เจีย ป๋อซ้าน | Jiā Bó Shàn | 家博善

แบบฟอร์มสร้าง NPC ชื่อทางการ: เจีย ป๋อซ้าน | Jiā Bó Shàn |  家博善 ชื่อรอง: หลิ่งเหอ (岭和) เพศ: ชาย เชื้อชาติ: ฮั่น ภูมิลำเนาบ้านเกิด: เกาเหลียง วันเกิด: 31 ธันวาคม เหยียนซีศก ปีที่ 2 ธาตุประจำตัว: ธาตุดิน - หยิน  ปีนักษัตรประจำตัว: ปีกุน  ส่วนสูง (cm): 175 ซม. น้ำหนัก (kg): 65 กก. สัดส่วน: - โรคประจำตัว: โรคหัวใจ ชื่อบิดา: เจีย จงจื่อ (เสียชีวิต) ชื่อมารดา: เจียฟูเหริน (เสียชีวิต) ลักษณะนิสัยกายภาพ:  จริงใจ     |     ขยัน     |     ดื้อรั้น อุปนิสัย:  ⭒ ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เคยจางไปจากใบหน้า เป็นคนอารมณ์ดี มองโลกในแง่ดี จิตใจมีเมตตา เป็นคนเอาใจใส่ผู้อื่น แม้แต่เรื่องเล็กน้อยก็ไม่ปล่อยปละละเลย ⭒ มีพลังงานสูง เป็นคนอยากรู้อยากลอง อยากทำสิ่งใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลา ทว่าสังขารไม่เอื้ออำนวย ทำตัวเป็นเด็กมากกว่าเป็นผู้ใหญ่ ⭒ แม้เป็นเถ้าแก่แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะแต่งตัวปอน ๆ เช่นชาวงานเก็บรังนกคนหนึ่ง ชอบออกไปหน้างานเพื่อดูแลคนงานและเหล่านกน้อยของเขาอย่างใกล้ชิด ทว่าออกไปข้างนอกทีนึงก็ต้องกลับมานอนพักถึงสามวัน ⭒ ป๋อซ้านเป็นคนซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเอง คิดอย่างไรก็แสดงออกอย่างนั้น ซื่อสัตย์ ไม่ปิดบัง จนบางครั้งดูเขาทำอะไรไม่ค่อยฉลาดเท่าไร  ⭒ แม้จะสุขภาพไม่ดีแต่เป็นคนดื้อรั้นดันทุรังสูง มักจะชอบฝืนตนเองอยู่บ่อย ๆ จนคนรอบกายคอยห้ามปราม ⭒ ชอบการอ่านตำราบทกวีและเป็นสหายแลกนิยายกันอ่านกับอู๋อวี้ฉาย แม้ว่าจะชื่นชอบบทประพันธ์คนละประเภทแต่ก็ยินดีที่จะอ่านบทกวีที่ผู้อื่นแนะนำมา ซึ่งบทกวีที่ป๋อซ้านชอบจะเป็นเรื่องราวที่บอกเล่าการใช้ชีวิตของผู้คน การท่องเที่ยว และธรรมชาติ ⭒ ชายหนุ่มเป็นคนรักสัตว์และชื่นชอบการปลูกต้นไม้ แม้จะทำกิจการรังนกทว่าเขาเลี้ยงดูเหล่านกนางนวลเหล่านั้นอย่างดีไม่มีคำว่าทรมาณสัตว์ แม้ว่าผลประกอบการจะลดลงจากรุ่นบรรพบุรุษก็ตาม ⭒ ป๋อซ้านไม่ชอบอาหารรสขมอย่างเช่น เครื่องในสัตว์ สุรา และยาขม แม้ว่าเขาจะเจ็บออด ๆ แอด ๆ จนต้องนอนพักและทานยาบ่อยซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่ฝืนใจเหลือเกิน แม้จะต้องทานยามาตลอดทั้งชีวิตแต่ก็ไม่รู้สึกชินเสียที ทว่าชาที่มีรสขมจาง ๆ กลับชอบดื่มอย่างน่าประหลาด ลักษณะนิสัยแต่กำเนิด:            เลือดบริสุทธิ์   |   มือเย็น   |   รักสัตว์   |   อ่อนแรง +50            +75            +80            -50 ศาสนา: ขงจื๊อ ความสามารถพิเศษ: การดูแลพืชและสัตว์ งานอดิเรก: ดูแลสวน จัดดอกไม้ เล่นกับสัตว์ อ่านตำราบทกวี คติประจำใจ: ประสบการณ์ที่ดีคือการได้เรียนรู้ด้วยตนเอง มีชื่อเสียงในด้าน: เถ้าแก่น้อยแห่งหนานไห่ ปณิธาน/อุดมการณ์: ออกเดินทางท่องเที่ยวรอบต้าฮั่น (ถ้าเที่ยวครบแล้วอยากไปเยือนนอกด่าน) จุดแข็ง:  ⭒ นิสัยใจคอ ความเป็นคนดีแบบใสบริสุทธิ์ ⭒ ความรู้ในการดูแลพืชและสัตว์ ⭒ มองคนเก่ง รู้ว่าคนไหนเป็นคนดี หรือคนไหนทำดีเพื่อเข้าหา                                              จุดอ่อน: ⭒ ร่างกายอ่อนแอ ⭒ ซื่อตรงเกินไป  ⭒ ความดื้อรั้นฝืนสังขารตนเอง ลักษณะทางกายภาพ สีผิว: ผิวสีคล้ำแดด สีตา: นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม มีประกายที่สดใส สีผม: เรือนผมสีดำสนิท ยาวประบ่า มักจะรวบเป็นหางม้าแบบลวก ๆ มีปอยผมบางส่วนรุ่ยหลุดลงมา ใบหน้า: ใบหน้าคมสัน โครงหน้าชัด คมเข้มสมชายชาตรี ร่างกาย: ส่วนสูงมาตรฐาน ไม่สูงหรือเตี้ยเกินไป มองภายนอกดูเป็นบุรุษที่แข็งแรงสมบูรณ์ดี ทว่าอาจจะไม่ได้มีกล้ามเนื้อชัดเจนอย่างคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยอย่างคนป่วยทั่วไป เพราะทานอาหารบำรุงดี

ประวัติตัวละคร         เจีย ป๋อซ้าน เกิดในตระกูลผู้มีอิทธิพลของเจียวโจว ผู้ซึ่งมีสัมปทานรังนกแห่งแดนใต้ มารดาเสียชีวิตตั้งแต่ที่ชายหนุ่มลืมตาดูโลกได้ไม่นาน แม้จะสืบทอดสายเลือดอันบริสุทธิ์ของสกุลเจียทว่าก็รับเอากรรมพันธุ์เรื่องโรคหัวใจจากมารดามาด้วยเช่นกัน ภายนอกของป๋อซ้านดูเป็นชายหนุ่มสุขภาพดีแต่ทว่านั่นก็แค่ภายนอก ด้วยโรคประจำตัวที่เป็นอยู่ทำให้ชายหนุ่มเหนื่อยง่ายกว่าคนทั่วไป ทำงานไปได้ไม่กี่ชั่วยามก็ต้องหยุดพัก                  ป๋อซ้านเป็นสหายสนิทกับ อู๋อวี้กวาง บุตรชายโรงละครแห่งหนานไห่มาตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ทั้งคู่เป็นเด็กจิตใจดีแม้จะคนหนึ่งจะสุขุมนุ่มลึก ส่วนอีกคนซุกซนสดใส ความสนิทของเพื่อนรักมีมากมายจนนับกันเป็นเสมือนคนในครอบครัว แม้โตขึ้นต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตนเองไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนสมัยยังเล็กแต่ก็ยังรักษาความสัมพันธ์อันดีนั้นไว้เสมอ แม้ว่าอวี้กวางจะยุ่งทั้งกลางวันและกลางคืนแต่เมื่อสหายอาการทรุดลงเขาจะยอมละทิ้งหน้าที่บางส่วนเพื่อไปนอนเฝ้าไข้เป็นเพื่อน          จนมีข่าวลือว่าที่ทั้งสองยังไม่แต่งงานคงเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่มากกว่าสหาย แต่น่าประหลาดที่ข่าวลือเหล่านั้นไม่ได้ทำให้คะแนนนิยมของเหล่าแม่ยกที่มีต่อพระเอกหนุ่มลดน้อยลงไป มิหนำซ้ำจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นช่างน่าแปลกใจเหลือเกินว่าทำไมสตรีเหล่านั้นจึงนิยมความโรแมนติกของลูกผู้ชายอย่างออกนอกหน้า นอกจากอวี้กวางแล้วเขาก็สนิทกับ อู๋อวี้ฉาย น้องสาวคนโตของอวี้กวางในฐานะสหายแลกตำรากันอ่าน นอกจากนี้ป๋อซ้านก็ยังนำรังนกคุณภาพดีไปฝากตระกูลอู๋อยู่บ่อย ๆ เถ้าแก่และเถ้าแก่เนี้ยอู๋ล้วนแต่เอ็นดูเขาราวกับเป็นบุตรชายคนที่สอง                  เมื่อป๋อซ้านอายุได้ยี่สิบปี บิดาของเขา เจียจงจื่อ ผู้ซึ่งเป็นเถ้าแก่ใหญ่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เป็นเหตุพลิกผันในชีวิตที่ทำให้ชายหนุ่มที่ดูไม่ได้ความ วัน ๆ ขลุกอยู่กับการทำสวนและเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวต้องมารับช่วงกิจการรังนกต่อจากบิดาโดยมีพ่อบ้านประจำตระกูลคนสนิทเป็นฝ่ายแนะนำสั่งสอน ซึ่งป๋อซ้านก็ไม่ได้อิดออดเขาขยันหมั่นเพียรที่จะเรียนรู้งานต่าง ๆ และรู้สึกสนุกสนานกับการทำงานอย่างมาก โดยเฉพาะการไปอยู่หน้างานและได้ลองลงมือทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยมือของตนเอง หากใครได้ไปที่ร้านอาจไม่ทราบว่าป๋อซ้านคือเถ้าแก่ใหญ่ด้วยการแต่งกายของเขาที่เหมือนคนงาน                   เพราะเอาตัวลงไปขลุกกับคนงานป๋อซ้านมีความเข้าอกเข้าใจผู้คนเป็นอย่างดี แม้เขาจะดูเป็นคนซื่อตรง ทำอะไรตรงไปตรงมาจนดูไม่ฉลาด ทว่าชายหนุ่มมีความสามารถในการมองคนและการปกครองสูง รู้ว่าใครเป็นคนดีและสมควรได้รับรางวัล หรือใครเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ บ่อยครั้งเช่นกันที่เขาจะหักหน้าคนเจ้าเล่ห์เหล่านั้นออกไปอย่างซื่อ ๆ จนทำให้มีคนไม่น้อยที่ไม่พอใจชายหนุ่มผู้นี้         นอกจากสหายร่วมสาบานอู๋อวี้กวางและสหายแลกนิยายอย่างอู๋อวี้ฉาย ป๋อซ้านก็ยังเป็นคนรวยเพื่อนเป็นอย่างมาก ซึ่งบรรดาผองเพื่อนของเขามีดังนี้... เสี่ยวอี้, เสี่ยวเอ้อ, เสี่ยวซาน, เสี่ยวซื่อ, เสี่ยวอู่, เสี่ยวลิ่ว, เสี่ยวซี ต้าอี้, ต้าเอ้อ, ต้าซาน, ต้าซื่อ, ต้าอู่

มุมมองของสหายสนิทที่พูดถึงกัน

อู๋อวี้กวาง พูดถึง เจียป๋อซ้าน “ป๋อซ้านเป็นสหายของข้าตั้งแต่ยังเล็ก เขาเป็นคนดีมีน้ำใจ อาจจะตรงไปตรงมาสักหน่อย แต่ข้าคิดว่านั้นคือข้อดี บางทีก็อยากจะซื่อตรงกับความรู้สึกได้เช่นเดียวกับสหาย” รอยยิ้มของชายหนุ่มเจือจางลงเล็กน้อย ราวกับมีเรื่องบางอย่างที่กลัดกลุ้มอยู่ภายในใจ “เขาสุขภาพไม่ดีตั้งแต่ยังเล็ก แต่ชอบทำอะไรฝืนตัวเองอยู่เสมอ จุดนั้นทำให้ข้าเป็นห่วง” “สำหรับเรื่องความลับของข้า.. แน่นอนอยู่แล้วว่ามีเพียงแค่อวี้ฉายที่รู้เรื่องนั้น” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา “ข้าไม่อยากจะปกปิด แต่นิสัยดื้อรั้นของป๋อซ้านเป็นอย่างไรไม่ว่าใครก็รู้ หากว่าเขารู้ในสิ่งที่ข้าทำจะต้องอยากออกติดตามอย่างไม่ต้องสงสัย อันตรายเกินไป ข้าให้เขารู้ไม่ได้หรอก” “หวังว่าเมื่อความลับถูกเปิดเผยเขาจะไม่โกรธไม่เกลียดข้าก็พอ...”

เจียป๋อซ้าน พูดถึง อู๋อวี้กวาง “อวี้กวางน่ะเป็นคนที่สุดยอดไปเลยนะ! ข้าดีใจจริง ๆ ที่มีเขาเป็นสหาย น่าเสียดายที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกน่า ฮ่าฮ่า!” “แต่ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าหมอนั่นมีอะไรที่ปกปิดเอาไว้ ต้องมีแน่ ๆ เลย ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรก็เถอะ ก็เข้าใจหรอกว่าคนเราก็มีเรื่องที่ไม่อยากพูด แต่ว่าข้าเป็นสหายที่สนิทที่สุดของเขาเชียวนะ! เอาไว้ให้เจ้านั่นอยากเล่าเดี๋ยวก็คงเล่าให้ฟังเอง คนเป็นเพื่อนกันรอได้เสมอนั่นแหล่ะ!” “ช่วงนี้ได้รังนกชั้นเลิศมาด้วย ว่าง ๆ ไปเยี่ยมบ้านสกุลอู๋แล้วเอาไปฝากดีกว่า แค่ได้เห็นว่าพวกเขาชอบทาน ข้าก็มีความสุขแล้วล่ะ! ฮ่าฮ่า! อุก! แค่ก ๆ ” ป๋อซ้านกลั้วหัวเราะออกรสด้วยสีหน้าที่มีความสุข แต่แล้วก็สำลักไอออกมา “อ่า.. ขอโทษที พูดเยอะเลยรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ แต่ว่าไม่เป็นไรร้อกกก!”

อู๋อวี้ฉาย พูดถึง เจียป๋อซ้าน “สำหรับข้า ท่านพี่ป๋อซ้านก็เปรียบเสมือนกับพี่ชายอีกคน เมื่อก่อนเขามาเล่นที่บ้านกับท่านพี่บ่อยมาก ข้าก็เลยได้สนิทกับเขาไปด้วย ท่านพี่ป๋อซ้านชอบอ่านบทกวีมาตั้งแต่ยังเล็ก ที่ข้าชอบอ่านเรื่องราวรักใคร่คงได้อิทธิพลมาจากเขาด้วยกระมัง...” “บางทีก็นึกเสียดาย ท่านพี่ป๋อซ้านสุขภาพไม่ค่อยดีแต่ก็ยังชอบฝืนทำนั่นทำนี่ ชวนให้ต้องดุบ่อย ๆ เป็นเด็กน้อยเสียเชียว ใช่.. ท่านพี่ป๋อซ้านเหมือนเด็กมาก พอดุเข้าไปทีเขาก็เบะหน้า จะว่าน่าเอ็นดูดีหรือไม่นะ.. คิก ก็คงได้ล่ะมั้ง” "เรื่องข่าวลือที่ลูกค้าสาว ๆ พูดถึงกัน..." อวี้ฉายแสดงท่าทีลำบากใจบางอย่าง “ดูเหมือนว่าจะมีแต่ท่านพี่ป๋อซ้านเท่านั้นแหล่ะที่พูดอะไรไปท่านพี่อวี้กวางก็จะฟัง วันไหนที่ท่านพี่ป๋อซ้านอาการทรุดลงวันนั้นท่านพี่อวี้กวางจะหยุดออกลาดตระเวนในป่าแล้วไปเฝ้าไข้สหาย ข้าไม่ได้อยากให้เขาป่วยบ่อย ๆ หรอกนะ แต่วันไหนที่เขาป่วยท่านพี่ก็จะได้พักด้วย” “รู้สึกผิดจริง ๆ หากจะคิดอยากให้ท่านพี่ป๋อซ้านเป็นสตรี หากเป็นเช่นนั้นจริงข้าจะไม่ลังเลใจสักนิดที่จะเป็นแม่สื่อให้ท่านพี่ทั้งสองคน...” “อึก! อย่ามาสนใจความคิดไร้สาระของข้าเลยน่า”

เจียป๋อซ้าน พูดถึง อู๋อวี้ฉาย “ข้าสนิทกับอวี้กวางยังไงก็สนิทกับอวี้ฉายแบบนั้น นางเป็นเด็กดีนะ ช่วยงานบ้านสกุลอู๋ตั้งหลายอย่าง ถึงจะลามมาบ่นข้าด้วยก็เถอะ... ข้าไม่มีมารดา ความรู้สึกของการมีมารดาคือแบบนั้นหรือเปล่านะ แบบตอนที่นางดุข้าน่ะ ฮ่าฮ่า!”  “บทกวีที่อวี้ฉายชอบอ่านเกี่ยวข้องกับความรัก ข้าไม่ได้รังเกียจเรื่องรักหวานชื่นแม้จะชอบลำนำการเดินทางมากกว่า นักกวีที่พวกเราชื่นชอบจึงเป็นท่านซื่อหม่าเซียงหรู ที่บรรยายทั้งบทความรักก็ดี บันทึกการเดินทางก็สุดยอด!”  “หืม เรื่องข่าวลือของข้ากับอวี้กวาง? แล้วทำไมถึงมาถามในหัวข้อสนทนาถึงอวี้ฉายกันเล่า หรือเจ้าจะบอกว่าเหลือพื้นที่ซักถามตรงนี้เยอะ ฮ่าฮ่า!” “เอ้า! ถ้าอยากรู้ว่าคิดยังไงจะตอบให้ก็ได้ ถ้าให้ตอบก็คือไม่ได้คิดยังไง ถ้าถามว่าผิดธรรมเนียมไหมก็ผิดแหล่ะ แต่ว่าข้าควรโกรธหรือหากว่ามันจะทำให้สหายได้รับความนิยมสูงขึ้น สิ่งใดที่ไม่ได้เป็นจริงต่อให้เอาไปลือกันยังไงก็ไม่ใช่ความจริง ถ้ามันไม่ทำให้เพื่อนเสียหายข้าก็ไม่ใส่ใจร้อกกก” “เอ่อ.. อะไรนะ ที่ถามเพราะอวี้ฉายบอกว่าอย่างนั้นเหรอ?” สีหน้าชายหนุ่มพลันจริงจังขึ้นมาจนหัวเราะไม่ออก เมื่อทราบว่าน้องสาวของสหายเองก็คิดไม่ต่างกับแม่ยก “จริงดิ?”