC ไม่จำเป็นต้องหัวใจเต็ม 10 ดวงเสมอไป นอกจากอยู่ที่การให้ของแล้ว การพูดคุย โรลทิ้งท้ายไว้ และ กำกับว่า "ชักชวน"

ทางทีมงานจะมาคอมเม้นท์ว่าชวนสำเร็จหรือไม่ ถ้าสำเร็จคุณจะได้โต้วาทีกับเขา ถ้าชนะแสดงว่าเขายอมรับใช้คุณ

ความสำคัญก่อนโรลสร้างความสัมพันธ์ NPC

(1) สำคัญมาก ที่คุณจะต้องตรวจเช็ค (ลักษณะนิสัยขัดแย้งกันหรือไม่ สามารถเช็คได้จากที่นี่ คลิก)

(2) รองลงมา ตรวจเช็ต ธาตุวันเกิด และ ปีนักษตร ชงกันหรือไม่ สามารถเช็คได้ที่นี่ (คลิก)

(3) ทุก ๆ การโรลเพลย์ที่มีความขัดแย้งในด้านนิสัย และ ธาตุหรือปีนักษัตรชงกัน เนื้อหาโรลเพลย์คุณจะต้องสร้างให้สมเหตุสมผล

เมื่อความสัมพันธ์ต้องลบลงในโรลเดียวกับจีบ ที่ความสัมพันธ์เพิ่ม โดยการครีเอทสร้างสถานการณ์โรลเพลย์ไม่ถึงกับทะเลาะ ขัดแย้งกัน

แต่ให้คุณเผลอทำอะไรที่ไม่ดี หรือใช้คำพูด หรือ บางอย่างเกี่ยวกับนิสัย ตัวคาร์คุณในโรลนั้นด้วย เพื่อให้มีความเมคเช้นส์ในการลดความสัมพันธ์

[041] เยี่ยนซือ

พฤติกรรม: ช่วยงานโรงหมอ

ระยะเวลาอยู่ที่นี่: ยังไม่มีกำหนดการไปจากนี่

Chenfeng บ้า

เฉินเซียวเฟิงได้เดินทางมาถึงเมืองไท่หยวนพร้อมกับเกวียนที่จอดรอด้านนอก ตอนนี้ภารกิจของเขาคือหาที่แลกเงินและซื้อตุนอาหารและสุราให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงในคืนนี้ เลยแวะมาที่โรงเตี้ยมแห่งนี้เพราะเห็นว่าน่าสนใจดี


"เถ้าแก่พอจะรู้ไหมว่าโรงเงินตราอยู่ที่ไหน?"



เฉินเซียวเฟิงถามเถ้าแก่ที่เหมือนกำลังวุ่นทำอะไรบางอย่างอยู่ เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามดูมีภูมิปัญญา ใส่ชุดคล้ายขุนนางในราชสำนัก


"หนวกหู! ไม่เห็นรึไงว่าข้ากำลังยุ่งอยู่ อยากรู้ก็ไปถามคนอื่นเอา"


เถ้าแก่ตะโกนว่าอย่างฉุนเฉียวผิดกับลักษณะที่ดูใจเย็นภายนอก มันทำให้เฉินเซียวเฟิงไม่พอใจหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงเดินจากไปหาผู้อื่นในโรงเตี้ยมต่อ เขาลองมองดูรอบๆกระทั่งพบกับสตรีในชุดขาวดูโดดเด่น กำลังนั่งดื่มชาอยู่คนเดียว ท่าทางน่าจะช่วยเหลือเขาได้


"ขออภัยที่รบกวนเวลาแม่นาง พอดีข้าอยากสอบถามทางไปโรงเงินตราพอรู้บ้างไหม?"


เฉินเซียวเฟิงเข้าไปหาแล้วทักทายอย่างสุภาพ ก่อนที่สตรีชุดขาวจะหันมามองพร้อมรอยยิ้มหวานประดับใบหน้า


"แน่นอน ข้าย่อมรู้สิแต่จะให้บอกเส้นทางก็กลัวท่านไปไม่ถูกเช่นนั้นให้ข้าช่วยนำทางไปเลยจะดีกว่า"


สตรีชุดขาวเสนอตัวแต่เฉินเซียวเฟิงคิดว่านั่นจะเกินไปหน่อย


"นั่นคงรบกวนแม่นางมากเกินไป เพียงบอกเส้นทางมาก็พอแล้ว"


เฉินเซียวเฟิงร้องห้ามด้วยความเกรงใจ แต่สตรีชุดขาวเพียงส่ายหน้าเบาๆ


"ไม่เลย ข้าเองก็กำลังว่างอยู่พอดีแต่ถ้าท่านเกรงใจก็ถือว่าเลี้ยงน้ำชาข้าครั้งนี้ก็พอแล้ว"


เมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้เฉินเซียวเฟิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับน้ำใจ จึงตกลงให้สตรีชุดขาวนำทางให้พร้อมเลี้ยงน้ำชาเป็นการตอบแทน


หลังจากนั้นเฉินเซียวเฟิงก็แลกเงินตำลึงจำนวนมากจนน่าตกใจ แต่ทางโรงเงินตราก็ไม่ถามอะไรตราบที่พวกเขาได้เงิน


"ท่านแลกเงินมามากมายขนาดนี้จะเอาไปใช้ทำอะไรงั้นเหรอ?"


สตรีชุดขาวเอ่ยถามเฉินเซียวเฟิงเพราะเงินที่แลกมาไม่ใช่น้อยๆเลย


"พอดีข้าจะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์กับสหายข้านะ.. เลยจำเป็นต้องเตรียมซื้อของไว้เยอะเลย"


เฉินเซียวเฟิงตอบไปตามความจริง แต่ไม่ได้พูดทั้งหมดว่าเพื่อนที่ว่าคือโจรทั้งนั้น


"เงินขนาดนี้ เลี้ยงคนนับพันได้เลยนะเนี่ย ถ้างั้นข้าแนะนำร้านดีๆให้เอาไหม?"


สตรีชุดขาวดูกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลืออย่างมากจนเฉินเซียวเฟิงดูลำบากใจซะเอง


"ขอบคุณแม่นางมาก แต่ทำไมถึงช่วยเหลือคนแปลกหน้าแบบข้าถึงขนาดนี้กันล่ะ?"


เฉินเซียวเฟิงถามด้วยความสงสัยเพราะเขาเจอกับเธอได้ไม่กี่ชั่วยามด้วยซ้ำ


"พูดอะไรแบบนั้นล่ะ ข้าก็แค่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเท่านั้นเอง สักวันหนึ่งคนที่ข้าช่วยเหลือก็อาจมาตอบแทนข้าคืนได้จริงไหม?"


คำพูดของสตรีชุดขาวทำให้เฉินเซียวเฟิงประทับใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ


"ถ้าเช่นนั้นไว้ข้าจะหาทางตอบแทนเจ้าให้มากว่าที่เจ้าทำให้ข้าเลย"


พอพูดจบทั้งสองก็หัวเราะออกมาเบาๆ น่าแปลกที่เฉินเซียวเฟิงรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่พบเธอครั้งแรกแล้ว


หลังจากที่ซื้อของอะไรครบจนหมดสิ้นและยกขึ้นเกวียนจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็ถึงเวลาต้องบอกลากันแล้ว


"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ"


เฉินเซียวเฟิงหันมาพูดขอบคุณอย่างจริงใจ


"ไม่เป็นไรๆ ข้าเองก็สนุกเหมือนกันจะว่าไปเรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนี้นา?"


คำพูดสตรีชุดขาวทำให้เขาคิดขึ้นได้ว่าไม่ได้แนะนำตัวเลยเพราะมัวแต่คุยกันเพลินไปหน่อย


"ข้าเฉินเฟิง แล้วแม่นางล่ะ?"


สตรีชุดขาวยิ้มบางๆพลางจ้องตาเฉินเซียวเฟิงอย่างจริงจัง


"ข้าชื่อเยี่ยนซือ ยินดีที่ได้รู้จักนะเฉินเฟิง"


นางแนะนำตัวอย่างเรียบง่าย แต่ก็ทำให้เฉินเซียวเฟิงรู้สึกชอบความเป็นกันเองแบบนี้มากว่า


"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันแม่นางเยี่ยนซือ เช่นนั้นไว้พบเจอโอกาสหน้าข้าจะหาทางตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยเหลือครั้งนี้ไว้นะ"


เฉินเซียวเฟิงบอกลาพร้อมค่อยๆขับเกวียนจากไปในใจก็คิดว่าจะได้มีโอกาสเจอนางอีกไหมนะ ก่อนที่เขาจะมุ่งกลับไปที่ ค่ายโจรภูเขาฉางซิ่ง

LiuLing -

เสียงจอแจของผู้คนคุยกันอยู่ก้องในหัว พลันชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาขึ้นมาก็พบกับสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งแปลกตาเสียมาก พลันนึกถึงเรื่องมื้อคืนนี้ และ จำได้ว่าตนนั้นได้สลบไปในระหว่างเดินทางไปแถวนอกเมืองไท่หยวน

" ที่นี้คือที่ไหนรึ! "

ฉางเซิ่งพยุงตัวขึ้นก่อนจะพันหันหน้ามองดูรอบๆอย่างสงสัย พลันก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยลักษณะท่าทางที่จะแลดูว่าจะหมอ

" คุณชายท่านนี้ฟื้นแล้วหรือ! "

ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้กับฉางเซิ่ง พลันเอ่ยถามออกไปพร้อมในมือที่ถือถ้วยน้ำยารักษาอยู่ ก่อนที่เขาจะนั่งลงใกล้ๆกับที่นอนของฉางเซิ่ง

" เออ..... ที่นี้คือที่แห่งใดรึขอรับ! "

" โรงหมอสกุลซุนนะ " ชายคนนั้นตอบกลับ

" ท่านคือซุน อี้ฉางใช่รึไม่! " ตนพูดขึ้นก่อนจะประสานมือคำนับอีกฝ่ายออกไปอย่างนอบน้อม เพราะรู้ว่า หากนี้คือโรงหมอนั้นก็แปลว่าตนรอดแล้ว

" ขอบคุณท่านมากที่ช่วยกระผมนะขอรับ! กระผมมีชื่อว่า อี้กวาง แซ่: หลิว "

ฉางเซิ้งโค้งศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างรู้สึกซาบซึ้งพร้อมกับบอกชื่อแซ่ตนให้อีกฝ่ายรู้ ก่อนที่หมอซุนจะพูดเสริมว่า

" มิเป็นไรหรอกท่าน ข้าเพียงทำตามหน้าที่ ข้าเป็นหมอต้องรักษาคนเป็นธรรมดา อ่ออ แต่ถ้าหากไม่มีชายผู้หนึ่งไปช่วยท่านไว้ แล้วพามาส่งยังที่แห่งนี้ท่านเองอาการแผลใหญ่ และ เสียเลือดมากนั้นหมายความเสียว่า ท่านอาจจะตายได้มิช้าก็เร็ว นี้ "

ฉางเซิ่งได้ฟังเช่นนั้นก็พูดถามกับหมอคนนั้นไปถึงชายผู้ที่ได้ช่วยชีวิตตนเอาไว้

" ท่านหมอขอรับ มิทราบว่าชายคนนั้นเป็นใครรึ? "

หมอซุนตอบกลับ " ชายผู้คนนั้นแซ่: จี้ ชื่อ:หลิง เป็นคนที่ช่วยท่านมาเอง "

หมอซุนพูดขึ้นพร้อมกับมือเขียนใบสั่งยาให้กับอีกฝ่าย

" เขาอยู่ที่ไหนรึขอรับ? "

หมอซุนตอบกลับ " เขาอาศัยอยู่ด้านนอกนี้แหละท่าน อาวุธ เครื่องมือต่างท่านนะเขาเก็บไว้ให้แล้วละท่านมิต้องเป็นห่วงว่ามันจะหายนะ "

" งั้นผมต้องไปขอบคุณเขา! "

ฉางเซิ่งพูดขึ้นก่อนที่จะลุกออกจากเตียงพลันก็มีมือของหมอซุนมาห้ามเอาไว้พร้อมกับพูดว่า

" หากท่านลุกออกไปแพรท่านจะหายยาก จงนอนพักในนี้เสียเถิดสักมิกี่เพลาแล้วข้าจะเอาใบสั่งยาให้ท่าน ท่านเองก็สามารถกลับได้ "

ฉางเซิ่ง : " งั้นหรือท่านหมอ.......ก็ได้ขอรับ "

ฉางเซิ่งทำตามคำแนะนำของหมอก่อนที่จะรับยาต้มมากิน พลันหมอก็มาทาแผลรูใหญ่นั้นให้ ก่อนที่ฉางเซิ่งจึงได้หลับลงไปอย่างสนิท

ณ. ยามเว่ย | 14:00 | ของวันต่อมานั้นคือวันนี้นี้เอง

ฉางเซิ่งตื่นขึ้นมาก่อนที่จะพบหมอซุนที่ได้ดินเข้ามาพอดี

" พ่อหนุ่มเอ่ย หากเจ้าจะกลับก็สามารถกลับได้ สามารถขยับตัว และ ขี่ม้าได้ แต่ข้ามิแนะนำให้เจ้านั้นขี่ม้าเร็ว และ ใช้กำลังอะไรมากมิเช่นนั้นบาดแผลจะเปิดอีกครั้ง "

ฉางเซิ่งได้ค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนที่จะคำนับขอบคุณต่อหมอซุนอย่างซาบซึ้งใจ และ สัญญาว่าจะกลับมาตอบแทนบุญให้จงได้

ก่อนที่เขาจะรับใบสั่งยา และ ยาต้มอีกเล็กน้อยใส่ในกระบอกไม้ไผ่เก็บน้ำ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป และ ได้เดินตามหาชายผู้มีนามว่า แซ่: จี้ ชื่อ :หลิง

ตนเดินหาอีกฝ่ายอยู่นานนิดหน่อยก่อนจะมีคนตะโกนไล่หลังมา!

" ท่านๆ คนนั้น! "

มีชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เดินมายังฉางเซิ่ง ที่ตอนนั้นหันมองต้นเสียงของอีกฝ่าย

ชายหนุ่มผู้นั้นลักษณะองอาจกล้าหาญเฉกเช่นเดียวกับยอดนักรบ ท่าเดินดูองอาจ และ มีความสง่า ก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดต่อหน้าฉางเซิ่ง แล้วพูดออกอีกว่า

" ท่านฟื้นแล้วสินะ^^ "

" ท่านเป็นใครกันหรือ? "

" ข้าแซ่:จี้ ชื่อ:หลิงขอรับ ^^ "

อยู่ๆฉางเซิ่งก็ได้คุกเข่าต่อหน้าอีกฝ่ายอย่างช้าๆ พร้อมกับประสานมือคำนับให้อีกฝ่ายอย่างใหญ่จนอีกฝ่ายเองก็ตกใจ

" ข้าแซ่หลิว ชื่อ: อี้กวาง นามรองคือ: ฉางเซิ่ง! "

" ท่านผู้มีพระคุณ!!!! ข้าขอขอบใจท่านเสียมากๆ "

" มิเป็นไรท่าน! ข้าเห็นท่านบาดเจ็บต้องช่วยเป็นธรรมดา^^ "

ฉางเซิ่งกับจี้หลิงได้คุยสนทนากันพักใหญ่ จนทั้งสองได้เดินไปยังที่พักของจี้หลิงก่อนจะคุยกันอีกต่อไป

" ท่านมีแซ่นามว่าหลิวนั้น ย่อมต้องใช้เชื้อพระวงศ์ใช่รึไม่? " จี้หลิงเอ่ยถามฉางเซิ่งออกไป

" ใช่แล้วขอรับ ข้าน้อยสืบเชื้อสายมาจากหลิว จาว  น้องของจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ "

" โอ้!!!! แต่ทำไหมท่านดูมิเหมือนกับขุนนางเจ้าราชวงศ์เลยรึ? "

จี้หลิงถามด้วยความสงสัยต่ออีกฝ่าย

" เนื่องจากว่า บิดาของข้า หลิวอั๋ง นั้นได้ทูลทัดทานจักรพรรดิฮั่นหวันตี้เรื่องระวังเรื่องพวกขันที แต่พระองค์มิฟัง แถมยังสั่งปลดด้วย แถมหลังๆมาพวกราชสำนักของจักรพรรดิยังมาส่งคนมาฆ่าบิดามารดาข้าเสียอีก!!! มันโคตรน่าเจ็บใจนักกับราชวงศ์ที่เน่าเฟะเช่นนี้! "

" หากข้ามีกองกำลังทหารอยู่ในกำมือ และ มีอำนาจ ข้าจะเป็นผู้ขจัดต่อความทุกข์ยากของราษฎร กำจัดกังฉิน ผู้กดขี่ทำร้ายราษฎร พร้อมกับสร้างกฎหมายที่เป็นธรรมต่อราษฎรทั้งหญิง และ ชายเสีย!!!! เพื่อราษฎรจะได้มีความสงบสุขกันทั่วหน้า และ จะได้สบายใจมิค่อยมีพวกมารกังฉินคอยเบียดเบียนอีกต่อไป!!! แต่เสียดาย!!! ข้ามันเป็นคนอาภัพ  "

ฉางเซิ่งพูดออกมาโดยมิอายฟ้าดินและ กล่าวลั่นถึงปณิธานของตน แถมยังพูดอยู่ต่อหน้าผู้มีบุญต่อตนเสียด้วย .

" ท่านฉางเซิ่ง ปณิธานท่านนั้นยิ่งใหญ่เหลือขนา! ข้าจี้หลิง รู้สึกศรัทธาต่อท่านอย่างยิ่ง!! "

จี้หลิงถึงขั้นตะลึงต่อคำพูดของฉางเซิ่ง แต่เขาเองก็รู้สึกสนใจในชายคนนี้เช่นกันจึงได้คุยด้วยกัน ถกเรื่องบ้านเมืองด้วยกันเสียยาวผ่านไปหลายเพลาพอสมควร

" ท่านจี้หลิง ข้าขอตอบแทนน้ำใจท่านอีกนะขอรับ! "

" เช่นกันท่านฉางเซิ่งขอรับ! ขอให้ประสบความสำเร็จ และ โชคดีนะท่าน! "

ฉางเซิ่งจับไปที่กระเป๋าของตนที่ห้อยอยู่กับม้า แล้วหยิบเอาสิ่งหนึ่งออกมาดูก็พบอุปกรณ์พอทำอาหารได้

" เออ.....ท่านเพื่อเป็นการตอบแทน.....งั้นผมจะทำให้ซุปหมาดำให้ท่านนะ^^ มิทราบว่าท่านชอบรึไม่?? "

จี้หลิง : " ของชอบข้าน้อยด้วยสิ! แต่มิลำบากท่านรึ? "

" มิเป็นไรท่าน!^^ "

มินานมาก หลังจากคุยกันชายหนุ่มได้ออกไปหาซื้ออุปกรณ์ในการทำมา ซุปหมาดำ ให้จี้หลิงทาน

ทั้งสองได้ทานร่วมกันคุยกันสนุกสนานก่อนที่ ฉางเซิ่ง กับจี้หลิง จะทานเสร็จ และ ช่วยกันเก็บกวาด

" ข้าขอกลับเสียก่อนนะขอรับ ยินดีที่ได้ทำการพูดคุยด้วยกับท่าน^^ "

" หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะขอรับ^^ "

ฉางเซิ่งคำนับลาออกฝ่าย ก่อนจะควบม้าขาวคู่ใจตัว พร้อมคาดทวนประจำตัวของตนก่อนที่จะขับม้าช้าโดยมี จี้หลิงส่งทาง

ตนขับม้าช้าๆออกไปโดยมุ่งผ่านด่านฉีกวน จนถึงเมืองเหอตงด้วยโดยผ่านไปหลายเพลาพอสมควรจึงจะถึง

___________________

+เปิดใช้เอฟเฟคผู้รู้คุณ
+2 point ทุกครั้งเมื่อทำการช่วยเหลือผู้มีพระคุณ

+เปิดใช้เอฟเฟคทะเยอทะยาน
+15ความศรัทธา ทุกครั้งเมื่อเผยแพร่สัทธิ | คนเอ่ยพูดถึงปณิธานที่นึกถึงความเป็นอยู่ และ ความสุขของราษฎร |

________________________
ทำอาหาร ซุปหมาดำ มอบให้แก่ [105] @Webmaster

XiangShan ดี

เริ่มต้นเรื่องราว 1

ปี 184 เรื่องราวโกลาหลเริ่มขึ้น เมื่อโจรผ้าเหลืองถูกปลุกระดม ทำลายหมู่บ้านที่ข้าเคยอยู่จนหมดสิ้น...
พ่อข้า แม้ข้า เพื่อนๆข้าตายหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว....
ในหมู่บ้านนี้ข้าอาจจะรอดคนเดียวก็ได้..


เมื่อข้าฟื้นขึ้นมาที่หมู่บ้านที่ถูกพังทลายราบคาบ ข้าก็ได้แต่หนี หนีไปเรื่อยๆ หนีไปครั้งแล้วครั้งเล่า... จากการถูกพวกโจรผ้าเหลืองตามล่า..
ข้าทั้งเหนื่อยและบาดเจ็บจากแผลของข้า เจ็บปวดทั้งใจและกายไปหมด
ข้าหนีไปทางตะวันตก เนื่องจากตะวันออกเมืองหลายเมืองถูกโจรยึดไปหมดแล้ว แม้กระทั่งเมืองหนานผีที่อยู่ใกล้หมู่บ้านข้าที่สุด


ข้าหนีมาเรื่อยๆจนกระทั่งเจอม้าตัวหนึ่งมันถูกทิ้งไว้ และยังไม่ได้ถูกพวกโจรเอาไป ข้าจึงตัดสินใจใช้ม้าตัวนั้นหนีออกมาจากภูมิภาคจี้โจว
เข้าสู่ภูมิภาคปิงโจว ที่เป็นหุบเขา....


ข้าลี้ภัยจากภัยโจรผ้าเหลืองมายังปิงโจวกระมาติดที่ด่านหูกวน ทหารเห็นสภาพข้าไม่ค่อยดีนัก ก็เลยให้อดทนเดินทางไปยังเมืองข้างหน้าที่มีโรงหมออยู่ เขาน่าจะช่วยรักษาเจ้าได้
ข้าเลยออกเดินทางต่อไป เรื่อยๆ เรื่อย ๆ


จนกระทั่งถึงเขตเมืองไท่หยวนในวันถัดมา
ข้าทั้งหิวและไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อ ข้าหน้ามืดตามัวไปหมด ข้าเลยคิดที่จะลงจากหลังม้าเพื่อพักในป่าริมทาง
แต่ว่าข้าหมดสิ้นเรี่ยวแรงจริงๆ เลยดันตกจากหลังม้า เจ็บตัวไปอีก...


"โอ๊ย" ข้าร้องออกมาเมื่อตัวตกลงพื้น


ข้าไม่มีแรงเหลือแล้ว ข้าเลยหลับลงตรงนั้นทันที...


...
....
.....
.......


วันรุ่งขึ้น... ในยามเช้าที่แสงอาทิตย์เริ่มมาเยือนบริเวณแถบภูมิภาคปิงโจว


ข้าตื่นขึ้นมาหลังจากนอนหลับเหนื่อยล้าไปเพราะเราหนีมาตลอด ข้าก็ได้พบว่าตัวข้านั้นอยู่ในอาคารแห่งหนึ่ง มองขึ้นไปเห็นเพดานและแสงเทียน
ข้าหันไปมองข้างตัวพบผู้คนที่นอนบาดเจ็บและหมดแรงเหมือนๆกับข้า


"ที่นี่ที่ไหน..." ข้าพูดขึ้นและพยายามลุกขึ้น แต่ข้ารู้สึกเรี่ยวแรงจะหายไปหมดเพราะการเดินทางที่ยาวนาน


"พ่อหนุ่ม เจ้าบาดเจ็บสาหัสพอสมควรเจ้าควรจะพักก่อนเถอะ" แล้วก็มีคนๆนึงเดินมาหาข้า เขาพูดกับข้าว่าควรจะพักก่อน
"ข้าเป็นหมอ และที่นี่คือโรงหมอของข้า" เขาเอ่ย พบเขาคือหมอประจำโรงหมอ..


"โรงหมอเหรอ...?" ข้ามองไปรอบๆก็พบคนเจ็บอยู่ที่นี่พอตัว


"คนของข้าพบเจ้าหมดสติอยู่บริเวณภูเขา ทุกๆคนที่นี่ล้วนลี้ภัยมาจากโจรผ้าเหลืองที่ก่อตัวขึ้นทั้งนั้น เจ้าเองก็คงเป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายที่หลบหนีมาสินะ
สภาพของเจ้าดูบาดเจ็บสาหัสพอตัว แผลพวกนี้เหมือนโดนไฟเผาเลย" หมอวิเคราะห์ตัวสวีเฟิง


"อือ ใช่.." เขาพยักหน้าเบาๆ


"เจ้า หนีมาคนเดียวรึ?" หมอถามข้าอีกครั้ง


ข้าจึงตอบไปดวยพยักหน้าเบาๆ


"ครอบครัวของเจ้าล่ะ?" หมอถามอีกครั้งนึง


ข้าจึงตอบไปด้วยการ ส่ายหน้าเบาๆ...


"......ข้าเสียใจจริงๆ เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเจ้าเลยพ่อหนุ่มน้อย" หมอเอ่ยเสียใจต่อข้ามาก วัยรุ่นอย่างเขาจะมากำพร้าบิดามารดาเพราะสงครามกบฏโดยแท้
ช่างน่าอดสูยิ่ง...


ที่นี่ก็คือ...โรงหมอนอกเมืองแห่งหนึ่งในแถบภาคปิงโจวนั่นเอง..


@Webmaster

Chenfeng บ้า

เฉินเซียวเฟิงได้เดินทางมาถึงเมืองไท่หยวนจนได้ อีกแค่เมืองเดียวเขาก็จะถึงเป้าหมายแล้วทว่าเขามีธุระที่ต้องทำในเมืองนี้ก่อน


"พวกเราพักที่นี้กัน 2 ชั่วยามแล้วค่อยเดินทางกันต่อ"


เฉินเซียวเฟิงกล่าวก่อนให้ทหารอาสาแยกย้ายไปพักผ่อนทำธุระตัวเอง ส่วนตนก็มุ่งไปที่โรงหมอสกุลซุนเพื่อพบใครบางคน


"เป็นท่านเอง คราวนี้มีเรื่องอะไรใช้ข้าช่วยอีกรึเปล่า?"


เสียงหวานจากสตรีชุดขาวดังขึ้นในทันทีเมื่อเฉินเซียวเฟิงเข้ามา เขาเผยรอยยิ้มให้หญิงสาวคนนั้นก่อนเดินไปหานาง


"ยินดีที่ได้พบอีกครั้งแม่นางเยี่ยนซือ วันนี้ข้าแค่มีธุระผ่านมาแถวนี้จึงแวะมาทักทายนะ"


เฉินเซียวเฟิงกล่าวทักทายพร้อมกับเยี่ยนซือยิ้มหวานตอบรับ


"พอดีเลย ข้าเองก็อยากมีเพื่อนร่วมดื่มชาพอดีเชิญนั่งสิเฉินเฟิง"


เยี่ยนซือผายมือให้เฉินเซียวเฟิงนั่งร่วมโต๊ะตน และเขาก็ไม่ปฏิเสธยอมทำตามอีกฝ่ายว่าแต่โดยดี


หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอยู่นาน กระทั่งเวลาผ่านไป 2 ชั่วยามอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันรู้ตัว


"ได้เวลาข้าต้องไปทำธุระต่อแล้ว คงต้องขอตัวก่อน"


เฉินเซียวเฟิงลุกขึ้นด้วยความเสียดายนิดๆ แต่เรื่องงานต้องมาก่อน


"ฮะๆ ท่านไม่ต้องทำหน้าเช่นนั้นก็ได้ข้ายังอยู่ที่โรงเตี้ยมนี้ทั้งเดือนอยากจะคุยเมื่อไหร่ก็แวะมาทักทายได้เสมอนะ"


เยี่ยนซือปิดปากหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นท่าทางเฉินเซียวเฟิงออกอาการชัดเจนจนอดขำไม่ได้


"งั้นข้าจะหาเวลามาหาแม่นางบ่อยๆแล้วกัน.. จริงสิข้าว่าจะมอบสิ่งนี้ให้แม่นางนานแล้วตอบแทนที่เคยช่วยเหลือข้า"


เฉินเซียวเฟิงหยิบถุงที่ใส่ของบางอย่างมาก่อนจะยื่นมอบให้เยี่ยนซือ แม้นางจะดูสงสัยก่อนจะรับมาเปิดดูก็ตาลุกวาว


"นี้มันเพชรนี้.. มันดีเกินไปข้ารับไว้ไม่ได้หรอก"


เยี่ยนซือรู้สึกว่านี้มันมากเกินไปจึงยื่นคืนให้เฉินเซียวเฟิงแต่เขายืนยันว่าจะให้เช่นเดิม


"อัญมณีที่งดงามเช่นนี้อยู่กับผู้ชายที่หยาบกร้านอย่างข้าก็เป็นเพียงของไร้ราคา ควรอยู่ในมือสาวงามอย่างท่านจึงคู่ควรดีแล้ว"


เฉินเซียวเฟิงถือโอกาสชมเยี่ยนซือไปในตัว ทำให้นางหน้าแดงนิดหน่อย


"ไม่นึกว่าท่านจะปากหวานเช่นนี้ เอาเถอะถ้าท่านยืนยันเช่นนั้นข้าจะรับไว้แล้วกัน"


เยี่ยนซือเลือกที่ยอมรับไว้เพราะเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าคงไม่เปลี่ยนใจเป็นแน่


"ขอบคุณที่เข้าใจ เช่นนั้นแม่นางเยี่ยนซือไว้พบกันใหม่"


เฉินเซียวเฟิงกล่าวลาพร้อมกับเยี่ยนซือที่ยิ้มรับแล้วโบกมือลาตอบ ก่อนที่เขาจะกลับไปหาพวกทหารอาสาเพื่อนำขบวนไปยังจุดหมาดสุดท้ายที่ เมืองเยี่ยนเหมิน


[มอบเพชรให้เยี่ยนซือ 1 ea]

Tianzhou ดี

     เทียนหลงหลังจากที่เดินมาถึงแถวไท่หยวนก็ให้ทุกคนได้แวะพักกันเล็กน้อย ซึ่งแน่นอนก่อนหน้านนี้นั้นเขาได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อยครั้ง จึงได้แวะมาโรงหมอเพื่อซื้อแุปกรณ์รักษาเล็กๆน้อยๆ แต่ในจังหวะนั้นเอง สายตาของเทียนหลงก็ไปชะงักเขากับหญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่ง

     "แม่นางผู้งดงาม ยินดีที่ได้รุ้จัก" เทียนหลงพลันรีบเข้าไปทักทายหญิงสาวที่พึ่งเจอกันครั้งแรกอย่างรวดเร็ว

     "เช่นกันจะหนุ่มน้อย" รอยยิ้มของเยี่ยนซือพลันปรากฎขึ้นมาหลังกล่าวจบ

     หัวใจของเทียนหลงพลันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะถึงแม้หญิงสาวตรงหน้าจะดูมีอายุมากกว่าตนแต่ตอนนี้เขามิสนแล้ว

      "แม่นางถึงแม้ข้าจะมิรู้จักแม่นางเลย แต่ข้านั้นอยากให้ของเล็กๆน้อยเพื่อแลกกับการทราบชื่อของแม่นางได้หรือไม่" เทียนหลงพลันหยิบรากบัวออกมาให้แก่หญิงสาวตรงหน้า

      "แล้วถ้าข้ามิบอกเจ้าหละหนุ่มน้อย" เยี่ยนซือกล่าวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้า

      "เช่นนั้นข้าก็จะทำทุกอย่างให้แม่นางบอกแก่ข้า" เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มเขานั้นเชื่อว่าตนนั้นสามารถทำได้อยู่แล้วเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงผู้นี้

       "หนุ่มน้อยนี่ใจกล้าจังเลยนะ เอาหละข้ามีนามว่าเยี่ยนซือ" เยี่ยนซือพลันตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม

       "ขอบคุณแม่นางเยี่ยนซือมากๆที่ให้ข้าได้รับ"

       "เช่นนั้นข้าจะมาให้แม่นางอีกภายหลัง"

       เทียนหลงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินไปรับของที่สั่งไว้ก่อนจะเดินออกจากโรงหมอแห่งนี้ไป...

@Webmaster
ให้รากบัว [041] เยี่ยนซือ

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

เทียนหลงเดินตรงมายังเมืองไท่หยวนเพื่อเป็นทางผ่านโดยในช่วงนั้นก็เจอเข้ากับโรงหมอเเห่งนี้อีกครั้งจึงพาทุกคนเข้ามายังด้านในเพื่อรักษาตัวกันให้เรียบร้อย

"เอาหละใครบาดเจ็บก็ไม่รักษานะ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะเริ่มเดินเล่นในโรงหมอแห่งนี้อีกครั้งมีนักรบหลายคนต่างอยู่ในที่แห่งนี้ซึ่งหนึ่งในนั้นมีคนที่ดูโดดเด่นหน้าสนใจอยู่

"ขอคาราวะท่านนักรบข้าของนักด้วยได้หรือไม่"

เทียนหลงกล่าวขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มพลันสังเกตที่ท่าของอีกฝ่าย

"ได้!! แต่ข้ามีเงื่อนไขหากเจ้าต้องการจงมาประลองให้ชนะข้า"

กิเหลงพลันกล่าวขึ้นมาก่อนจะยืนขึ้นอย่างองอาจ

สีหน้าของเทียนหลงพลันเต็มไปด้วยความงุนอย่างมาก เหตุใดชายคนนี้จึงไร้เหตุผลเช่นนี้ แต่ในเมื่อเขาได้รับคำท้าก็มิขอปฏิเสธ

"ได้ขอรับ!!"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะเดินออกไปนอกโรงหมอเพราะหากให้ต่อสู้กันในที่แห่งนี้คงมิดีเท่าไหร่ ผู้คนมากมายต่างตามออกมาดูด้วยความสนใจ

ดาบของเทียนหลงถูกชักออกมาหวังจะเอาชนะชายตรงหน้า

จี้หลิงเองก็หยิบอาวุธของตนออกาก่อนจะพุ่งเข้าใส่เทียนหลงด้วยพละกำลังอันมหาสาร เทียนหลงพยายามหลบการพุ่งนั้นอย่างสุดความสามารถเพราะหากเขาโดนเข้าไปครั้งเดียวคงได้ลาโลกเป็นแน่

"ถือว่าหลบได้ดี แต่จะทำได้ตลอดหรือไม่!!!"

ชายคนนั้นพุ่งใส่เทียนหลงอย่างต่อเนื่อง การต่อสู้กลายเป็นการฝึกความอดทนโดยแท้จริงระหว่างผู้บุกกับผู้ถอย หากผู้ใดอ่อนแรงก่อนนั้นหมายถึงความพ่ายแพ้

ผู้ชมรอบข้างเริ่มมองด้วยความสนใจมากยิ่งขึ้นการต่อสู้ของสองคนนี้นับว่าไม่เลวถึงแม้ชายที่มีอายุมากกว่าจะดูมีภาษีด้านความแข็งแกร่ง แต่ทักษะของเทียนหลงก็มิได้ด้อยกว่าเลย

"ดีๆๆ!!!!!!!"

ชายคนนั้นเริ่มรองออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเริ่มบุกหนักยิ่งกว่าเดิม เทียนหลงเริ่มอ่อนล้าลงแล้วเพราะก่อนหนา้นี้ตนก็พึ่งสู้กับเหล่าโจรไปมีใช่น้อย

ตึม!!

พุ่งใส่เทียนหลงจนลงไปนอนกับพื้นบาดแผลที่ได้รับทำให้ยากที่จะสู้ต่อได้

"ข้าแพ้แล้ว"

"อย่างน้อยเจ้าก็รู้ความสามารถตนเอง"

ชายวัยกลางคนเดินไปดึงร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่เพื่อช่วยให้ยืนขึ้นมาได้ก่อนจะพยุ่งช่วยพาไปรักษาในโรงหมอ

"ขอบคุณท่านมาก"

"มีใช่เรื่องใหญ่หนุ่มน้อย"

เทียนหลงพักรักษาตัวอยู่ซักพักก่อนจะเริ่มออกเดินทางต่อเพราะตอนนี้ก็เหลืออีกไม่ไกล เขาก็จะได้ทำงานจนเสร็จลุล่วง

ทะเยอทะยาน
+2 Point จากโรลการต่อสู้

Tianzhou ดี

โรงหมอสกุลชุน

เตรียมตัวก่อนยามไห้

เทียนหลงได้เข้ามาพักเตรียมตัวที่โรงหมอสกุลชุนแห่งนี้ เพื่อเตรียมตัวรอเวลายามไห้ตามที่ได้รับงานมา เทียนหลงเริ่มเดินไปเรื่อยเปื่อยภายในโรงหมอแห่งนี้ กลิ่นของสมุนไพรถือว่าช่วยผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี

"แม่นางท่านเป็นอย่างไร"

เทียนหลงกล่าวขึ้นหลังจากที่หาเก้าอีกได้ซักตัวโดยมิลืมให้สตรีที่มากับตนได้นั่งก่อน

"ข้าสบายดี แต่ข้ามิอยากให้ท่านไปเสี่ยงอันตรายเลย"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นมาทันทีที่นั่งลง สายตาจ้องมองไปที่เทียนหลงด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก

"มิต้องห่วงแม่นาง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"ข้าและแม่นางจะต้องปลอดภัย"

เที่ยนหลงพลันเปิดหน้ากากของตนเองและเพ่ยเอ๋อห์ก่อนจะเข้าไปจูบริบฝีปากของอีกฝ่ายและรีบปิดหน้ากากลง

"คุณชาย..."

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวคำสั้นๆออกมา เทียนหลงเองก็มิทราบความหมายที่แฝงอยู่ในนั้นแต่ ในตอนนี้เมื่อเขาได้เช็คเวลา มันได้มาถึงยามไห้เป็นที่เรียบรอยแล้ว

"ไปกันเถอะแม่นาง"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะจูงมือของหญิงสาวขึ้นบนหลังม้าและเริ่มควบออกไปเมื่อถึงเวลา...

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Jinying ดี

❀ เควสส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ ❀
มอบสมุนไพรแก่โรงหมอสกุลชุน

.

.

          ช่วงเช้าตรู่ของวันหลังจากตัวเมืองเยี่ยนเหมินมาได้ราวหนึ่งชั่วยาม จิ้นอิ๋งและถานเจ๋อก็มาเยือนถึงยังตัวเมืองไท่หยวนที่เป็นเมืองหลวงของเขตปิงโจวที่อยู่ใกล้กันกับเขตค่ายโจรภูเขาอย่างที่เคยได้ยินจากพ่อค้าหวังทู่ระหว่างเอ่ยบอกแผนที่ทางจากซีเหอมายังตัวเมืองนี้ ทำให้นางอดกังวลไม่ได้ว่าอาจเจอโจรระหว่างทางเข้า ทว่าอันโจรภูเขาที่มีหัวหน้ากลุ่มอย่างเจิ้งเจียงเป็นผู้นำกลับไม่ทำให้นางรู้สึกผิดหวัง ตัวจิ้นอิ๋งไม่เจอการดักปล้นระหว่างทางใด ๆ อุดมการณ์ที่เคยได้ยินเกี่ยวกับต้องการเพียงล้มระบบเจ้าขุนมูลนายเพื่อปวงประชานั้นคงไม่เกินจริง

          " แต่พวกนางก็เป็นโจรภูเขา.. ถ้ากลุ่มของพวกนางไม่ปล้นชาวบ้าน งั้นปล้นใครงั้นหรือ? "

          ระหว่างพาม้าเดินเคียงไปกับผู้ติดตาม จิ้นอิ๋งก็อดไม่ได้ที่เอ่ยถามถึงแม่นางผู้นั้นกับอดีตโจรโพกผ้าเหลืองที่เคยยึดถืออุดมการณ์เดียวกัน ซึ่งตัวถานเจ๋อที่มีร่องรอยความละอายยังใบหน้าครู่หนึ่งก็เริ่มตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา

          " ก็.. คงมีเป้าหมายที่พวกคนใหญ่คนโตกระมังขอรับ เพื่อคืนสู่กลุ่มชาวบ้าน แล้วก็… หลังพวกโจรโพกผ้าเหลืองทำตัวไม่ดีเป้าหมายก็คือกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองด้วยนี่แหละขอรับ "

          แว่วเสียงหวานร้องรับในคอหลังได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะกลายเป็นหลุดหัวเราะเจือขบขันขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของถานเจ๋อตอนนี้ที่ดูอึดอัดใจราวกับกำลังกล่าวถึงศัตรูที่เคยฟาดฟันกันมาเสียอย่างนั้น จิ้นอิ๋งพลันส่ายหน้าผะแผ่วและค่อย ๆ เร่งม้าให้ก้าวเหยาะนำไปอีกหน่อยพลางกล่าวทิ้งท้ายไปหายังผู้ติดตาม

          " น่าเสียดาย.. หากยังอุดมการณ์เดียวกันคงเป็นพวกเหล่าโจรแล้วกระมังที่ได้ช่วยแผ่นดินฮั่นให้ดีขึ้น "

          .

          .

          หลังบทสนทนาสั้น ๆ ก่อนหน้าจบลง ทั้งคู่ที่ขี่ม้าออกห่างจากตัวเมืองไท่หยวนอีกได้เกือบสองร้อยลี้ก็มาเยือนถึงโรงหมอสกุลชุนที่ต้องส่งสมุนไพรในที่สุด นางผูกม้าไม่ไกลยังโรงหมอมากนักและค่อนข้างเป็นที่ร่วม พร้อมวางไก่น้อยไป๋เซ่อลงให้เดินเล่นหลังจัดการอุ้มกอดหน้าซุกหยอกล้อเล่นจนพอใจ ถึงได้หันไปขอสมุนไพรจากถานเจ๋อที่ช่วยเก็บปกป้องไว้มาเพื่อนำไปส่ง

          " ถานเจ๋อรอตรงนี้ก็ได้ ข้าคงไม่ได้เข้าไปนานนัก "

          จากเหตุการณ์ผู้ติดตามโมโหเหนื่อยเมื่อวานทำให้จิ้นอิ๋งเริ่มมาคิดว่าควรให้อีกฝ่ายได้พักบ้างหากมีโอกาส ในโรงหมอนี้ก็ไม่น่ามีอันตรายจึงให้ถานเจ๋อได้นั่งรอใต้ร่มไม้ร่วมกับเหล่าม้าและไก่สบาย ๆ ไปก่อน ส่วนตัวนางก็เดินเข้ามาภายในตัวโรงหมอสกุลชุนที่ภายในดูกว้างขวางอย่างที่เห็นจากภายนอกจริง ไหนจะมีส่วนที่ถูกจัดเตรียมเป็นส่วนโรงเตี๊ยมขนาดย่อมแยกไว้อีกด้วย ทำเอานางเผลอหยุดยืนครุ่นคิดว่ามาถูกสถานที่หรือไม่ จนเสี่ยวเอ้อร์ทางฝั่งโรงเตี๊ยมที่เห็นความสับสนในใบหน้าของดรุร๊น้อยจำต้องเข้ามาทักถามธุระจากนาง จิ้นอิ๋งถึงพอโล่งใจได้บ้าง

          " ข้ามาส่งสมุนไพรที่สั่งจากพ่อค้าหวังทู่ที่ซีเหอน่ะเจ้าค่ะ "

          หลังเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นได้ยินก็แยกไปบอกคนงานทางฝั่งโรงหมอให้มาพาตัวจิ้นอิ๋งไปพบกับเถ้าแก่ผู้เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ซึ่งยามนี้อีกฝ่ายเพิ่งออกมาจากห้องรักษาพอดิบพอดี ใบหน้าเครียดขึงจากการทำงานใช้สมองตวัดสายตาเย็นชาเจือดุใส่จิ้นอิ๋งทันทีที่พบเห็น

          " เจ้าดูสบายดีนี่แม่นาง ข้าไม่รับรักษาพวกที่ป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ หรอกนะ "

          บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงห้วนก่อนจะเดินผ่านตัวจิ้นอิ๋งไปโดยที่นางไม่ทันได้แม้แต่แก้ความเข้าใจผิด เหล่าคนงานก็แทบเลิ่กลั่กตามไปด้วยจนต้องเอ่ยรั้งเถ้าแก่ชุนเอาไว้ให้และแจ้งถึงสาเหตุที่นางมาหาให้อีกฝ่ายหลุดเสียงถอนหายใจพลางหันมาค้อมขอโทษแก่จิ้นอิ๋งอย่างจริงใจที่เมื่อครู่เสียมารยาท ทำเอาความรู้สึกไม่ค่อยประทับใจในความเย็นชาเมื่อครู่จางลงอย่างไม่ถือสา

          " ขออภัยแม่นางที่เสียมารยาท "

          " ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านคงจะเหนื่อยจากงาน.. นี่สมุนไพรจากพ่อค้าหวังทู่เจ้าค่ะ ตรวจสอบได้เลยนะเจ้าคะ "

          จิ้นอิ๋งเอ่ยหาด้วยน้ำเสียงที่ฟังผ่อนปรนลงมากเลยเชียวไม่ให้อีกบุรุษต้องคิดมาก พร้อมกับยื่นห่อสมุนไพรที่สั่งซื้อแก่เถ้าแก่โรงหมอไป ซึ่งเถ้าแก่ชุนก็รับไปตรวจสอบรวดเร็วก่อนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนส่งมอบให้คนงานได้เอาไปจัดการเก็บในห้องยาต่อไป

          " ฝากขอบคุณพ่อค้าหวังทู่ด้วยแล้วกันว่าของคุณภาพดีมาก "

          สิ้นคำของอีกบุรุษก็ค้อมตัวขอตัวลาจิ้นอิ๋งเพื่อไปทำงานต่อ ซึ่งนางก็ค้อมหาไม่ต่างกันพร้อมรับคำอย่างแข็งขันถึงออกจากโรงหมอสกุลชุนนี้ไป ถานเจ๋อที่พอได้พักนอนขี้เกียจครู่หนึ่งก็มีสีหน้าสดใสขึ้นให้จิ้นอิ๋งที่ออกมาเห็นยกยิ้มโล่งใจ ก่อนจะเอ่ยชวนประโยคต่อมาที่ทำเอาผู้ติดตามนึกอยากขอพักเพิ่มอีกสักหนึ่งเค่อเลยเชียว

          .

          " เดี๋ยวเราเข้าเมืองไท่หยวนไปซื้อวัตถุดิบทำขนมกัน เทศกาลไหว้พระจันทร์ก็ต้องมีขนมเยว่ปิ่งแลกกันกับสหาย! "

          ถานเจ๋อเกือบจะหลุดถามแทรกขึ้นมาแล้วว่าสหายที่ว่าอยู่เฉินหลิวหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไปด้วยกลัวจะเผลอทำตัวต่อต้านขึ้นมาอีกเพราะยังไม่ทันได้หายฉิวจากที่เห็นบุรุษผู้นั้นหาช่องเอ่ยเย้าทั้งยื่นดอกไม้แก่ผู้เป็นนายของมันเลย

          เจ้าบุรุษไม่น่าไว้ใจนั่น! ท่านจิ้นอิ๋งยังเด็กอยู่นะเพ้ย!!

          คาดโทษไปมั่วซั่วด้วยความพาล ทั้งที่คนที่มันมองว่าเป็นเด็กนั้นถึงวัยปักปิ่นไปแล้วแท้ ๆ ซ้ำยังเป็นฝ่ายเข้าไปเยี่ยมอีกบุรุษต่างหากอีกด้วย..