[เมืองเฉินหลิว] ย่านการค้า

โหมดอ่าน · โพสต์ 2021-10-14 18:43:24

ย่านการค้า

{ เมืองเฉินหลิว }

【ย่านการค้า】

ย่านการค้าประจำเมืองเฉินหลิว แม้จะคราคร่ำไปด้วยผู้คน
ทั้งกลางวันและกลางคืน แต่มีการจัดการตลาดได้อย่างเป็นระบบ
ระเบียบดูสะอาดสะอ้านสบายตา สมกับเป็นย่านการค้าที่ลือชื่อเรื่องบัณฑิตดี
มีความสามารถมาหลายยุคหลายสมัย ภายในตลาดมีการจัดจำหน่ายสินค้ามากมาย
ทั้งราคาถูกและแพงคละเคล้ากันไป ยามค่ำคืนทั่วทั้งเมืองจะประดับประดาด้วยแสงไปสวยงาม
ขนาดว่ามองมาจากอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำหวงเหอ (ฮวงโห) ก็ยังเห็นแสงสีของเฉินหลิว
ราวกับว่าเป็นเมืองที่ไม่มีวันหลับ

Fenyue · โพสต์ 2021-10-14 20:58:57

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fenyue เมื่อ 2021-10-15 14:39

⌜99⌟

บทที่ 16

เทศกาลฉงหยาง

ฉากที่ 4

จวนเซี่ยโหวค่อนข้างที่จะมีอิสระให้บ่าวไพร่มากไม่น้อยเลยทีเดียว คนงานไม่ถูกจำกัดว่าจะต้องอยู่แต่ในจวน พวกเขาสามารถออกไปเที่ยวหรือจับจ่ายใช้สอยได้ตามสะดวกแต่ต้องไม่เบียดเบียนเวลาการทำงาน ต้องไม่ไปทำเรื่องเสื่อมเสียที่ด้านนอกและนำปัญหากลับมาภายใน จากเจ้าบ้านที่ปกครองอย่างมีคุณธรรม และยิ่งวันนี้เป็นเทศกาลคนรับใช้หลายคนก็ขออนุญาตท่านหัวหน้าพ่อบ้านเพื่อออกมาจับจ่ายใช้สอย มีเพียงแค่ทหารยามเท่านั้นที่ต้องทำหน้าที่ต่อไป

“ตงฮั่วอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ”

เฟินเยว่เอ่ยถามเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าเวรมาได้หมาด น่าเสียดายจริง ๆ ที่ในวันนี้สหายไม่อาจไปเที่ยวด้วยกันได้เพราะภาระหน้าที่

“ไม่ พวกเจ้าเที่ยวกันตามสบายเถอะ”

แม้จะมีท่าทีเสียดายในน้ำเสียง แต่มาคิดแล้วเขาได้ยืนเฝ้ายามในจวนที่ไร้ผู้คนเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องพูดคุยสุงสิงกับใครให้รำคาญใจ อีกอย่างเขาอยากไปเที่ยวกับเด็กสาวสองต่อสองไม่มีบัณฑิตขี้ซื้อมาคอยดึงให้เข้าไปร้านนั้นร้านนี้มากกว่า และแม้ว่าเด็กหนุ่มทหารยามจะกล่าวเช่นนั้นแต่เฟินเยว่คิดแล้วว่าต้องซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาฝากเขาบ้าง

“เช่นนั้นตั้งใจทำงานนะเจ้าคะ พวกข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

เฟินเยว่ค้อมศีรษะลา แม้ว่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันและเป็นสหายรู้ใจกันแล้วแต่สาวน้อยก็ยังมีมารยาท นางและเหลียงต้าซิ่นเดินทางเข้าเมืองกันไปสองคน

“คุณชายเหลียงทำงานมาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“ก็ดีนะ ได้ทำอะไรที่เป็นตัวเองหน่อย แล้วก็ได้อ่านตำราดีมากมายเชียวแหล่ะ บ้านอดีตขุนนางนี่ดีจริง ๆ เลยนะ ตำราบางอย่างแม้เป็นคนรวยก็หาซื้อไม่ได้แล้ว”

“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ เช่นนั้นก็ดีแล้วที่ได้ทำงานที่ถนัดนะเจ้าคะ” เด็กสาวยิ้มตาปิด แต่ละคนต่างได้งานที่เข้ากับตัวเอง เฟินเยว่เป็นงานครัว ต้าซิ่นงานคัดตำรา ส่วนตงฮั่วเป็นงานเฝ้ายามที่ไม่จำเป็นต้องสุงสิงกับใคร “นายท่านเป็นคนดีจริง ๆ เลย”

“จะว่าไป เจ้ารู้จักกับนายท่านเหมี่ยวฉายได้อย่างไรหรือ ข้าว่าจะถามตั้งแต่วันแรกแต่ยังไม่มีโอกาสได้คุยกัน”

“อ้อ.. ข้าพบกับนายท่านครั้งแรกที่งานจงชิวเจี๋ยที่ฉางอันน่ะเจ้าค่ะ ตอนนั้นนายท่านเหมี่ยวฉายมากับนายท่านหยวนยรั่งแล้วบังเอิญทำกระเป๋าเงินหายไม่มีจ่ายค่าบะหมี่ ข้าอยู่ตรงนั้นพอดีก็เลยออกเงินเลี้ยงอาหารเขา จะว่าไปก็ลืมถามไปเสียสนิทเลยว่าหาถุงเงินที่ทำหายเจอหรือไม่..”

มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปาก แต่หากว่าท่านทั้งสองร่ำรวยขนาดนี้คงไม่มีปัญหาเรื่องการเงินมากเมื่อทำหายไป

“แบบนี้เจ้าก็ถือเป็นผู้มีพระคุณของนายท่านสิเนี่ย ถึงว่าพวกเราทั้งสามจึงได้งานง่ายนัก”

“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกไปเสียทีเดียวหรอกเจ้าค่ะ นายท่านเหมี่ยวฉายเป็นคนดีมีเมตตาและชื่นชอบคนที่มีความสามารถ ถ้าทำงานดีก็ได้รับการชมเชย เพราะฉะนั้นพวกเราจะต้องไม่ทำให้นายท่านผิดหวังนะเจ้าคะ!”

เด็กสาวกำมือไว้ข้างตัวอย่างคนฮึกเหิม เพียงคิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกว่าอยากจะให้ถึงพรุ่งนี้เช้าไว้ ๆ จะได้ทำงานที่นางรักอีกสักที เมื่อมาถึงย่านการค้าเฉินหลิวที่ตกแต่งไปด้วยโคมไฟนับพันให้แสดงสว่างยามค่ำคืนเฉกเช่นตอนกลางวัน และในโอกาสพิเศษอย่างเทศกาลฉงหยาง ตามร้านรวงต่าง ๆ ก็ประดับดอกเบญจมาศสีสันหลายหลาย ส่งกลิ่นหอมไปทั่วทั้งบริเวณ

“มีลอยโคมขอพรด้วยเจ้าค่ะคุณชายเหลียง”

“น่าสนใจนะ เช่นนั้นมาลอยโคมกันเถอะ”

ด้วยความที่ทั้งสองไม่ได้เป็นคู่รักและมีเงินพอที่จะซื้อโคมลอยสองคู่จึงซื้อแยกกัน เฟินเยว่เขียนคำอธิษฐานลงไปไม่ต่างจากที่ขอพรกับรูปปั้นนก

『 ขอให้โลกนี้สงบสุข จาก ซุน เฟินเยว่ 』

น่าจะเป็นคำขอที่ดีและเหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับสถานการณ์ ณ ขณะนี้ ฝั่งบัณฑิตเหลียงก็เขียนคำขอพรที่จะผลักดันโลกในมุมมองที่เขาอยากจะให้เป็น

『 ขอให้เกิดความเท่าเทียมทางสังคม ทั้งเพศ สถานะ ศาสนา การศึกษา จาก เหลียง ต้าซิ่น 』

อันที่จริงชายหนุ่มอยากจะเขียนลงไปยาวกว่านี้ ทว่าต้องลงเชื่อลงไปด้วยจึงเกิดความเกรงอกเกรงใจกลัวจะเกิดผลร้ายมากกว่าดีในอนาคต

ทั้งสองก็เลือกหาจับจ่ายใช้สอยสินค้าหลายชนิด คราวที่วัดม้าขาวเฟินเยว่ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะไม่มีเงิน แต่ตอนนี้มีเงินจากการทำงานต่าง ๆ ก็อยากจะซื้อของมาบำเรอความสุขของตัวเองบ้าง และการบำเรอความสุขของตัวเองหาใช่การซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่อย่างสตรีทั่วไป แต่เป็นการซื้อของมาตุนไว้เพื่อแจกจ่ายแก่ผู้อื่นอีกคราวหนึ่ง

มาที่ร้านใบชาก็เหมาใบชา ร้านของเล่นก็เหมาของเล่น จนมาเจอกับร้านขายม้าเด็กสาวก็ตัวสินใจซื้อม้าโกรคูยอให้แก่เขาเป็นพาหนะเดินทางไกล จะได้ไม่ต้องซ้อนสองตัวติดกันเสียที แต่เด็กสาวกะจะอุบอิบเอาไว้ก่อนแล้วค่อยมอบม้าแก่สหายในภายหลัง ซื้อของทั้งหมดก็รู้สึกว่ากระเป๋าเงินฟีบลงไปเยอะ สุดท้ายก็ไปขอตราประทับจากทางการว่ามาเที่ยวงานเทศกาลฉงหยาง

ระหว่างทางกลับเด็กสาวเดินผ่านแผงขายของชำอีกครั้ง และเห็นบุรุษผมเรือนหิมะคนหนึ่งกำลังเลือกซื้อหาชาในร้าน เพียงแค่มองรูปลักษณ์ภายนอกเด็กสาวก็เผลอตัวถลันเข้าไปหาโดยคิดว่าเป็นพี่ชายคนรองเสียทุกที

“ชาทั้งร้านถูกเหมาไปหมดแล้วขอรับท่านพ่อบ้านตระกูลเฉา”

“จริงหรือ.. เช่นนี้ก็แย่น่ะสิ”

บุรุษผมเงินมีสีหน้ากังวล หากว่าชาหมดก็น่าเสียดาย เฟินเยว่ได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อบ้านตระกูลเฉาก็ชะงักไป เพราะรู้ว่าเซี่ยโหวเป็นญาติสนิทของเฉา แถมยังนับถือเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่กว่า ทว่านางเป็นสาวใช้ในจวนเซี่ยโหวแต่กลับซื้อของตัดหน้าอีกฝ่ายเสียนี่

“ขอประธานโทษนะเจ้าคะ ข้าซุนเฟินเยว่ ส่วนทางนี่สหายข้าเหลียงต้าซิ่น พวกเราเป็นคนงานจากจวนเซี่ยโหวเจ้าค่ะ ข้าพอมีชาอยู่ ไม่ทราบว่าพอจะช่วยเหลือได้หรือไม่เจ้าคะ”

พ่อบ้านตระกูลเฉาผินใบหน้ากลับมายังคู่สนทนาทั้งสอง เพียงมองแค่ปราดเดียวเขาก็จำชุดที่ทั้งสองสวมใส่ได้ว่าเป็นคนงานของเซี่ยโหว รอยยิ้มจึงแต้มบนใบหน้า แม้จะคิดตะหงิดใจคนที่ซื้อชาเหมาแผงไปหมดก็ตาม

“ข้า จาง จู่อิ๋น เป็นพ่อบ้านตระกูลเฉา กำลังหาซื้อชาผู่เอ๋อร์ หากแม่นางพอจะมีข้าขอแบ่งหน่อยได้หรือไม่ ราคาเท่าไรก็ว่ามาได้เลย”

“ข้ามีชาผู่เอ๋อร์เจ้าค่ะ ส่วนเงินทองท่านไม่ต้องจ่ายก็ได้ อย่างไรเสียทั้งตระกูลเซี่ยโหวและตระกูลเฉาต่างก็เป็นญาติสนิทมิตรสหาย การเผื่อแผ่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย ข้ายินดีจะให้นะเจ้าคะ”

เด็กสาวส่งมอบชาที่อีกฝ่ายต้องการไปและขอให้รับเอาไว้ ซึ่งพ่อบ้านคิดแล้วก็คล้อยตาม บ้านทั้งสองต่างแลกเปลี่ยนคนงานและสิ่งของกันบ่อย ๆ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยหาจะมอบสิ่งของให้แก่กันโดยไม่มีค่าตอบแทน

“ขอบคุณมาก เอาไว้ข้าจะหาเรื่องตอบแทนแม่นางซุนในภายหลัง”

“เจ้าค่ะท่านพ่อบ้านตระกูลจาง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

มองเวลาใกล้เข้ายามไห้เข้าไปทุกที กลับดึกมากไปไม่ดี เฟินเยว่และต้าซิ่นจึงขอตัวลาจากพ่อบ้านตระกูลเฉาแล้วกลับกันไปที่จวนตระกูลเซี่ยโหว

.

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

+15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์)

เอฟเฟคความสัมพันธ์

[169] จาง เยวี่ยนเหอ [มาร] มอบ ชาผู่เอ๋อร์

-15 ความสัมพันธ์จาก ธาตุไม้ ข่ม ธาตุดิน

+20 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (ขยัน)

+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)

ชวน NPC ที่มาเที่ยวเทศกาลเดินเล่นทำความรู้จัก ได้รับความสัมพันธ์พิเศษ+25 - EXP+15

+10 ความโหดเมื่อเจอคนหัวมาร

รางวัลกิจกรรม

- เดินชมเทศกาลภายในเมืองได้รับ +5 EXP

- เขียนคำอธิษฐานและปล่อยโคมลอยร่วมกับคู่เดท +10 EXP

รายการสินค้าที่ซื้อ

จ่ายค่าโคม 2 อัน 30 ตำลึงเงิน

และอื่น ๆ ตามรายการด้านล่าง

คิดเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น

213 ตำลึงทอง, 4,939 ตำลึงเงิน (รวมค่าโคมแล้ว) และ 24,503 อีแปะ

Fenyue · โพสต์ 2021-10-20 12:50:36

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fenyue เมื่อ 2021-11-9 00:56

⌜101⌟

บทที่ 18

งานสกุลเฉา

ฉากที่ 2

เควส (1) งานส่งข้าวกล่องให้คุณชาย [งานประจำสัปดาห์]

จวนสกุลเฉาอยู่ใกล้ย่านการค้าที่คนคึกคักจึงใช้เวลาไม่มากเลยในการเดินเท้ามาเลือกซื้อวัตถุดิบปรุงอาหาร

“ข้าวสวย ไข่ต้ม ซุปเยื่อไผ่ ผัดผักเก๋าฮะไฉ่ ตับหมูผัดกระเทียม เป็ดอบยอดผัก ชาซาวเซียนฉ่าว ชาหลงจิ่ง ขนมเปี๊ยะ…”

เฟินเยว่อ่านทวนรายการอาหารในมือ อย่างแรกคือเด็กสาวแวะร้านขายข้าว ซื้อข้าวสารแบ่งขายมาส่วนหนึ่ง แล้วก็แวะร้านขายแป้งที่อยู่ไม่ไกลกันสำหรับซื้อแป้งทำขนมเปี๊ยะ จากนั้นเดินเข้าไปยังส่วนของตลาดสด ซื้อไข่ ผัก และเนื้อสัตว์ต่าง ๆ มา ขั้นตอนการซื้อของประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จเรียบร้อยเพราะเด็กสาวเริ่มคุ้นชินกับเฉินหลิวและรู้ว่าร้านไหนของถูก ร้านไหนของดี ร้านไหนที่เถ้าแก่ใจดีเข้าถึงง่าย

“อ้ะ ข้าแถมผักชีให้กำนึงก็แล้วกันนะแม่นาง”

“ขอบคุณมากนะเจ้าคะท่านแม่ค้า”

เด็กสาวแย้มยิ้มจนตาปิด เมื่อได้ของแถมจากการเป็นลูกค้าประจำจนเกิดความสนิทสนม

“เอาล่ะ ของครบแล้ว ไปลั่วหยางกันต่อเถอะถังถัง”

เฟินเยว่สนทนากับม้าเหลียงที่บัดนี้ใช้งานมันเป็นประจำแทนไป๋ไป๋ไปเรียบร้อยแล้ว

“กรี๊ดดดด ช่วยด้วย โจรวิ่งราวเจ้าข้าเอ๊ย! ช่วยจับมันที!!”

ราวกับพรคุ้มครองของเทพเจ้าได้หมดไปหลังจากที่ได้เดินทางออกจากชายคาบ้านสกุลเซี่ยโหว เวลาผ่านไปเพียงแค่สองเค่อเด็กสาวก็พบปัญหาที่ไม่ได้ประสบมาตั้งเจ็ดวันเข้าจนได้ เฟินเยว่ผินใบหน้าไปทางต้นเสียง ความหูดีของนางทำได้จับเสียงรอบทิศทางได้อย่างชัดเจนแม้ว่าภายในตลาดเมืองเฉินหลิวจะจ๊อกแจ๊กจอแจขนาดไหน นางเห็นอันธพาลวิ่งราวกำลังวิ่งหนีมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง โดยมีคุณนายร่างท่วมถลกชายกระโปรงวิ่งตามอยู่ห่าง ๆ แบบห่างมาก ๆ

ในมือของมันถือสร้อยไข่มุกที่เม็ดมุกร่วงกราวตกตามพื้น แต่อนิจจาดูเหมือนว่ามันจะไม่รู้ตัว ช่างโง่จริง ๆ ...กระนั้นครั้นจะปล่อยให้คนผิดลอยนวลต่อไปคงไม่ได้ เด็กสาวจึงยื่นขาออกไปช่วยสกัดจนโจรหน้าคะมำ

โครม!!

“หนอยแน่แก!!”

อันธพาลหัวร้อนรีบลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อของเด็กสาวจนตัวลอยแถมง้างหมัดเตรียมชกหน้าสาวน้อยที่ขัดขามัน

“ว้าย!!”

เฟินเยว่หลับตาปี๋พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจเฉกเช่นหญิงสาวผู้อ่อนแอคนหนึ่ง ในตอนนี้นางไม่ได้พกพาอาวุธอะไรมาเลยสักอย่าง สิ่งที่อยู่ในมือก็มีเพียงแค่ตะกร้าสานที่ใส่วัตถุดิบทำอาหารเท่านั้น แน่นอนว่าเด็กสาวต้องรักษามันยิ่งชีพ ด้วยความจวนตัวสาวน้อยจึงกระโดดหม่งปลายคางของคนที่ตัวสูงกว่า

“อ๊าาา ไม่น้าาาา!!”

“แอ๊ก!!”

คนโดนหม่งเผลอกัดลิ้นพอดีจึงได้รับบาดเจ็บอย่างที่ควรจะเป็น ไม่รู้ด้วยความโง่หรืออย่างไรถึงเป็นเช่นนั้น ฝ่ายเฟินเยว่ที่เอาหัวโหม่งไปก็กระแทกกับคางแหลม ๆ เสียจนต้นยกมือขึ้นกุมศีรษะ จะนับว่าว่าได้รับบาดเจ็บไหม… ก็คงได้กระมัง

ถึงกระนั้นคนพาลก็ยังไม่ยอมลดราวาศอกกับสาวใช้ผมเปีย พยายามจะใช้กำลังกับนางจนโดนหมัด เข่า ศอก ของเด็กสาวครบกระบวนแม่ไม้มวยฮั่น ดรุณีน้อยไม่รู้ตัวว่าตนเองออกอาวุธอะไรไปบ้างเพราะมัวแต่หลับตาปี๋และปล่อยให้ร่างกายป้องกันตัวเองไปตามสัญชาตญาณ มีเพียงเสียง “อื้อหือ อื้อหา” จากชาวบ้านฮั่นมุงที่อยู่ในเหตุการณ์ จบสิ้นไปหนึ่งเพลงยุทธ์ อันธพาลที่ดูเหมือนจะเก่งฃก็ยังต้องแพ้พ่ายกับสาวใช้ตระกูลเซี่ยโหว

“ตะ.. ตระกูลเซี่ยโหวแข็งแกร่งจริง ๆ แม้แต่สาวใช้ยัง.. แข็งแกร่ง!!!”

“หากสาวใช้ยังขนาดนี้ แล้วท่านเจ้าตระกูลจะขนาดไหน”

เสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านดังแซงแซ่จนสาวน้อยพวงแก้มระเรื่อสีชาดจาง ๆ

“กรุณาช่วยเก็บเป็นความลับได้หรือไม่เจ้าคะ”

เฟินเยว่ไม่อยากจะให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่ดูท่าว่าเสียงของนางจะดังไม่เท่ากับเสียงของฮั่นมุงเสียแล้ว และเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จะมาในตอนจบเพื่อรวบตัวคนร้ายไปเข้าซังเตเพียงอย่างเดียว ในจังหวะที่ทหารยามมารวบตัวผู้ร้ายเด็กสาวก็ฉวยโอกาสขี่ม้าหนีจากฝูงชนออกจากเมืองไปทางทิศตะวันตก...

.

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

อัตลักษณ์อัจฉริยะ

+5 Point จากการโรลต่อสู้

+30 EXP จากการโรลทำงาน

อัตลักษณ์หูดี

+3 Point ทุกครัั้งที่โรลต่อสู้ผ่านระบบ

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

-20 EXP จากการโรลทำงานในช่วงกลางวัน หรือ โรลเดินทางช่วงกลางวัน (เรียลไทม์)

+15 ความเครียด เมื่อต้องทำอะไรก็ตามในช่วงเวลากลางวัน

ผลการต่อสู้

Jinying · โพสต์ 2021-10-25 00:36:43

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Jinying เมื่อ 2021-10-25 01:02

❀ พบเด็กสาวสกุลซุน ❀

.

วันใหม่มาเยือนหลังจากที่จิ้นอิ๋งพักแรมยังโรงเตี๊ยมในเฉินหลิวไปคืนหนึ่ง นางได้เดินทางต่อมาจนถึงย่านการค้าของเมือง โดยผูกม้าเฮยเซ่อไว้ยังส่วนหน้าทางเข้าที่ภายในไม่ถูกอนุญาตให้นำสัตว์พาหะนะเข้าไป ซึ่งทำให้เด็กสาวแอบคิดหนักเล็กน้อยที่ต้องแบกเกลือและผลบ๊วยหลายร้อยกลับมายังม้าด้วยตัวคนเดียวอีกหนเหมือนครั้งอยู่ซีเหอ กระนั้นครั้งซีเหอนั้นทางร้านขายของอาสาช่วยนางแบกกลับม้า ในครั้งนี้จิ้นอิ๋งก็แอบภาวนาในใจว่าเถ้าแก่ร้านขายของคงใจดีเหมือนอีกเมือง

ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็คล้ายจะคาดหวังมากไปเสียหน่อย หลังซื้อเกลือมาหลายร้อยถุงที่ใส่รวมลงยังถุงกระสอบใหญ่ถุงหนึ่งมาได้ จิ้นอิ๋งก็ต้องแบกลากเสียหน้าแดงมาด้วยตัวคนเดียวจนถึงแผงขายผลไม้ที่ตามหา นางพักวางถุงกระสอบใส่เกลือด้วยสีหน้าที่ติดหอบเล็กน้อย ก่อนจะยืนปรับลมหายใจต่อคิวอีกสตรีผู้หนึ่งที่ยืนเลือกของยังแผงบ๊วยด้านหน้าจิ้นอิ๋งอย่างใจเย็น

@Fenyue

ทว่าหลังจากปรับลมหายใจจนกลับมาเป็นปกติได้ คนตรงหน้าก็แทบไม่ขยับเขยื้อนไปไหนตั้งแต่เมื่อครู่ ทำเอาจิ้นอิ๋งเริ่มผิดสังเกตก่อนจะก้าวเดินมายืนเคียงอีกสตรีขึ้นมาพร้อมกับมองสบเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกดรุณีที่คล้ายกำลังมองเหม่อให้นางสัมผัสได้จาง ๆ ถึงบรรยากาศเศร้าซึมบางอย่างจนเผลอนิ่งคิดบางอย่างไปด้วย ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยพูดกับสตรีแปลกหน้าผู้นั้นออกไป

" คือ.. ขอข้าซื้อบ๊วยได้หรือไม่เจ้าคะ? "

@Fenyue

เมื่อสามารถขยับตัวมาเลือกซื้อพวกเหล่าผลบ๊วยได้เรียบร้อยแล้วเด็สาวก็เอ่ยหายังเถ้าแก่ร้านที่ขายผลไม้ว่าขอซื้อเกือบห้าร้อยผล ซึ่งอีกฝ่ายก็แทบตาโตก่อนจะพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นและบอกจะให้คนงานเอาผลไม้สด ๆ ที่สต๊อกด้านหลังร้านมาส่งให้เด็กสาวไปเลย

" ท่าน.. จะซื้อผลบ๊วยด้วยหรือไม่เจ้าคะ? พอดีข้าต้องใช้เลยขออนุญาตซื้อมากเสียหน่อย ขออภัยสำหรับการมากวาดเหมาซื้อเช่นนี้ด้วยนะเจ้าคะ ..แต่ถ้าท่านต้องการให้แบ่งซื้อด้วยข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ! " ระหว่างรอสินค้า จิ้นอิ๋งก็อดไม่ได้ที่จะหันมาเอ่ยขอโทษด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจดรุณีแปลกหน้านี้ไปด้วย

@Fenyue

กระนั้นแล้วนอกจากเด็กสาวแปลกหน้าผู้นั้นจะไม่เอาความ ยังอาสาช่วยนางแบกกลับไปที่ม้าให้แก่นางอีกด้วย ทำเอาจิ้นอิ๋งยิ่งพลอยรู้สึกเกรงใจไม่น้อย ทว่ายามได้เห็นท่าทางอีกสตรียามพาดแบกถุงกระสอบผลบ๊วยอย่างไร้ท่าทางฝืดฝืนและเหนื่อยอ่อนใดแล้ว ดรุณีน้อยก็ได้แต่กลืนคำพูดเกรงใจลงและพยักหน้าแข็งขันถึงการรับรู้พลังสตรีจากอีกฝ่าย

แต่ในตอนที่อยากจะลองเลียนแบบโดนแบกกระสอบเกลือบ้าง จิ้นอิ๋งก็แทบเซล้มให้เปลี่ยนมากึ่งยกกึ่งลากเช่นเดิมอย่างรู้สึกเศร้าในใจไม่น้อยเลยเชียว

.

" ขอบคุณท่านมากเลยนะเจ้าคะที่ช่วยแบกของมาให้ข้าถึงตรงนี้เลย ..ข้ากู่จิ้นอิ๋งนะเจ้าคะ ขอทราบนามของท่านได้หรือไม่เจ้าคะ "

หลังจากที่ทั้งสองแบกของของจิ้นอิ๋งมาจนถึงม้าเฮยเซ่อที่ถูกผูกพักไว้หน้าย่านการค้าเฉินหลิวได้แล้วนั้น เด็กสาวก็ทั้งขอบคุณกลับไปอย่างจริงใจและอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามไถ่ชื่อผู้มีพระคุณเบื้องหน้านี้ไปด้วย

@Fenyue

" ซุน?.. ซุนเฟินเยว่… หรือจะเป็นท่าน! ท่านใช่แม่นางซุนที่ไปแจกปลาที่ย่านการค้าของลั่วหยางหรือไม่เจ้าคะ?! " จิ้นอิ๋งเอ่ยถามขึ้นด้วยดวงตาที่เป็นประกายขึ้นมาไม่น้อย พร้อมกันนั้นรอยยิ้มกว้างก็เผยส่งหาด้วยท่าทีที่เป็นมิตรมากขึ้น

@Fenyue

" ผู้ติดตามข้าได้ไปรับปลาจากท่านด้วยนะเจ้าคะ เหมือนจะให้ชาตอบแทนกลับไปแล้วแม่นางซุนได้รับหรือไม่เจ้าคะ?! ขอบคุณสำหรับน้ำใจของแม่นางมากเลยนะเจ้าคะ ชาวบ้านคงมีความสุขกันมากเลยเชียว ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะ! ว่าแต่ปลาขนาดนั้นท่านตกมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ สุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ! "

น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเจื้อยแจ้วยืดยาวจนแทบไม่เว้นว่างให้อีกดรุณีได้เอ่ยตอบรับใด บทจะจบประโยคก็จบไปไม่ให้รู้ตัวอีกต่างหาก ทว่าด้วยอารามติ้นเต้นที่ได้พบคนใจกว้างที่นึกชื่นชมผู้นั้น ไหนจะได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายที่เข้ามาช่วยแบกของอีกทำให้จิ้นอิ๋งเผลอไผลไปและไม่อาจระงับท่าทางของนางได้

@Fenyue

" ไอหยา… ตกจากหลายที่เลยสินะเจ้าคะ สุดยอดจริง ๆ ด้วยนะเจ้าคะแม่นางซุนน่ะ! ข้าต้องให้ของตอบแทนท่านเสียหน่อยแล้วล่ะเจ้าค่ะ! "

จบคำจิ้นอิ๋งก็ไม่รอรับฟังปฏิเสธ นางเอ่ยบอกให้เด็กสาวตรงหน้านางนี้ยืนรอตรงนี้เสียก่อนโดยฝากวานให้ช่วยเฝ้าของกับม้านางไปด้วยเพื่อป้องกันการแอบหนีไปเสียก่อน ส่วนตัวเด็กสาวก็เร่งเดินไปยังร้านแผงลอยขายอาหารใกล้ ๆ เพื่อขอยืมใช้โต๊ะและพู่กันกับหมึกเพื่อเขียนบางอย่างลงกระดาษที่นางได้ซื้อพกติดตัวมาตั้งแต่ครั้งเขียนจดหมายส่งม้าเร็วครั้งก่อน

@Fenyue

ซึ่งก็ใช้เวลาราวเกือบหนึ่งเค่อเด็กสาวถึงพับกระดาษนั้นอย่างเรียบร้อย แล้วยัดใส่ซองจดหมายทว่ายังไม่ปิดผนึกดีเพื่อให้สตรีแซ่ซุนได้ลองเปิดอ่านเนื้อความภายในไปด้วยก่อนจะปิดผนึกมันด้วยตัวเอง พร้อมกันนั้นถุงหอมที่นางทำมาเผื่ออันหนึ่งก็ถูกแนบติดจดหมายนั้นไปด้วยในตอนที่เร่งเดินกลับมาหาอีกสตรีเพื่อส่งมอบของให้

" ถึงไม่ใช่ของมากมายอะไร แต่ข้าก็หวังว่าแม่นางซุนจะชอบนะเจ้าคะ จดหมายนี้เป็นจดหมายรับรองชวนแม่นางไปงานเลี้ยงฮาโลวีนของสหายข้าที่โรงเตี๊ยมชิงหมิงในด่านหู่เหลากวนน่ะเจ้าค่ะ รายละเอียดงานข้าเขียนลงในจดหมายแล้ว รับรองว่าน่าสนุกแน่นอนเจ้าค่ะ! "

จิ้นอิ๋งส่งยิ้มจนดวงตาโค้งเสี้ยวดูซุนซนไม่น้อยยามสิ้นประโยค ก่อนนางจะชี้ลงยังถุงหอมที่ให้คู่ไปด้วยอีกทีเพื่อกล่าวถึงเหตุผลที่มอบสิ่งนี้คู่ไปด้วย

" ส่วนนี่เป็นถุงหอมที่มีใบจูอวี๋อยู่ภายในน่ะเจ้าค่ะ ข้าทำเองเลยนะเจ้าคะ! หอมมากเลยล่ะเจ้าค่ะ.. แล้วใบจูอวี๋นี่ก็สามารถกำจัดสิ่งอัปมงคลต่าง ๆ ออกไปได้ด้วย ข้าหวังว่าถุงหอมนี้จะช่วยปัดเป่าสิ่งที่ทำให้แม่นางซุนไม่สบายใจออกไปด้วยนะเจ้าคะ "

@Fenyue

" อย่างไรก็มางานให้ได้นะเจ้าคะ! ข้าจะรอ ..ตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน พอดีมีธุระหลายอย่างที่ต้องจัดการน่ะเจ้าค่ะ ร่าเริงเข้าไว้นะเจ้าคะแม่นางซุน "

จบคำจิ้นอิ๋งก็คล้ายส่งยิ้มให้กำลังใจเด็กสาวตรงหน้าไปอีกครั้งหนึ่ง ก่อนนางจะแบกของลงหลังม้าให้เรียบร้อยและขึ้นขี่เจ้าเฮยเซ่อต่อมา ทว่าก่อนจากก็ไม่ลืมค้อมหัวลาอีกสตรีไปด้วยถึงควบม้าออกจากริเวณไปในที่สุด

@Fenyue

ถึง แม่นางซุน

ข้า กู่จิ้นอิ๋ง อยากขอเชิญแม่นางซุนเฟินเยว่ไปร่วมงานฮาโลวีนของสหายหลิวจื่อเค่อในวันที่ 31 เดือนสือเยว่นี้ ยามเซิน ที่โรงเตี๊ยมชิงหมิง ในด่านหู่เหลากวน เขตกวนจงตะวันตก

ซึ่งในตัวงานนี้ สหายแซ่หลิวของข้าได้กล่าวว่า เป็นประเพณีวันปล่อยผีจากนรกของชาวโรมันที่เทพพลูโตเปิดประตูให้วิญญาณใต้พิภพที่ตายไปได้มาสนุกบนโลก 1 คืน ท่านหลิวเลยอยากจัดงานที่ต้องสวมหน้ากากไปร่วมงานเพื่อไม่ให้เหล่าผีสางจับได้ว่ามีคนเป็นร่วมงานน่ะเจ้าค่ะ! โดยมีรางวัลให้กับคนที่สวมหน้ากากได้งดงามที่สุดในงานด้วยล่ะเจ้าค่ะ หากยังไม่มีหน้ากาก ในเหลียวซี สกุลอิงนับว่ามีชื่อเสียงในงานฝีมือประเภทนี้มาก เขาสามารถทำหน้ากากได้ตามสั่งทุกรูปแบบ แม่นางซุนสามารถไปขอให้ทำหน้ากากให้ได้ถ้ายังไม่มีนะเจ้าคะ

อย่าลืมนะเจ้าคะ! ใส่หน้ากากมาตั้งแต่เข้าด่านมาเลยเจ้าค่ะ ภายในงานห้ามถอดหน้ากากเด็ดขาดรวมถึงการแนะนำชื่อด้วยก็ห้าม! ใครอยากรู้จักกับใครให้เดิมพันลองไปคุยดู แต่อย่างที่บอกคือห้ามถามชื่อ!

หากแม่นางซุนรู้สึกว่าน่าสนุกก็ต้องมางานเลี้ยงให้ได้นะเจ้าคะ! ข้าจะรอเดาว่าแม่นางซุนคือใครในงานเองเจ้าค่ะ (วาดรูปดอกไม้เล็ก ๆ ประดับ)

จาก กู่จิ้นอิ๋ง

.

กู่จิ้นอิ๋ง มอบ ถุงหอมจูอวี๋ ให้ซุนเฟินเยว่

Fenyue · โพสต์ 2021-10-26 08:13:29

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fenyue เมื่อ 2021-10-26 08:15

Jinying ตอบกลับเมื่อ 2021-10-25 00:36
❀ พบเด็กสาวสกุลซุน ❀...
วันใหม่มาเยือนหลังจากที ...

⌜107⌟

บทที่ 19

ม่านหมอกสีจางในจิตใจ

ฉากที่ 1

หลังจากเสร็จธุระคืนกล่องข้าว ณ จวนสกุลเฉา เด็กสาวก็เดินทางต่อไปยังย่านการค้าเพื่อซื้อผลไม้ตามรายการที่หัวหน้าแม่ครัวร้องขอในทันที เด็กสาวตรงไปยังแผงขายผลไม้ตามที่มีสัญญาเอาไว้กับตระกูลเซี่ยโหว ซึ่งมักจะหาของดีมีคุณภาพและราคามิตรภาพมาให้อยู่เสมอ และส่วนมากสินค้าดังกล่าวจะมีราคาสูงกว่าของขายทั่วไปพ่อค้าจึงมักจะเก็บผลไม้เหล่านั้นเอาไว้ที่หลังร้าน ไม่นำมาวางไว้บนแผงเผื่อเกะกะสินค้าที่ชาวบ้านนิยมซื้อหากันมากกว่า

“สวัสดีเจ้าค่ะ ข้ามาจากจวนสกุลเซี่ยโหว มารับผลไม้ตามรายการเจ้าค่ะ ถ้าอย่างไรรบกวนจัดให้ทีนะเจ้าคะ”

เด็กสาวยื่นใบรายการให้พ่อค้า จากนั้นก็ยืนรอ ระหว่างที่ว่าง ๆ จิตใจก็หวนคิดไปถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน ตอนที่นางได้คุยกับทหารยามที่ชื่อว่าฮั่วเฉวียนเฟย…

.

...วันที่ยี่สิบ เดือนสือเยว่ ณ ประตูเมืองลั่วหยางฝั่งตะวันตก…

“ข้า ฮั่ว เฉวียนเฟย เคยเป็นสหายกับซุนเฮยหลง.. เจ้าคนที่ชอบใส่หน้ากากคนนั้น เขาคือพี่ชายของเจ้าใช่หรือไม่?”

“เอ๋!? ใช่เจ้าค่ะ คุณชายฮั่วรู้จักกับพี่ชายข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

“อ่า.. ใช่ เราเคยประจำการอยู่ที่ฉางอันด้วยกัน ก่อนที่จะถูกส่งตัวมาที่ลั่วหยาง… ข้าเสียใจด้วยนะเรื่องพี่ชายของเจ้า”

“เสียใจ… เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”

รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าหลังจากที่ได้รับรู้ว่ามีคนที่รู้จักกับพี่ชายคนโตค่อย ๆ จืดลงแม้มุมปากจะยังคงหยักขึ้นเป็นองศา ตอนนี้เฟินเยว่ไม่รู้เลยว่านางทำหน้าทำตาอย่างไรอยู่ เพราะทุกส่วนบนใบหน้ารู้สึกชาจนไร้ความรู้สึกเสียยิ่งกว่าตอนที่ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นในวันที่หิมะตก นายทหารฮั่วกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ เสียใจด้วย เสียใจอะไร กับเรื่องอะไร?

“เจ้าไม่รู้?”

บุรุษเลิกคิ้วขึ้นถามด้วยสีหน้าฉงนใจ โดยปกติแล้วการแจ้งข่าวเรื่องการสูญเสียกับทางบ้านมักไม่เคยผิดพลาด หรือหากผิดก็น้อยมาก หรือไม่จดหมายแจ้งข่าวก็ถูกคนในครอบครัวของนางปกปิดเพื่อไม่ให้เกิดความเสียใจ ทว่าตอนนี้เด็กสาวคนนี้ก็ทราบข่าวแล้ว เป็นเรื่องยากเสียเหลือเกินที่จะต้องพูดซ้ำอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงเบนสายตาหลบหนีไม่เหมือนกับชายชาติทหาร

“คุณชายฮั่ว กำลังพูดถึง.. เรื่องอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

รอยยิ้มทั้งหมดพลันจางหายไปจากดวงหน้าหวาน เด็กสาวยิ่งเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเป็นการคาดคั้นขอคำตอบ น้ำเสียงที่เคยสุภาพดังขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็น เรื่องที่เกี่ยวข้องกับซุนเฮยหลงสำคัญต่อนางมาก ไม่ว่าความจะจริงหรือเท็จ วันนี้เฟนเยว่จะต้องได้ทราบคำตอบ

“อึก..” เมื่อเห็นสายตาที่สั่นระริกไหวนายทหารฮั่วก็จนใจที่จะปิดบัง อย่างไรเสียความจริงก็คือความจริง และนั่นก็คือสิ่งที่เด็กสาวควรรู้ในสักวันหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นข้าขอเล่าตั้งแต่เริ่ม”

“เจ้าค่ะ”

เฟินเยว่ถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายได้เล่าอย่างสะดวกใจ ทว่าใบหน้าหวานจ้องมองไปยังนัยน์ตาสำนึกผิดไม่กะพริบไหวไม่ได้ช่วยทำให้อีกฝ่ายสบายใจมากขึ้นเสียเท่าไร

“เมื่อห้าปีก่อนข้ากับซุนเฮยหลงเป็นทหารใหม่เข้าประจำการที่ฉางอัน แม้ว่าเขาจะเป็นคนเคร่งขรึมพูดน้อย แต่ด้วยความที่เป็นทหารใหม่ด้วยกันทั้งคู่และได้มาประจำการที่กองเดียวกัน จึงทำให้ข้ากับซุนเฮยหลงเป็นสหายสนิทกันโดยปริยาย เขาได้เล่าเรื่องบ้านที่อันติงให้ฟัง รวมถึงเรื่องน้องสาวที่ชอบดูเขาฝึกวิชา เรื่องของพวกเจ้าข้าจึงรู้เกือบหมดทุกอย่าง”

ฮั่วเฉวียนเฟยสูดลมหายใจเข้าหลังจากที่เกริ่นมาก่อนจะเข้าเนื้อหาที่เด็กสาวไม่รู้

“ทำงานที่ฉางอันได้หนึ่งปีก็มีการแลกเปลี่ยนกำลังพลให้มาประจำการที่ลั่วหยาง พวกข้าได้เข้าทำงานกับท่านเป้ยตู้เว่ย งานโดยรวมก็ไม่มีอะไรพิเศษจนกระทั่งวันหนึ่งมีรายงานว่าเกิดเหตุความไม่สงบที่นอกด่านจำเป็นต้องเกณฑ์ทหารฝีมือดีส่วนหนึ่งไปรักษาการณ์เพิ่ม ข้ากับพี่ชายเจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเราได้ไปที่ซันไห่กวน”

“ซันไห่กวน?”

เด็กสาวคิ้วขมวดนางไม่รู้ว่าด่านดังกล่าวอยู่ที่ไหน ทว่าเคยได้ยินชื่อจากตำรามากมายว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นเขตแดนอันตรายที่เผ่าชงหนูมักจะยกทัพลงมาก่อความวุ่นวายอยู่บ่อยครั้งในอดีต

“อืม ด่านซันไห่อยู่ทางภาคเหนือภูมิภาคโยวโจว ห่างไกลจากอันติงบ้านเจ้าอยู่มากเลย...” ฮั่วเฉวียนเฟยอธิบายก่อนจะเว้นช่วงเล่าต่อ “วันหนึ่งกลางฤดูหนาวที่แห้งแล้ง กองทหารลาดตระเวนได้เกิดการปะทะกับพวกชงหนูที่นอกด่าน มันใช้วิชากองโจรซุ่มโจมตีทำให้พวกเราเสียกำลังพลไปมาก ข้าเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสลบไป ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็ถูกพาตัวกลับมารักษาตัวที่ด่าน สอบถามคนอื่น ๆ พบผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นไม่มีชื่อของซุนเฮยหลง… แม้ข้าไม่เห็นศพของเขากับตาแต่คิดว่าน่าจะเสียชีวิตไปพร้อมกับทหารนายอื่น ๆ ….”

“ไม่จริง...”

ริมฝีปากอันแห้งผาดเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าแทบจะกลืนหายไปกับลำคอ ใบหน้าของพี่ชายที่มักจะสุขุม เคร่งขรึม ไร้รอยยิ้มไหลเวียนอยู่ในหัวเป็นภาพไร้สีสัน แม้เขาจะดูเย็นชาทว่าเด็กสาวรู้ดีกว่าใครว่าท่านพี่เฮยหลงนั้นใจดีกับนางแค่ไหน เฟินเยว่แทบจะทรุดตัวล้มพับทว่านายทหารฮั่วเข้ามาประคองเอาไว้ไม่ให้นางล้ม เพิ่งมาสังเกตเอาตอนนี้ถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มเองก็ขาเสียไปข้างอยู่เหมือนกัน น่าจะมาจากการสู้รบที่เขาเพิ่งได้เล่าไป

“ทำใจดี ๆ เอาไว้...”

“แล้วทำไม.. ทำไมข้าถึงไม่ทราบข่าวเลยล่ะเจ้าคะ”

เฟินเยว่ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าสหายของพี่ชาย ดวงตาร้อนผ่าวจนรู้สึกแสบ ในตอนนี้นางเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเจนเพราะม่านน้ำตาบดบังจนมิด

“อาจเป็นเหตุขัดข้องทางการสื่อสาร ไม่จดหมายส่งผิดบ้าน ก็.. ข้าไม่อยากปรักปรำ.. แต่คนที่บ้านเจ้านำไปซ่อนหรือเปล่า”

“ซ่อนงั้นเหรอ ทำไมล่ะ”

ในหัวของเด็กสาวมีแต่ความสับสน คงยากที่หน่วยงานราชการจะส่งจดหมายแจ้งมาผิด โดยปกติทหารจะมาส่งจดหมายแสดงความเสียใจถึงหน้าบ้านเลยเสียด้วยซ้ำ บางทีพวกเขาอาจจะมาตอนที่นางออกไปทำงานนอกบ้าน แต่ก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมท่านแม่บ้านเล่อจะต้องปกปิดเรื่องนี้กับนางด้วย เพราะกลัวว่าจะเสียใจอย่างนั้นหรือ? แต่ในตอนนี้จะไปหาคำตอบจากใครเห็นทีก็คงจะไม่ได้เสียแล้ว…

.