[หลังหมู่บ้านเซิ่งหุน] ถ้ำหานกั๋ว

ถ้ำหานกั๋ว

{ หลังหมู่บ้านเซิ่งหุน }

【ถ้ำหานกั๋ว】

ห่างออกไปราวสิบลี้ เป็นแห่งของเถาวัลย์หนามแหลมคม

ไม่ค่อยมีชาวบ้านอยากมาแถวนี้สักเท่าไร เพราะทั้งมืดสลัวและอับชื้น

บางครั้งมีค้างคาวมาทำรัง อาจสามารถเก็บขี้ค้างคาวไปทำดินขาวได้

บางครั้งมีเสียงสะท้อนของหยดน้ำ อาจมีตาน้ำแต่ไม่มีใครทราบเรื่องนั้น
ต่อมาถ้ำแห่งนี้กลายเป็นที่พำนักสถานของจอมยุทธ์หลิว
เมื่อสามปีก่อนที่มาถึงหมู่บ้านนี้และเขาได้ช่วยชาวบ้าน
จากกองกำลังพวกโจรโพกผ้าเหลืองที่มาปล้นหมู่บ้าน
ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบันหลิวไท่จึงตัดสินใจปักหลักที่นี่ชั่วคราว
จนกว่าสถานการณ์โจรโพกผ้าเหลืองละแวกนี้จะสงบ



{ วิถีชีวิตคนสันโดษ }

[ดูคู่มือการเก็บทรัพยากรส่วนตัว]

(1) ติดตั้ง "เบ็ดตกปลา" ชนิดใดก็ได้ (สามารถหาซื้อได้จากร้านอุปกรณ์)

(2) เขียนโรลตกปลาตามคู่มือด้านบน
(3) ระบุท้ายโพสต์เลือกปลาที่จะตก โดยแต่ละพื้นที่จะมีปลาแตกต่างกัน

{ โบนัสพิเศษ }
(1) หากเป็นคนลักษณะนิสัยสันโดษ ได้รับโบนัส x2

{ ปลาที่พบบริเวณนี้ }
(1) ปลาเฉา
(2) ปลากง

[เควสสอนการเล่น] บทเรียนสุดท้าย

[ศิษย์หลิวไท่]

อี้ หลิง

อุปนิสัย:

เป็นคนดีมีคุณธรรม ไม่ได้ฆ่าใครถ้าไม่จำเป็น ยอมตายได้เพื่อหมู่บ้านของเขา

การรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าเป็นสิ่งไม่ดีและเขาจะไม่ทำมันอย่างเด็ดขาด เสียสละต่อส่วนรวม

          มีความเป็นผู้นำสูง ยืนหยัดในจุดยืนของตน แต่ก็มีนิสัยถ่อมตัวไม่ชอบพูดโอ้อวด

เป็นคนสุภาพรักษากฎเกณฑ์ และกฎระเบียบต่าง ๆ สุดความสามารถ

หากเกิดเรื่องร้ายเขาจะไม่อยู่เฉยคอยช่วยอยู่ห่างๆ แต่ไม่เปิดเผยตัวตนให้ใครเห็น

พูดแต่ความจริง รักษาคำพูด ชอบช่วยเหลือผู้ยากไร้  ไม่ยอมเพิกเฉยต่อความไม่เป็นธรรม

และจะไม่ปล่อยให้เป้าหมายที่เขาหรืออาจารย์ตัดสินแล้วว่าจะต้องกำจัดลอยนวลไปได้

มีทั้งเกียรติและความเมตตา เข้มงวดกับกฎระเบียบของตัวเองและคำสั่งของอาจารย์

รักเดียวใจเดียวตลอดชีวิต แต่ทว่าในตอนนี้หญิงที่เขาเถิดทูนยังมีเพียงมารดาเท่านั้น

::.คำอธิบายเควส.::

- คำในวงเล็บ อาทิ (พ่อหนุ่ม/สาวน้อย) เลือกคำใดคำหนึ่งมาใช้ ให้เข้ากับคุณ -

- [...] สีน้ำเงิน คือ โรลคำพูดเฉพาะคนมีลักษณะนิสัยตามที่ระบุ -

.: เงื่อนไขเควส:.

- ต้องเป็นผู้เลือกทางเลือกที่ ผ่าน (เข้าสู่บทเรียน) ใน จุดเริ่มต้น -

.: สำคัญ สำหรับคนไม่ได้ทำ 1.1-1.4 :.

- ให้เปลี่ยนแปลงเนื้อหาโรลเพลย์ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับ การมอบปลาเปรี้ยวหวานซีหู เป็นสนทนาสารทุกข์สุขดิบแทน เนื่องจากท่านไม่มีปลาเปรี้ยวหวาน -

.: โรลเพลย์เปิด :.

       - เขียนโรลอิสระมาที่นี่ จนถึงมาพบผู้มีคุณตามอิสระ -

        (ส่งอาหาร ผัดผักเก๋าฮะไฉ่ มาที่ไอดี Webmaster)

       @คุณ

       อี้หลิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตา (เด็กหนุ่ม/เด็กสาว)ที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"

       @คุณ

       "อ่าห์ เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าชอบเมนูจานนี้มาก" อี้หลิงกล่าวกับอีกฝ่าย ก่อนรับจานอาหารมาวางข้าง ๆ "แม้เจ้าเพิ่งหัดทำอย่ากังวลไป ข้าไม่ได้กินหรูอะไรมาก รสธรรมดาข้าก็สามารถทานได้"

       @คุณ

        "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์อี้งกล่าวอธิบายสอนอีกฝ่าย

       @คุณ

       "เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์อี้งกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง

       @คุณ

       "(หนุ่มน้อย/สาวน้อย) แม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์อี้กล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ

       @คุณ

       "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์อี้กล่าวต่ออีกฝ่าย ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา

        "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"

       @คุณ

      "อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์อี้กล่าวบอกแก่คุณที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง

       @คุณ

       "หวังว่าเจ้าจะโชคดีและประสบความสำเร็จในอุดมการณ์ของเจ้านะ" จอมยุทธ์อี้กล่าวบอกอีกฝ่าย "แล้วก็เจ้าอย่าผ่านเมืองพวกนี้ล่ะ เมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโจรโพกผ้าเหลือง กองทัพมันมากมายนัก ทำให้เมืองหลายที่โดนปิดล้อมไม่อาจเดินทางสัญจรเข้าไปได้ปรกติ ตอนนี้ภาคเหนือแถบโยวโจวโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง"

[คำแนะนำ]

สัญลักษณ์เมืองจุดสีแดง คือ เขตบล็อก ไม่สามารถผ่าน หรือข้ามไปเมืองต่อไปได้ โดยสีเหลืองมาจาก ก็กของโจรโพกผ้าเหลือง

       @คุณ โรลเพลย์จบ

      (สำหรับเฉพาะคนได้รับหินตีบวกและอัพเกรดจากโจว อี้เต๋อ แห่งโรงไม้โซ่วซุน ให้ต่อเลยอย่าเพิ่งจบ)

     "เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์อี้กล่าวถามอีกฝ่าย

       @คุณ

       "เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"

       @คุณ

       "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

       @คุณ

       "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์อี้อธิบายก่อนจะสังเกตอีกฝ่าย "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"

       @คุณ

       "เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" อี้หลิงอธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"

       @คุณ

{ สอนการตีบวก }

(1) เข้าหน้าอุปกรณ์ เลือกอุปกรณ์ที่ต้องการตีบวก (อุปกรณ์ที่นำมาโรล)

(2) เลือก ตีบวก เพื่อเริ่มลงมือตีบวก

(3) ผลลัพธ์การตีบวกจะขึ้นอยู่กับวาสนา โดยจะมีโอกาสได้ 10 เท่าจากค่าสเตตัสพื้นฐานของอาวุธ

* ก่อนดำเนินการจะต้องปลดอุปกรณ์ชิ้นนั้นเสียก่อน *

{ สอนการอัพเกรด }

(1) เข้าหน้าอุปกรณ์ เลือกอุปกรณ์ที่ต้องการอัพเกรด (อุปกรณ์ที่นำมาโรล)

(2) เลือก อัพเกรด เพื่อเริ่มลงมือตีบวก

(3) ผลลัพธ์การอัพเกรดจะเป็นการอัพเกรดสรรพาวุธเพิ่มสเตตัสขึ้นเป็นสัดส่วน ยิ่งอัพเกรดสูงยิ่งมีสเตตัสสูง

* ก่อนดำเนินการจะต้องปลดอุปกรณ์ชิ้นนั้นเสียก่อน *

       @คุณ เขียนโรลทำสมาธิ

       "เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์อี้กล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว

       @คุณ

       "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์อี้อธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"

       @คุณ

       "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"

{ สอนการอัปสเตตัสเพิ่มความสามารถ }

(1) ไปที่เมนู My Status เมื่อท่านเข้าสู่หน้าต่างดังกล่าวจะปรากฎตามภาพ

* ตรง Point คือ จำนวนแต้มที่ได้จากการเลเวลอัพ หรือ ผ่านเควสรับจ้างงานบางประเภท ให้นำไปอัพสเตตัส 6 ค่า โดยการพิมพ์เลขอื่นแทน 0 ในช่อง *

จะได้ตามภาพ

       @คุณ

       "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์อี้กล่าวอำลาอีกฝ่าย

       @คุณ โรลเพลย์จบ

     - จะได้รับรางวัล เมื่อโรลเพลย์จบ  โดยคุณต้องสวมใส่ไอเท็มที่ตีบวก และ อัพเกรด และ อัพสเตตัสทั้งหมด ให้ Point คงเหลือ 0 หาก Point ไม่หมดจะไม่ได้รางวัล -                   ( สามารถออกไปจากหมู่บ้านนี้เริ่มเดินทางแสวงหาประสบการณ์ ฟาร์มเงิน เลเวลได้ )

รางวัลเควส: ได้รับ +30 ตำลึงทอง , 100 ตำลึงเงิน , +1,000 อีแปะ  , +2 Level up , x1 กระเป๋าขนาดใหญ่ , x1 เตากำยานฝึกยุทธ์

Zhangnon -

เสียงย่ำเท้าของจางหน๊งได้เดินย่างกายเข้ามาในถ้ำหานกั๋วเสียงเงียบสงบแต่ก็ยังมีเสียงของหยดน้ำ เล็กน้อยจากในถ้ำ ทันใดนั้นเอง เท้าของจางหน๊งตั้งใจจึงเหยียบกิ่งไม้อันเล็กๆ และได้เกิดเสียงหักจากกิ่งไม้ ดัง แก๊กกกก~~~เพื่อเป็นการที่อยากให้อีกฝ่ายหันมาสนใจ เลยทำเสียงรบกวน


       หลิวไท่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตา เด็กหนุ่มที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"


       จางหน๊งได้ตอบไปว่า
"ก็หายดีแล้ว แล้วข้าก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ข้าจะมอบให้ท่านเพื่อเป็นการตอบเเทนเล็กๆน้อยๆอาจจะไม่มาก"


       "อ่าห์ เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าชอบเมนูจานนี้มาก" หลิวไท่กล่าวกับอีกฝ่าย ก่อนรับจานอาหารมาวางข้าง ๆ "แม้เจ้าเพิ่งหัดทำอย่ากังวลไป ข้าไม่ได้กินหรูอะไรมาก รสธรรมดาข้าก็สามารถทานได้"


       จางหน๊งพร้อมแสดงกริยาขำเล็กๆน้อยๆ
พร้อมทั้งกล่าวบอกว่า"ผู้ใหญ่บ้าน ช่งต้าเผย" ได้บอกข้ามานิ แถมข้าก็หายดีแล้ว รวมถึงข้าได้ฝึกลมปราณจากช่างทำอาวุธด้วยอะนะ โถ่ๆ"




        "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอธิบายสอนอีกฝ่าย


      จางหน๊งได้//พยักหน้า
"ข้านัันต้องขอขอบคุณท่านอะนะเป็นอย่างมากที่ได้ช่วยข้าให้รอดพ้นจากการลี้ภัย และการถูกไล่ล่า "
พร้อมทัังตนเองได้แสดงอารมณ์ทางใบหน้าแบบลึกซึ้งในพระคุณแต่จริงๆก็ไม่ค่อยถูกชะตาอีกฝ่ายนัก




       "เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์หลิวกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง


       จางหน๊งฟืนใจที่จักต้องบอกควาจริงให้อีกฝ่ายได้รับรู้แม้อีกใจก็อยากอยู่
"ข้าจำเป็นจะต้องอำลาท่านแล้วละ อยู่ไปก็คงไม่มีไรให้ทำแล้ว"




       "หนุ่มน้อย แม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์หลิวกล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ


       จางหน๊งนั้นได้รับฟัง
"ข้าผู้นี้พอได้รับรู้ข่าวเรื่องนั้นอยู่บ้างขอรับ แต่ได้ข้อมูลไม่มาก คนของข้าถูกกำจัดเสียก่อนช่างน่าหดหู่เหลือเกิน"


       "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์หลิวกล่าวต่ออีกฝ่าย ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา
        "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"


       จางหน๊งทำการแบมือทันที"ข้าต้องขอบคุณท่านเป็นอย่างสูงที่มอบให้ข้า"
เอื้อมแบมือแสดงกริยาเสมือนว่าอยากออกไปจากที่นีาแล้ว


      "อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกแก่คุณที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง


       จางหน๊งตอบกลับแบบตั้งใจ
"ข้าจัะต้องระวังตัวให้มากขึ้น เพราะว่าแผ่นดินจะลุกเป็นไฟอย่างแน่แท้ รวมถึงอำนาจของผู้คนที่ล้วนแต่จะโกบกอย มันเป็นความจริงที่ท่านกล่าวมาข้าก็ไม่ได้โง่ไปซะทุกเรื่อง"




       "หวังว่าเจ้าจะโชคดีและประสบความสำเร็จในอุดมการณ์ของเจ้านะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกอีกฝ่าย "แล้วก็เจ้าอย่าผ่านเมืองพวกนี้ล่ะ เมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโจรโพกผ้าเหลือง กองทัพมันมากมายนัก ทำให้เมืองหลายที่โดนปิดล้อมไม่อาจเดินทางสัญจรเข้าไปได้ปรกติ ตอนนี้ภาคเหนือแถบโยวโจวโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง"


[คำแนะนำ]


สัญลักษณ์เมืองจุดสีแดง คือ เขตบล็อก ไม่สามารถผ่าน หรือข้ามไปเมืองต่อไปได้ โดยสีเหลืองมาจาก ก็กของโจรโพกผ้าเหลือง


       จางหน๊งพนักกน้าตอบรับพร้อทั้งกล่าวตอบ
"ขอรับท่านจอมยุทธ์ข้าก็เพิ่งรู้ข่าวจากท่าน ณ ตอนนี้ พวกโจรอาระวาดทั่วแผ่นดิน"


      (สำหรับเฉพาะคนได้รับหินตีบวกและอัพเกรดจากโจว อี้เต๋อ แห่งโรงไม้โซ่วซุน ให้ต่อเลยอย่าเพิ่งจบ)


     "เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่าย


       จางหน๊งได้กล่าวตอบทันทีแบบไม่ลีลอ
"ใช่แล้ว ข้าได้หินล้ำค่าของท่านจอมยุทธโจวมาก็เขาให้ข้ามานิข้าก็ต้องมีถามแปลกๆ"


       "เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"


       จางหน๊งได้เดินตามอีกฝ่ายพร้อมทัังเดินมายังจุดที่อีกฝ่ายต้องการให้มานั่งพร้อมนั่งยืดขาออกเล็กน้อยบิดขี้เกียจไปมาก่อน เพื่อไปนั่งตรงที่อีกฝ่ายได้เตรียมไว้ให้


       "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน


       จางหน๊งได้นำอาวุธของตนมาวางไว้ตรงหน้าพร้อมทั้งวางหินเพื่อทับอาวุธที่ต้องการ
รวมจิตใจเป็นหนึ่งเดียว กำหนดลมหายใจออกมา
โคจรลมปราณทั้งหมดไปยังทีีจึดตันเถียนเดอนกระเเสลปราณไหลเวียนทั่วร่างกายทุกจุด และมาบรรจบจุดที่จัดเถียน




       "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์หลิวอธิบายก่อนจะสังเกตอีกฝ่าย "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"


       จางหน๊งได้กำหนดสตและจิตใจและสมาธิประดุจหนึ่งรวมพลังหล่อหลอมจิตใจและสัมผัสการเห็นภาพนั้นเป็นทรงกลมล้อมรอบกลางทาง




       "เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" หลิวไท่อธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"

จ๊างหน๊งกับหนดสติและความตั้งใจพร้อมทั้ง เอ่ยในจิตใจ หากข้ามีวาสนามากก็จะได้มากหากข้ามีวาสนาน้อยก็ได้น้อย


{ สอนการตีบวก }
(1) เข้าหน้าอุปกรณ์ เลือกอุปกรณ์ที่ต้องการตีบวก (อุปกรณ์ที่นำมาโรล)
(2) เลือก ตีบวก เพื่อเริ่มลงมือตีบวก
(3) ผลลัพธ์การตีบวกจะขึ้นอยู่กับวาสนา โดยจะมีโอกาสได้ 10 เท่าจากค่าสเตตัสพื้นฐานของอาวุธ
* ก่อนดำเนินการจะต้องปลดอุปกรณ์ชิ้นนั้นเสียก่อน *




{ สอนการอัพเกรด }
(1) เข้าหน้าอุปกรณ์ เลือกอุปกรณ์ที่ต้องการอัพเกรด (อุปกรณ์ที่นำมาโรล)
(2) เลือก อัพเกรด เพื่อเริ่มลงมือตีบวก
(3) ผลลัพธ์การอัพเกรดจะเป็นการอัพเกรดสรรพาวุธเพิ่มสเตตัสขึ้นเป็นสัดส่วน ยิ่งอัพเกรดสูงยิ่งมีสเตตัสสูง
* ก่อนดำเนินการจะต้องปลดอุปกรณ์ชิ้นนั้นเสียก่อน *




   จางหน๊งได้ทำการนี่งสมาธิ
เริ่มนั่งขัดสมาธิ โดยเอาขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้อย วางไว้ที่หน้าตัก ยืดลำตัวให้ตรง จะทำให้นั่งได้นานต่อเนื่องหลายชั่วโมง โดยไม่ต้องเปลี่ยนท่าหลังจากนั้นก็ทำใจเราเย็น ปล่อยว่างทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเรียน หรือเรื่องส่วนตัว หลับตาเบาๆ แล้วนำใจไว้ที่กลางท้อง ปล่อยใจไว้เฉยๆ ไม่สนใจเรื่องภายนอก สัมผัสในที่อยู่กลางท้องอย่างสบาย ๆ เบาๆ ไม่ต้องสนใจร่างกาย หากอดสนใจไม่ได้ ก็ให้ใช้คำภาวนา //จนกระทั่งจางหน๊งค่อยๆลืมตา


       "เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว


"รู้สึกดีมากนะแต่ก็น่าเบื่อปต่รู้ถึงการทำให้จิตใจสงบ มั่นคง อยู่ที่ใดที่หนึ่ง จิตเป็นนามธรรมมีหน้าที่คิดที่ดี"





       "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์หลิวอธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"
       จางหน๊งพร้อตอบไปว่า "ข้ารับรู้ถึงความรู้สึกที่แข่งแกร่งยิ่งกว่าเก่ามากเสียอีกขอรับแต่ยังไงข้าก็ต้องระวังตัวให้มากถ้าโง่มากก็ตายไป"


       "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"


{ สอนการอัปสเตตัสเพิ่มความสามารถ }
(1) ไปที่เมนู My Status เมื่อท่านเข้าสู่หน้าต่างดังกล่าวจะปรากฎตามภาพ


* ตรง Point คือ จำนวนแต้มที่ได้จากการเลเวลอัพ หรือ ผ่านเควสรับจ้างงานบางประเภท ให้นำไปอัพสเตตัส 6 ค่า โดยการพิมพ์เลขอื่นแทน 0 ในช่อง *
จะได้ตามภาพ






       จางหน๊งพร้อมกล่าว"รับทราบไว้วันว่างข้าจะทำส่วนที่ท่านบอกกล่าวมาเพราะข้าต้องฝึกฝนอีกมากเ"


       "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอำลาอีกฝ่าย

Tianzhou ดี

       เทียนหลงเดินออกมาจากป่าพร้อมกับเหล่าสัตว์เลี้ยงทั้งสามและสัตว์ขี่อีกหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังถ้ำหานกั๋วด้านหลังหมู่บ้านอย่างที่ผู้ใหญ่บ้านได้กล่าวไว้ ภายในถ้ำเป็นสถานที่อันเงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อนและฝึกสมาธิอย่างมาก ไม่แปลกที่ท่านจอมยุทธ์หลิวจะพักอยู่ในที่แห่งนี้

       "ท่านจอมยุทธ์หลิว อยู่รึไม่ขอรับ??" เทียนหลงพลันชะโงกหัวไปมาภายในถ้ำเพื่อมองหาร่างของผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเหลือตนไว้

       หลิวไท่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตา (เด็กหนุ่ม/เด็กสาว)ที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"

       "ขอรับ เป็นเพราะท่านแท้ๆข้าถึงได้กลับมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย" เทียนหลงพลันโค้งขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจ ก่อนจะหยิบอาหารที่ตนได้ทำไว้ออกมาแสดงให้แก่ชายตรงหน้าได้เห็น

       "ข้าลองทำเท่าที่ทำได้ดู ไม่รู้จะถูกปากท่านจอมยุทธ์หลิวผู้ยิ่งไหม"

       "อ่าห์ เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าชอบเมนูจานนี้มาก" หลิวไท่กล่าวกับอีกฝ่าย ก่อนรับจานอาหารมาวางข้าง ๆ "แม้เจ้าเพิ่งหัดทำอย่ากังวลไป ข้าไม่ได้กินหรูอะไรมาก รสธรรมดาข้าก็สามารถทานได้"

       "ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนบอกข้าว่าทานชอบทานสิ่งนี้หนะขอรับ" เทียนหลงพลันยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยินประโยคกล่าวต่อของอีกฝ่าย

       "ถ้าเช่นนั้นข้าก็ดีใจที่อย่างน้อยมันก็มิได้แย่เกินไป..."

        "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอธิบายสอนอีกฝ่าย

       "ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะท่านจอมยุทธ์หลิว ข้าจะหมั่นฝึกฝนตามที่ท่านบอกอย่างแน่นอน" เทียนหลงนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ฝึกฝนอย่างจริงจังอยู่แล้ว เพราะเพียงแค่พละกำลังในตอนนี้ของเขาคงมิอาจแม้จะสังหารโจรกระจอกได้เสียด้วยซ้ำ

       "เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์หลิวกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง

       "ใช่ขอรับ เพราะข้าคงอยู่ที่นี่อีกได้ไม่นาน ข้านั้นต้องการล้างแค้นให้ครอบครัวของข้าที่ถูกพวกมันสังหารลงทั้งที่ยังลืมตาอยู่" เทียนหลงขบฟันเล็กน้อยในขณะที่กำลังกล่าวออกมา

       "หนุ่มน้อย แม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์หลิวกล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ

       "ข้ามิกลัวพวกมันหรอก หากข้าอยากเป็นใหญ่ข้าก็ต้องก้าวข้ามอุปสรรคอย่างพวกมันให้จงได้" เทียนหลงแสดงสายตาอันมุ่งมั่นให้แก่ชายตรงหน้าได้เห็นว่าเขานั้นจะไม่ท้อถอยเกี่ยวกับเรื่องนี้

       "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์หลิวกล่าวต่ออีกฝ่าย ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา

        "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"

       "ขอบพระคุณมากขอรับข้าจะมีลืมบุญคุณ" เทียนหลงพลันเอื่อมมือรับของทั้งหมดที่จอมยุทธ์หลิวยื่นให้แก่ตน

      "อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกแก่คุณที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง

       "ขอบพระคุณสำหรับคำชี้แนะที่สำคัญเช่นนี้"

       "หวังว่าเจ้าจะโชคดีและประสบความสำเร็จในอุดมการณ์ของเจ้านะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกอีกฝ่าย "แล้วก็เจ้าอย่าผ่านเมืองพวกนี้ล่ะ เมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโจรโพกผ้าเหลือง กองทัพมันมากมายนัก ทำให้เมืองหลายที่โดนปิดล้อมไม่อาจเดินทางสัญจรเข้าไปได้ปรกติ ตอนนี้ภาคเหนือแถบโยวโจวโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง"

     "ข้าจะจำไว้ขอรับ" เทียนหลงกล่าวจบก็พลันหันหลังเดินออกจากถ้ำไป แต่ก็ต้องหยุดชะงักจากเสียงเรียกของอีกฝ่าย...

   

     "เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่าย

       "ใช่ขอรับ หินนี้ทำไมหรอ??" เทียนหลงพลันหยิบหินนั้นออกมาแสดงให้แก่ชายตรงหน้าได้เห็น

       "เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"

       "ขอรับ" เทียนหลงพลันกล่าวตอบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินไปนั่งตามที่จอมยุทธ์หลิวได้กล่าวไว้พร้อมกับสัตว์ทั้งสี่ของตน

       "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

       "ได้ขอรับเช่นนั้นข้าจะให้มาเพื่อนรักได้แข็งแรงขึ้น" เทียนหลงกล่าวในขณะที่เอื่อมมือไปลูบขนสีขาวนวลของม้าคู่ใจ พร้อมกับหยิบหินล้ำค่าออกมาเตรียมพร้อม

       "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์หลิวอธิบายก่อนจะสังเกตอีกฝ่าย "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"

       "ข้าจะพยายาม" เทียนหลงเริ่มกำหนดลมปราณอย่างสุดความสามารถ การที่จะทำอย่างงี้ได้เขาต้องใช้สมาธิมหาศาล เพื่อจะมิให้มันเกิดข้อผิดพลาด

       "เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" หลิวไท่อธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"

       "..." เทียนหลงพลันบดหินล้ำค่าของตนจนเป็นผงก่อนจะเริ่มนำมันไปท่าตามร่างกายของอาชาขาวคู่ใจ พร้อมกับสมาธิในทุกการกระทำของตนอย่างสุดความสามารถ เหงื่อใสเริ่มไหลรินออกจากร่างที่หยดจากสภาวะเหนื่อยล้า ทุกอย่างก้าวที่เขาทำจะผิดพลาดไม่ได้โดยเด็ดขาด และในที่สุด!!!

       "เห้อ เสร็จเสียที" เสียงถอนหายใจดังออกมาจากเทียนหลงหลังจากที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

       "เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว

       "ขอรับ เป็นเพราะท่านชี้แนะข้าถึงทำได้ถึงเพียงนี้ ว่าแต่หินเหล่านั้นจะหายไปไหนรึขอรับ??" เทียนหลงกล่าวขึ้น เพราะด้วยความที่หินเป็นสีฟ้าเมื่อนำไปทามาสีขาวมันคราวที่จะมีสีติดอยู่บางแต่นี่กลับไม่มีสีใดปรากฎขึ้นเลย

       "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์หลิวอธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"

       "แน่นอนขอรับ หากม้าของข้าแข็งแกร่งขึ้นข้าผู้เป็นคนขี่มันย่อมแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน" เทียนหลงพลันกล่าวใน๘ระที่กำลังลูบม้าที่อยู่ข้างๆ

       "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"

       "ได้ขอรับ ข้าจะมิลืม" เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

       "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอำลาอีกฝ่าย

       "ถ้างั้นข้าน้อยขอลาท่านจอมยุทธ์หลิว" เทียนหลงพลันโค้งคำนับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปีนขึ้นไปบนหลังม้าออกจากถ้ำไป


       "คงได้เวลาที่ต้องออกไปแล้วสินะ" เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะออกจากหมู่บ้านที่มีเรื่องราวมากมายของเขาในอดีต

Haoyu ดี

ช่วยคนถือว่าเป็นบุญ แต่หากต้องฆ่าคนเพื่อช่วยคนนั้นยังนับว่าเป็นบุญหรือไม่



  ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้ามา ดูเหมือนเจัาจอมยุทธ์หลิวจะอยู่ที่นี่...เอ้อ ก็ช่างแปลกคน บ้านดีๆมีไม่อยู่เอาเสียนี่ มันเกาหัวเล็กน้อย

ก่อนจะกล่าว
"ท่านจอมยุทธ์หลิวอยู่นี่หรือไม่" มันตะโกนดังก้อง
       หลิวไท่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตาเด็กหนุ่มที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"
       "แน่นอน อ้อ นี่" มันหยิบเมนูอาหารที่มันทำมาให้
"ของตอบแทนที่ช่วยชีวิตข้า" มันกล่าว

เช่นนี้ก็หายกันแล้วกระมัง..
       "อ่าห์ เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าชอบเมนูจานนี้มาก" หลิวไท่กล่าวกับอีกฝ่าย ก่อนรับจานอาหารมาวางข้าง ๆ "แม้เจ้าเพิ่งหัดทำอย่ากังวลไป ข้าไม่ได้กินหรูอะไรมาก รสธรรมดาข้าก็สามารถทานได้"
       "คือว่า ข้ารู้สึกใช้ออกด้านพลังไม่ค่อยได้ พอทราบสาเหตุรึไม่?" มันเอ่ยถามอย่างสงสัย คำถามนี้สำคัญนัก
        "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอธิบายสอนอีกฝ่าย
       "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว" มันกล่าวรับคำ ดูท่ามันคงต้องฝึกฝนให้มากขึ้น
       "เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์หลิวกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง
      "ก็ใช่หมู่บ้านคับแคบเช่นนี้ อย่างไรเสียคงต้องจากไปในเร็ววัน" มันกล่าวอย่างจริงใจ ใครเล่าจะอยู่ที่นี่นานได้นานนัก
       "หนุ่มน้อยแม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์หลิวกล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ
       "เช่นนั้นก็ไม่ยากเย็นแสนเข็ญเท่าใดนัก แผ่นดินราชวงศ์ฮั่นกว้างใหญ่ เหล่ายอดคนย่อมไม่อยู่เฉย มองแผ่นดินโดนกลืนกินโดยฝีมือพวกโจรกระจอกเช่นนี้แน่ ขอเพียงข้าได้เข้าร่วมกับผู้มากบารมี ข้าย่อมต้องจัดการพวกโจรโพกผ้าเหลืองได้ในเร็ววัน" มันกล่าวคำอย่างชัดแจ้ง "แต่หลังจากนั้น บ้านเมืองย่อมเกิดกลียุคตามมาเป็นแน่แท้"  มันกล่าวพลางถอนใจ
       "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์หลิวกล่าวต่ออีกฝ่าย ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา
        "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"
       "โฮ่ ขอบคุณท่านมาก" มันรับมาอย่างยินดี ของได้เปล่าเช่นนี้ผู้ใดจะไม่อยากได้
      "อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกแก่คุณที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง
       "เรื่องนั้นข้าย่อมทราบแจ่มชัดตั้งแต่แรก" มันกล่าว กลัวมันเองเถอะจะไปคดโกงผู้อื่น
       "หวังว่าเจ้าจะโชคดีและประสบความสำเร็จในอุดมการณ์ของเจ้านะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกอีกฝ่าย "แล้วก็เจ้าอย่าผ่านเมืองพวกนี้ล่ะ เมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโจรโพกผ้าเหลือง กองทัพมันมากมายนัก ทำให้เมืองหลายที่โดนปิดล้อมไม่อาจเดินทางสัญจรเข้าไปได้ปรกติ ตอนนี้ภาคเหนือแถบโยวโจวโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง"

     "เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่าย
       "ใช่แล้ว" ห่าวอู๋กล่าว
       "เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"
       ชายหนุ่มพงักหน้าแล้วค่อยๆเดินไปนั่งตรงนั้น
       "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
       มันลองทำตามอีกฝ่ายดู ดูเหมือนว่าวิธีนี้นั้นประเสริฐไม่น่อยทีเดียว
       "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์หลิวอธิบายก่อนจะสังเกตอีกฝ่าย "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"
      มันค่อยๆนึกถาพตามแล้วค่อยๆทำตามดู
       "เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" หลิวไท่อธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"
       "...ที่แท้ก็ขึ้นอยู่กับอำนาจวาสนา...เห้อ.." มันถอนใจเล็กน้อย
ห่อนจะค่อยๆเดินลมปราณโคจรไปที่จุดตัดเถียน แล้วค่อยๆแผ่ลมปราณออกไปทั่วร่าง จากนั้นก็แผ่กลับมาที่ตันเถียน ทำซ้ำไปซ้ำมา แล้วก็ค่อยๆนึกภาพอาวุธของตน และนำหินตีบวกและอัพเกรดกับอาวุธมากระทบกัน!
       "เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว
       "อ่า ใช่แล้ว ว่าแต่..เหตุใดหินมัน?" มันมองไปที่หินที่ดับแสงลง
       "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์หลิวอธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"
       "แข็งแกร่งขึ้นมากทีเดียว" มันพยักหน้ารับคำ
       "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"

"ขอบใจท่านมาก ที่สั่งสอน เอาล่ะ ข้าคงต้องขอตัวลาไปท่องโลกกว้าง"มันกล่าว ตอนนี้อยู่นี่ไปก็คงไม่ได้อะไร
       "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอำลาอีกฝ่าย
      มันโค้งคำนับลาอีกฝ่าย
ก่อนจะค่อยๆเดินออกไป ไม่รู้ว่าจะไปที่ใด แต่คงมีสักที่เหมาะสมกับมัน

     +2 point จากการโรลเรียนรู้ จากนิสัยทะเยอทะยาน

Jinying ดี

          ◇ ━ บทเรียนสุดท้าย

          ใช้เวลาไม่นานจิ้นอิ๋งก็เดินทางผ่านมายังด้านหลังของหมู่บ้านและพบเข้ากับถ้ำหานกั๋วที่พำนักของจอมยุทธ์หลิวตามที่ชาวบ้านได้บอกเอาไว้ บรรยากาศครึ้มมืดสลัว ไหนจะล้อมรอบตามผนังถ้ำด้วยเถาวัลย์คมน่าหวั่น ทำเอานางหยุดยืนชั่งใจอยู่หน้าถ้ำครู่หนึ่งเลยเชียว ดวงตาสีนิลไหววูบขณะกวาดมอง นึกอยากตะโกนเรียกผู้มีพระคุณเสียตรงนี้แต่ก็ดูไม่ใคร่มีมารยาทนัก

          สูดลมหายใจเรียกความกล้าเฮือกหนึ่งขาเรียวจึงก้าวสับพาร่างตนเข้าไป ในหัวพลันนึกอยากย้อนกลับไปเอาไป๋เซ่อที่ฝากไว้ในหมู่บ้านให้มาเป็นเพื่อนนางเสียเหลือเกิน แต่ก็ไม่ทันแล้วเมื่อตอนนี้ตนเดินมาลึกเสียจนเห็นร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งทำสมาธิอยู่ไม่ไกล ใบหน้านวลพลันฉายความลังเลขึ้นมาว่าควรเอ่ยทักดีหรือไม่

          หลิวไท่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตา เป็นเด็กสาวที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"

          โชคดีที่อีกฝ่ายลืมตาราวรู้สึกถึงตัวนางได้เองเสียก่อน จิ้นอิ๋งเลยถอนหายใจโล่งขึ้นมาที่ไม่ต้องส่งเสียงให้รบกวน รอยยิ้มพลันวาดผ่านเมื่อได้ยินคำพูดของผู้มีพระคุณ ร่างเล็กโค้งหาทั้งทักทายและตอบรับกลับไปก่อนเดินเข้าหาพร้อมหยิบเอากล่องอาหารออกมายื่นส่ง

          “ ไม่ถึงกับหายดี แต่ก็ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ข้ากู่ จิ้นอิ๋งซาบซึ้งยิ่งที่ท่านจอมยุทธ์หลิวได้ช่วยเหลือเอาไว้.. ” จิ้นอิ๋งเงียบไปครู่ระหว่างแง้มเปิดกล่องอาหารให้เห็นภายใน

          “ นี่เป็นของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าเจ้าค่ะ.. ปลาเปรี้ยวหวานซีหู แม้ข้าจะเพิ่งเคยลองทำแต่ข้าก็พอมั่นใจในฝีมือทำอาหารอยู่นะเจ้าคะ ”

          "อ่าห์ เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าชอบเมนูจานนี้มาก" หลิวไท่กล่าวกับตนก่อนรับจานอาหารมาวางข้าง ๆ "แม้เจ้าเพิ่งหัดทำอย่ากังวลไป ข้าไม่ได้กินหรูอะไรมาก รสธรรมดาข้าก็สามารถทานได้"

          รอยยิ้มบนดวงหน้าหวานแทบชะงักค้างไปหลังได้ยินประโยคที่เอ่ยหา ราวกับว่าบุรุษเบื้องหน้ากำลังจะปลอบโยนว่าอาหารนางรสธรรมดาทั้งที่ยังไม่ลองทานหรือชิมใด ทั้งที่ปกติตัวจิ้นอิ๋งไม่ใช่ผู้ที่คิดเล็กคิดน้อย แต่คนตรงหน้านางกลับตีคำพูดไปเองจนทำให้ตนนึกหมองใจเช่นนี้เสียได้

          “ ลองทานดูก่อนประเมินรสชาติก็ไม่เสียหายนะเจ้าคะ ”

          เอ่ยทิ้งทวนอย่างเผลอไผลจนตัวนางที่พึ่งมานึกได้ว่ากล่าววาจาราวตัดพ้อแอบผินใบหน้าหลบไปตีปากตนผะแผ่วที่ลั่นประโยคไม่น่าฟังแก่ผู้มีพระคุณไปเสียได้

          "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอธิบายสอนจิ้นอิ๋ง

      

          ทั้งที่นางเพิ่งจะทำตัวไม่น่าชมไปเลยอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ ก่อนผงกศีรษะราวขอบคุณสำหรับคำกล่าวสอนจากท่านจอมยุทธ์

          “ ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะเจ้าค่ะท่านจอมยุทธ์หลิว ”

          จบประโยคจิ้นอิ๋งก็ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวทั้งคู่ไปครู่หนึ่ง ทั้งที่หมดธุระและควรลานางกลับดูมีท่าทีลังเลราวอยากสอบถามในบางสิ่ง ดวงตาโศกเลื่อนหลบไม่มั่นใจสลับผินสบตาบุคคลเบื้องหน้า ริมฝีปากเล็กอ้าหุบดูจะหลุดเอ่ยเสียหลายรอบหากแต่ก็ไร้เสียงใดหลุดเร้น

          "เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์หลิวกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้านางที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง

          ซึ่งจิ้นอิ๋งก็ได้แต่พยักหน้ารับผะแผ่วกลับหาพร้อมริมฝีปากที่ถูกเม้มจนซับสีด้วยตัดสินใจแล้วว่าไม่อยากเอ่ยถามเรื่องครอบครัวออกไปด้วยกลัวคำตอบที่ได้รับ

          “ เจ้าค่ะ.. ข้าตั้งใจจะออกเดินทาง ”

          จบคำไว้แค่นั้นระหว่างที่ในหัวก็นึกถึงสถานที่ที่ครอบครัวนางจะลี้ภัยไปด้วยความหวังยิ่งว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ และตัวจิ้นอิ๋งจะออกตามหาพวกเขาเอง

      

          "สาวน้อย แม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์หลิวกล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ

      

          เป็นอีกคราที่จิ้นอิ๋งหลบสายตาอีกฝ่าย ไม่ใช่ไม่อยากรับฟัง แต่เพราะทราบดีถึงข้อเท็จจริงที่ท่านจอมยุทธ์ได้กล่าว ทว่าตัวนางตัดสินใจแล้วว่าจะตามหาครอบครัวให้ได้จึงคล้ายกับน้ำท่วมปาก เถียงกลับสิ่งใดไม่ออกพลางได้แต่ผงกศรีษะเล็กรับคำเท่านั้น

          “ ข้าจะระวังตัวให้มากเจ้าค่ะ ..ถึงอย่างนั้นก็แย่จริงเชียวนะเจ้าคะที่กลุ่มคนโพกผ้าเหลืองถึงผันตัวมากระทำตัวเช่นนั้นทั้งที่ปณิธานแรกเริ่มไม่ใช่เรื่องแบบนี้แท้ ๆ ” เอ่ยความเห็นแทรกหาราวกับไม่อยากให้คาดโทษไปยังชนกลุ่มนั้นเพียงกลุ่มเดียว

          “ ข้ายังเชื่ออยู่นะเจ้าคะว่ายังมีคนคิดดีต่อแผ่นดินฮั่นในกลุ่มพวกเขาอยู่.. เป็นไปได้สักวันข้าอยากพูดคุยให้พวกเขากลับมาทำสิ่งที่ถูกอีกหน ”

      

          "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์หลิวกล่าวต่อจิ้นอิ๋ง ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา

        

          "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"

      

          นางรับของทั้งหมดมาด้วยสีหน้าที่ฉายความเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งที่นางมาเพื่อตอบแทนและควรหมดเรื่องติดค้าง จอมยุทธ์หนุ่มกลับส่งมอบของให้จิ้นอิ๋งมีเรื่องติดบุญคุณบุรุษเบื้องหน้าเพิ่มมาอีกสิ่งเสียอย่างนั้น ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจ

          “ ขอบคุณท่านมากจริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านจอมยุทธ์หลิว.. ”

      

          "อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกแก่นางที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง

      

          “ เจ้าค่ะ จิ้นอิ๋งจะระมัดระวัง ”

          ตอบรับไปอีกหนอย่างหนักแน่นให้อีกฝ่ายได้มั่นใจและเพื่อย้ำเตือนตัวนางเองไม่ให้พลาดพลั้งอย่างกาลเก่าอีก

      

         "หวังว่าเจ้าจะโชคดีและประสบความสำเร็จในอุดมการณ์ของเจ้านะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกจิ้นอิ๋ง "แล้วก็เจ้าอย่าผ่านเมืองพวกนี้ล่ะ เมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโจรโพกผ้าเหลือง กองทัพมันมากมายนัก ทำให้เมืองหลายที่โดนปิดล้อมไม่อาจเดินทางสัญจรเข้าไปได้ปรกติ ตอนนี้ภาคเหนือแถบโยวโจวโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง"

          .

          .

          "เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถาม

      

          ตัวจิ้นอิ๋งที่เกือบจะผละจากออกไปจากถ้ำจึงยังยืนยังที่เดิมพลางผินสายตามามองอย่างนึกฉงนว่าจอมยุทธ์โจวที่ว่าคือผู้ใด แต่เพราะได้รับหินมาจากท่านช่างไม้จึงหลุดร้องอ๋อแผ่วราวปะติดปะต่อได้ว่าช่างไม้ผู้นั้นเป็นจอมยุทธ์เช่นกันนี่เอง

          “ เจ้าค่ะ ท่านช่าง.. ข้าหมายถึง ท่านจอมยุทธ์โจวได้เอาหินพวกนี้ให้ข้า… ช่แล้ว แล้วเขายังบอกข้ามาอีกด้วยว่าท่านสอนข้าใช้หินเหล่านี้ตีบวกอาวุธได้ คืออย่างไรหรือเจ้าคะ? ”

      

          "เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"

      

          จิ้นอิ๋งที่ได้ฟังเร่งเดินไปนั่งตามคำบอกไม่อิดออด แต่ก่อนจะทรุดตัวลงก็แอบลอบจับแท่นหินดูว่าชื้นเปียกหรือไม่ โดยหาใช่รังเกียจใด แต่นางกลัวจะเผลอตกใจจนเสียมาดหากไม่สำรวจเสียก่อน

      

          "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

      

          ซึ่งนางก็ปฏิบัติตามไม่ตกหล่นบกพร่อง เอากระบี่ที่ตีจากท่านนายช่างใหญ่มาวางก่อนทับด้วยหินล้ำค่าที่ว่า จะมีก็แต่ให้โคจรลมปราณที่จิ้นอิ๋งเผลอกระพริบตาใสมองท่านจอมยุทธ์ราวกับอยากให้อธิบายขยายความเรื่องปราณให้แก่นางที่ใช้ไม่เป็นให้มากกว่านี้

      

          "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์หลิวอธิบายก่อนจะสังเกตจิ้นอิ๋ง "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"

      

          และดูเหมือนบุรุษตรงหน้าจะรับรู้ถึงความฉงนของนางจึงได้อธิบายต่อจนหญิงสาวยอมที่จะหลับตาลงและนึกภาพตามที่อีกฝ่ายได้พยายามอธิบายส่งหา คล้ายกับการนั่งสมาธิทั่วไป แม้นางจะยังสัมผัสอะไรไม่ได้นักแต่ก็ดูจะมีสมาธิมากขึ้นเลยเชียวยามนำคำแนะนำของจอมยุทธ์หนุ่มมานึกภาพในหัวตามเช่นนั้น

      

          "เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" หลิวไท่อธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"

      

          ได้ยินเช่นนั้นจิ้นอิ๋งก็ลืมตาคว้าเอากระบี่และหินที่วางเหนือมาถูหากันแผ่วเบาตามที่ถูกอธิบายพลางเทสมาธิจดจ่อหาจนนางรับรู้ได้อย่างประหลาดว่าของสองสิ่งค่อย ๆ อุ่นขึ้นอย่างแช้มช้า และเพราะกำลังจดจ่อ ประโยคหลังที่จอมยุทธ์หนุ่มได้กล่าวเตือนจิ้นอิ๋งจึงแทบไม่ได้ยิน ถึงอย่างนั้นก็ดีแล้วที่ไม่ทันได้รับฟังให้ถนัดถนี่ เนื่องด้วยหากนางรับรู้ว่าอาวุธในมือจะแกร่งมากน้อยขึ้นอยู่กับดวงคงหลุดหัวเราะสติกระเจิงในยามนี้แน่

          .

          กระทั่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วนางก็ไม่อาจทราบ รู้เพียงของในมือที่ค่อยคอยกลับคืนสู่อุณหภูมิตามปกตินางถึงได้หยุดมือลงก่อนจะผละของเอาหลังมือเล็กปาดแผ่วยังกรอบหน้าที่ชื้นเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ อีกทั้งหลังรู้ตัวจิ้นอิ๋งกลับรู้สึกว่าตนกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อยเลยเชียว

      

          "เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว

      

          “ ดี.. ดีขึ้นเจ้าค่ะ ”

          เอ่ยตอบรับทั้งรอยยิ้ม แม้จะยังมีร่องรอยความสงสัยคล้ายไม่เข้าใจที่ตนรู้สึกดีขึ้นแต่ก็ไม่ได้หลุดเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป ทำเพียงหบิบเอากระบี่มาพิจารณาอีกหน ตัวใบมีดกลับดูคมขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยให้จิ้นอิ๋งหลุดร้องชื่นชมแผ่วเบา

      

          "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์หลิวอธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"

      

          “ ก็… ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ เพียงแต่รู้สึกหายเหนื่อยจากที่ไปตัดไม้มา ”

          เอ่ยตามสัตย์จริง พลางเลื่อนสายตาสบหาจอมยุทธ์หนุ่มอย่างไม่ปิดบังความสงสัยแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงรับรู้ได้ว่าตนรู้สึกดีขึ้นจริงแบบนี้

      

          "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"

          “ เป็นเช่นนั้นเอง ได้เจ้าค่ะ จิ้นอิ๋งจะนำคำท่านจอมยุทธ์ไปปฏิบัติตาม ”

          จิ้นอิ๋งตอบรับเสียแข็งขันแม้ไม่รู้ว่าตัวเองจะแข็งแกร่งขึ้นได้มากน้อยขนาดไหน เพราะว่ากันตามตรงช่วงก่อนนางจะถูกช่วยเหลือมาที่นี่ก็แทบจะเป็นสตรีเรี่ยวแรงไม่ค่อยมีอยู่แล้ว หลังฟื้นมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ต่างหากที่นางได้ทำในสิ่งที่ไม่ค่อยได้ทำเสียมากมายในหนึ่งวัน และดูเหมือนนางดูจะทำได้ดีจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจเลยเชียว

      

          "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอำลานาง

          ซึ่งจิ้นอิ๋งที่กำลังรู้สึกดีกับอีกฝ่ายขึ้นมาเสียเล็กน้อยที่ช่วยสละเวลาแนะนำเรื่องที่ตนไม่รู้ กลับต้องนึกดิ่งพลางตัดพ้อในใจอีกหนหลังได้ยินประโยคไม่ส่งของจอมยุทธ์เบื้องหน้า ทั้งที่นางไม่ใช่คนช่างน้อยใจ แต่เหตุใดกลับรู้สึกขัดใจกับคำพูดอีกฝ่ายเสียง่ายดายเช่นนี้ก็ไม่ทราบ

          “ เช่นนั้นจิ้นอิ๋งขอตัวลา ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งเจ้าค่ะท่านจอมยุทธ์หลิว ”

          เอ่ยหารัวเร็วกว่าปกติราวกับเร่งจะจากไปเช่นกันก่อนผุดลุกและโค้งลาอีกคราถึงหมุนตัวออกจากถ้ำไป ลับหลังใบหน้านวลลอบซับสีด้วยความอายที่ทำตัวราวกับเด็กช่างคิดเล็กคิดน้อยออกไป ในหัวก็นึกปลอบโยนตัวเองไปด้วยว่าคงแค่รู้สึกไม่ถูกชะตากับจอมยุทธ์หลิวก็เท่านั้น หากแต่เรื่องที่อีกฝ่ายเป็นคนดีนั้นนางแน่ใจเต็มเปี่ยม

          ‘ หากเจอกันคราวหน้าก็พยายามทำตัวให้ดีกว่านี้ทีตัวข้า! ’ นึกเตือนตัวเองในใจ

Jinying ดี

❀ ตอบแทนคืนอีกหน ❀

.

.

.

          ยังเบื้องหน้าถ้ำหานกั๋ว จิ้นอิ๋งได้ฝากตัวไป๋เซ่อไว้กับถานเจ๋อและบอกให้รอยังด้านนอกเพราะนางน่าจะรีบเข้าไปและรีบออกมาเนื่องจากอยู่นานแล้วจะไปถึงเมืองเฉินหลิวดึกดื่นเสียก่อน ไหนจะอาจจะถูกความไม่ถูกชะตาพาลให้นางเผลอเสียมารยาทกับจอมยุทธ์ผู้มีพระคุณผู้นั้นอีกหน

          ถานเจ๋อที่พบว่าคนที่ท่านหญิงจะมาพบไม่ใช่บุคคลที่เฉินหลิวก็พลอยถอนหายใจโล่งอกขึ้นมา แต่เพราะสุดท้ายก็ได้ยินประโยคที่ว่าจะแวะเข้าตัวเมืองเฉินหลิวอยู่ดี ผู้ติดตามที่กำลังกอดไก่ไป๋เซ่อไว้ก็คล้ายจะถอนหายใจอย่างปลงตกขึ้นมา ทั้งยังหวนคิดไปถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ที่ดูเป็นเพียงแค่สหาย แม้ฝ่ายบุรุษจะดูช่างเย้าหยอกหากแต่ก็คล้ายเป็นการทำด้วยความติดนิสัยเจ้าสำราญเสียมากกว่า ท่านหญิงของมันก็ดูไม่ได้เล่นด้วย เช่นนั้นมันควรจะทำใจให้สบายได้แล้ว

          พอคิดได้แบบนั้นผู้ติดตามที่ทำตัวเป็นพี่ชายอยู่ลึก ๆ ก็พลอยโล่งใจอย่างประหลาด ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ไป๋เซ่อจนเจ้าไก่ตัวขนพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนมันพร้อมร้องกระต๊ากดังขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          .

          .

          ทางจิ้นอิ๋งกำลังกอดย่ามประจำกายแน่นเรียกกำลังใจระหว่างก้าวเดินระมัดระวังเข้าไปในตัวถ้ำที่บรรยากาศยังชวนให้รู้สึกผวาหวาดทุกคราที่มาเยือน กระทั่งหลุดพ้นช่วงทางเข้าได้ ภายในถ้ำที่เพดานสูงกว้างขึ้น ไร้ซึ่งเถววัลย์หนามพาดขวางตามทางก็ทำให้นางพอหายใจหายคอโล่งขึ้น ดวงตากลมพลันเลื่อนเห็นยังร่างคุ้นเคยที่ยังคงนั่งสมาธิบนโขดหินแสนคุ้นตา ทำเอาไม่กล้าเดินเข้าหาด้วยกลัวจะรบกวนการทำสมาธิของอีกฝ่าย

          สุดท้ายนางจึงค่อยคอยย่องเดินให้ไม่มีเสียงที่สุด กระทั่งใกล้ถึงตัวถุงบรรจุสุราชั้นดีขดหนึ่งก็ดึงออกมาจากย่ามก่อนจะเลื่อนช้า ๆ คล้ายจะวางลงยังเบื้องหน้าคนกำลังนั่งหลับตาอยู่ แต่แล้วท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของจิ้นอิ๋งก็โดนพบเห็นยังอีกบุรุษที่ลืมตาสบหานางที่กำลังจะวางของพอดีจนได้แต่ชะงักค้างยังท่านั้น

          ดวงตาสองคู่สบค้างหากัน ก่อนเป็นฝ่ายจอมยุทธ์หนุ่มที่หลุดรอยยิ้มขบขันออกมาให้พวงแก้มเนียนฝาดสีด้วยความอายกับท่าทางของตัวเองให้เร่งกลับมายืดตัวตรงกอดถุงใส่สุราไว้แน่นแทน

          " ท่าน! ถ้ารู้ว่าข้ามาก็เอ่ยทักตั้งแต่ก่อนหน้าด้วยสิเจ้าคะ "

          กล่าวโทษทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ผิดเพียงแค่เอ่ยขัดบรรยากาศไม่ให้ตัวนางอยากวิ่งหนีไปเสียตอนนี้ก็เท่านั้น ซึ่งก็คล้ายท่านจอมยุทธ์จะไม่ได้ถือสากับการกระทำนั้นเอ่ยถามเสียงเรียบตามปกติกลับไป

          " มาพบข้ามีเรื่องอันใด? "

          ทว่ารอยยิ้มที่ยังเจือความขบขันไม่หายระหว่างกล่าวประโยค ทำใบหน้าหวานพลันผินหันข้างหลบสายตาอีกฝ่ายไปขยับริมฝีปากเล็กขมุบขมิบเหมือนบ่นให้ตนบางอย่างถึงหันกลับคืนมาส่งรอยยิ้มกลบเกลื่อนแก่อีกบุรุษ ก่อนสุรานมม้าในมือจิ้นอิ๋งพลันถูกยื่นวางลงเบา ๆ ยังเบื้องหน้าอีกฝ่าย

          " ข้า.. เอาของตอบแทนมาให้ท่านจอมยุทธ์เจ้าค่ะ "

          " สุรานมม้างั้นหรือ? แค่ปลาเปรี้ยวหวานซีหูจานนั้นก็เพียงพอต่อการตอบแทนข้าแล้ว "

          จอมยุทธ์หนุ่มมองตามสุราชั้นดีเล็กน้อยก่อนกล่าวตอบกลับจิ้นอิ๋งคล้ายเกรงใจที่จะรับของจากนาง ซึ่งนางก็เร่งส่ายหัวปฏิเสธกับท่าทางที่คล้ายจะไม่รับของนี้กลับไปแทบจะเดี๋ยวนั้น ทั้งที่ตั้งใจว่าเจอกันครั้งหน้าจะไม่ทำตัวเสียมารยาท กระนั้นรู้ตัวอีกทีตัวจิ้นอิ๋งก็เอาแต่ใจกับบุรุษตรงหน้านี้ไปเสียแล้ว

          " ไม่ได้เจ้าค่ะ! ท่านต้องรับไว้.. เพราะเตากำยานของท่านจอมยุทธ์หลิวเลยนะเจ้าคะ ทำให้ข้ารอดจากกลิ่นในบ้านร้างนั้นมา... "

          จิ้นอิ๋งพาดพิงไปถึงวันที่ได้สำรวจบ้านร้างตงฟางที่นางตั้งใจจะซื้อไว้เมื่อวันก่อน ความที่เกือบจะเป็นลมล้มวูบในบ้านที่ส่งกลิ่นเหม็นโฉ่นั้นทำให้ใบหน้านวลซีดเซียวลงเล็กน้อย จอมยุทธ์หลิวที่ลอบเห็นสีหน้านั้น แม้ไม่เข้าใจแต่ก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าของที่ให้นั้นช่วยเหลือนางได้เป็นอย่างดีแน่.. ทว่าดูคล้ายจะใช้ผิดจุดประสงค์ไปเสียหน่อย

          " เช่นนั้นหรือ.. หากเจ้าสบายใจที่จะมอบให้ ข้าจะรับไว้ก็แล้วกัน "

          สิ้นคำอีกฝ่ายก็คล้ายกลับเข้าสู่สมาธิอีกหน ปล่อยครุณีน้อยยืนเคว้งครู่หนึ่งอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อได้นอกจากออกจากถ้ำไปหากไม่มีธุระอื่นอีก ซึ่งจิ้นอิ๋งที่ไม่สามารถคุมความคิดตัวเองไม่ให้นึกติดฉิวยามอยู่กับอีกบุรุษได้ก็ค้อมตัวลารวดเร็วไม่รีรอก่อนเร่งออกจากถ้ำไปไม่รบกวนเวลาต่อเช่นกัน จนเมื่อออกจากถ้ำมาได้ก็คล้ายกับพึ่งมานึกออกถึงการกระทำตัวเอง

          .

          " ข้าเสียมารยาทอีกแล้ว! "

          เสียงหวานบ่นขรมพร้อมทรุดนั่งยองปิดใบหน้าตัวเองที่แทบบิดเบ้ไม่พอใจตัวเอง จนถานเจ๋อที่เห็นมองตาปริบไม่เข้าใจ ก่อนจะค่อยคอยส่งไก่ไป๋เซ่อให้ท่านหญิงของมันเผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น ซึ่งก็ได้ผล จิ้นอิ๋งยอมผละมือมากอดตัวเจ้าไป๋เซ่อไว้พลางเรียกให้ถานเจ๋อขึ้นม้าเตรียมออกเดินทางไปยังตัวเมืองเฉินหลิวกันก่อนจะค่ำมืดไปเสียก่อน

[102] มอบ สุรานมม้าชั้นหนึ่ง ให้

Fenyue ดี

⌜57⌟

บทที่ 10

พบพานสหายใหม่

ฉากที่ 5

                    

     

          สรุปว่าของฝากที่จะเอาไปให้สหายของตงฮั่วก็คือ สุรานมม้า ไม่น่าเชื่อเลยว่าในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้จะมีสิ่งที่เขาว่ากันว่าเป็นของดีจากเหลียงโจววางจำหน่าย แน่นอนว่ามันราคาสูงกว่าซื้อที่แถบบ้านเกิดของเด็กสาวมากนัก ตอนระหว่างเลือกหาเห็นตงฮั่วด้อม ๆ มอง ๆ แถว ๆ ชั้นวางสุราหลูโจวก็เลยมอบให้เขาไปอีกหนึ่งไห ส่วนบัณฑิตเหลียงนางไม่รู้ว่าเขาชอบดื่มสุราอะไร ดูแลอีกฝ่ายเป็นคนรักสุขภาพก็เลยไม่ได้ซื้อสุราไปฝากเขา แต่กระนั้นเฟินเยว่ก็ไม่ลืมซื้อถังหูลู่ให้อีกฝ่ายทานแก้คลื่นไส้ระหว่างการเดินทางด้วยม้าเร็ว

         

          ในตอนนี้คณะเดินทางมีสามแต่ว่าม้ามีสอง ช่วยไม่ได้ที่เด็กสาวจะต้องซ้อนท้ายบุรุษไปอีกครา แต่ตอนนี้ตงฮั่วไม่เต็มร้อยยิ่งกว่าขาไปเด็กสาวจึงยิ่งเป็นห่วงเขายิ่งกว่าเดิม ทว่าเด็กหนุ่มก็ยังดื้อรั้นยืนยันว่าจะเป็นคนนำเองจึงต้องยอมเขาไป การเดินทางยามเที่ยงแสงแดดยิ่งแผดเผาใบหน้า ตอนนี้นางสละผ้าโพกหัวที่สวมใส่ไปเป็นผ้าพันแผลของตงฮั่วหมดแล้ว ระหว่างซ้อนมาจึงยิ่งมุดหน้าลงกับหลังบุรุษยิ่งกว่าเดิม

         

          ภาพเหล่านั้นถูกบันทึกไว้ในสายตาของชายหนุ่มอีกคนที่ขี่ม้าขาว นึกหมั่นไส้อยู่นิด ๆ ก็ใช่ ..แต่ตอนนี้ต้าซิ่นต้องเอาตัวให้รอดจากการเมาม้าก่อน จนในที่สุดทั้งสามก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านเซิ่งหุน

         

          “คุณชายเหลียงไหวไหมเจ้าคะ”

         

          เฟินเยว่ลูบหลังปลอบคนที่กำลังทำหน้าเขียวอยู่ ในมือก็ยื่นถังหูลู่ให้เขาทานแก้คลื่นไส้

         

          “ถ้าตอนนี้ก็ยังไหว แต่ถ้าไปต่ออีกไม่ไหวแล้ว...”

         

          ต้าซิ่นตอบเสียงแผ่วคลายกับว่าวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง

         

          “ถ้าอย่างนั้นคุณชายเหลียงพักอยู่ที่หมู่บ้านก่อนนะเจ้าคะ แล้วถ้าเสร็จธุระแล้วข้ากับคุณชายซูจะมารับอีกที”

         

          “อื้อ แล้วข้าจะรอนะ”

         

          เฟินเยว่กับตงฮั่วแยกทางกับต้าซิ่น ในที่สุดก็มีม้าใช้ไม่ต้องซ้อนหลังใคร ทางไปถ้ำต้องผ่านป่าเล็ก ๆ จึงพอมีร่มไม้กำบังแดดอยู่บ้างไม่เช่นนั้นคนแพ้แดดน่าจะแย่ เด็กหนุ่มนำทางเข้าป่าอย่างชำนิชำนาญจนเหมือนว่าเขามาที่นี่หลายต่อหลายครั้ง จนในที่สุดก็มาถึงที่ถ้ำหานกั๋ว ภายนอกถ้ำดูใหญ่โตกว่าที่อยู่เก่าของตงฮั่วมากนัก แต่เรื่องความเงียบสงบคงเทียบเท่าไม่ได้

         

          “พี่จื่อกงอยู่หรือไม่”

         

          ตงฮั่วพาเดินนำเข้าไปด้านในถ้ำพร้อมกับตะโกนเรียกขานนามสหาย เด็กสาวเดินตามเข้าโดยถือไหสุราอยู่ในมือ ภาพแรกที่ได้เห็นทำเอาเด็กสาวร้องว้าวในใจ ภายในถ้ำมีพื้นที่กว้างขวาง พร้อมทั้งมีสระน้ำมรกตแอ่งใหญ่อยู่ตรงกลาง และที่กลางของสระน้ำมีเกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่งที่มีต้นเหมยหนึ่งต้นอยู่กลางนั้น ตัวถ้ำได้รับแสงแดดสว่างจากรูเพดานที่เปิดออกไม่ต้องพึ่งคบไฟในยามกลางวันเหมือนถ้ำที่เหอตง แสงสว่างสาดฉายลงมายังต้นเหมยที่ยังไม่ออกดอก ทุกอย่างอย่างพอเหมาะพอเจาะราวกับเทพเจ้าจัดสรร

         

          เพียงครู่เดียวที่เรียกขานร่างบุรุษก็ออกมาจากความมืด แสงสว่างฉาบฉายไปที่ใบหน้า คน ๆ นั้นเป็นบุรุษที่ค่อนข้างรูปงามเลยทีเดียว ตัวของเขาเหมือนกับมีรัศมีของผู้มีบุญญาบารมีลงมาเกิด เพียงแต่ขัดกันก็ตรงที่เขาเป็นมนุษย์ถ้ำนี่แหล่ะ…

         

          “ไม่ได้เจอกันตั้งนานดูสะบักสะบอมขึ้นเป็นกอง ฝีมือตกอย่างนั้นหรือเสวียนจิน”

         

          คำแรกที่ได้ยินบุรุษผู้นั้นเอ่ยทักกับสหายจากที่เฟินเยว่กำลังยิ้มอย่างมีไมตรีก็เจื่อนลงเล็กน้อย เด็กสาวไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วบุรุษเขาทักทายแบบนี้เป็นปกติ หรือว่าคนที่ชื่อจื่อกงมีนิสัยชอบจิกกัดกันแน่ ด้านหนุ่มพยัคฆ์ได้ยินดังนั้นเหมือนคำท้าทาย เขากอดอกตัวเองพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างองอาจ

         

          “ถ้าอยากรู้ก็ลองดูกันสักตั้งไหมล่ะ?”

         

          หลังได้ยินคำประกาศเฟินเยว่ก็เลิกลั่กยิ่งขึ้น เมื่อเช้าตงฮั่วเพิ่งจะดวลหมัดกับนักเลงข้างทางมา ตอนบ่ายก็จะท้าสหายสู้อีกอย่างนั้นหรือ ได้ยินว่าบุรุษมักจะเลือดร้อนและกระหายการต่อสู้ แต่นางไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะชอบการต่อยตีกับชาวบ้านถึงเพียงนี้ ท้าดวลกับสหายคงไม่ถึงกับเจ็บหนักแต่วันนี้หนุ่มพยัคฆ์บอบช้ำมามากแล้วเด็กสาวทนเห็นเขาบาดเจ็บอีกต่อไปไม่ไหว

         

          “เอ่อ.. มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากกันนะเจ้าคะ”

         

          “หืม ไม่มีอะไรเนี่ย พี่จื่อกงก็ชอบข่มข้าแบบนี้ประจำ ชิ.. หงุดหงิดเป็นบ้า”

         

          ถึงตงฮั่วจะพูดเช่นนั้นแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกรธจริงจัง จากที่สังเกตว่าคุยกับคู่สนทนาเกินสามคำก็แปลว่าใช้ได้แล้ว ทางด้านจื่อกงเมื่อเห็นท่าทีของเด็กหนุ่มก็หัวเราะปร๋อได้ใจที่มักจะแหย่คนตรงหน้าสำเร็จอยู่เสมอ แม้นไม่ได้มีนิสัยขี้แกล้งเป็นทุนเดิมแต่ไม่รู้ทำไมว่าการที่ได้หยอกเย้ารุ่นน้องจึงสำราญใจได้ทุกครั้งไป

         

          “แล้วนี่ไม่คิดจะแนะนำแม่นางท่านนี้ให้ข้ารู้จักหรือ?”

         

          จื่อกงไล่สายตามองเฟินเยว่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ในสายตาของเขาราวกับจะสื่อว่านางเป็นเด็กสาวชาวบ้านที่ยังไม่ได้รับการขัดเกลาเพื่อเป็นสาวงามและไม่ได้มีสิ่งใดน่าสนใจ พอเห็นสายตานั้นเฟินเยว่ก็รู้สึกเหมือนถูกกดข่มอยู่หน่อย ๆ จนเผลอห่อไหล่ทำตัวหงอลงกว่าเดิม

         

          “ก็กำลังจะแนะนำอยู่นี่ไงเล่า”

         

          ตงฮั่วทำท่าทีฟึดฟัดออกมาอีกครั้ง ทำเหมือนโกรธได้ไม่โกรธ เป็นท่าทางที่ดูแปลกตาสำหรับเด็กสาวมากเหลือเกิน แต่นั่นก็พอจะการันตีได้ว่าทั้งสองฝ่ายสนิทกันมากเพียงใด อันที่จริงเฟินเยว่ก็อยากจะสนิทกันได้เช่นนี้บ้าง ในบางมุมก็ดูน่ารักเหมือนกับเด็ก ๆ ดี

         

          “นี่คือแม่นางซุนเฟินเยว่ เป็นสหายข้า เอ่อ..”

         

          เด็กหนุ่มมองมาทางนางเหมือนว่าเขาจะพูดอะไรต่อแต่ก็อมพะนำเอาไว้ แต่เด็กสาวก็รู้ว่าคนเพื่อนน้อยน่าจะแนะนำตัวให้รู้จักไม่ถูก นางจึงได้แต่ส่งสายตาให้กำลังใจกลับไป

         

          ‘สู้ ๆ นะเจ้าคะตงฮั่ว เอะเอะโอ้ววว!!’

         

          “ส่วนทางนั้นคือพี่จื่อกง หลิว จื่อกง อีกทั้งเขายังสืบเชื้อสายปฐมหวงตี้ผู้กอบกู้ฮั่นจากซินจนก่อตั้งฮั่นตะวันออกจนถึงทุกวันนี้ด้วยนะ ปู่ของเขาเป็นองค์ชายรองจากไท่จื่อ”

         

          “ชะ..เชื้อสายจากปฐมหวงตี้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ!”

         

          เพียงได้ยินแซ่ของอีกฝ่ายเด็กสาวก็มือไม้อ่อนเกือบจะทำสุรานมม้าร่วงหล่นออกจากมือ ไม่คิดว่าจะได้พบกับสายเลือดคนสำคัญในอดีต ถึงว่าสหายรุ่นพี่ของตงฮั่วถึงได้ดูมีบรรยากาศบางอย่างที่แตกต่างจากพวกชาวบ้านอย่างนาง สาวน้อยส่งสายตาจ้องไปที่สหายพลางคิดว่าแล้วคนที่อยู่กับนางมาตลอดคือเชื่อสายบุคคลสำคัญในอดีตด้วยหรือไม่

         

          “อะแฮ่ม!” หลิวจื่อกงกระแอมไอ เตือนว่าตงฮั่วพูดมากเกินไปแล้ว แต่ท่าทีของสหายกลับทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว เผลอ ๆ จะยิ้มกริ่มด้วยซ้ำที่ได้เอาคืน “นั่นมันเป็นเรื่องในอดีต ข้าเป็นเพียงเชื้อสายแต่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวของกับเรื่องเหล่านั้นหรอก ตอนนี้แค่ภาวนาให้โจรผ้าเหลืองยุติโดยเร็ว แต่ดูท่ากำลังราชสำนักตอนนี้…. คงยากจะปราบ”

         

         เฟินเยว่ขยับเข้าไปกระซิบกับสหายหนุ่ม

         

          “คุณชายหลิวเป็นผู้สูงศักดิ์เพียงนี้ ทำไมตงฮั่วถึงไม่ติดตามเขาไปปราบโจรผ้าเหลืองล่ะเจ้าคะ” พูดไปพลางก็ส่งสุรานมม้าให้อีกฝ่าย “ฝากให้เขาด้วยได้ไหมเจ้าคะ พอรู้ว่าเขาเป็นใครแล้วข้าเกรงใจจัง”

         

          “ห๊ะ.. เอ่อ ได้” ตงฮั่วรับสุรานมม้ามาก่อนจะส่งต่อไปให้หลิวจื่อกง แล้วตอบเด็กสาวด้วยน้ำเสียงปกติ “งั้นข้าแยกกับเจ้าไปอยู่กับพี่จื่อกงเลยดีไหม”

         

          “เอ๋!?!”

         

          เด็กสาวร้องดังจนเสียงกังวาลก้องไปทั่วทั้งถ้ำ มารู้ตัวว่าหลุดส่งเสียงก็ยกมือตะครุบปากตัวเองไว้ ท่าทางเลิกลั่กไม่ขาดหาย อันที่จริงไปอยู่กับคุณชายหลิวก็ได้อย่างน้อยก็มีคนช่วยดูแล แต่ทว่านางก็กลัวว่าอีกฝ่ายหลุดรอดสายตาไปทำเรื่องเจ็บตัวอีก หน่อเนื้อหวงตี้เห็นท่าทางของเด็กหนุ่มสาวเข้าก็หัวเราะขำ ทั้งหมดที่ทั้งคู่พูดมาเขาได้ยินชัดเต็มสองรูหู

         

          “อย่างไรก็ขอบใจแม่นางซุนมากสำหรับของฝาก ส่วนเรื่องเสวียนจินเขาคงไม่มากับข้าหรอก หากว่าจะมาก็คงตามมานานแล้ว”

         

          “ใช่ ข้าไม่ไปกับพี่จื่อกงหรอก”

         

          ตงฮั่วกอดอกทำท่าเหมือนท้าทายคำพูดที่ดูจะจิกกัดกันได้อยู่ตลอดเวลา ตอนนี้เฟินเยว่เป็นฝ่ายที่หัวเราะขำได้บ้างแล้วกับท่าทางที่เหมือนเด็กน้อยนั้น สาวน้อยหันกลับไปหาคุณชายหลิวก่อนที่จะค้อมศีรษะให้

         

          “ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ หากเหลืออะไรก็แจ้งได้นะเจ้าคะ”

         

          หลิวจื่อกงส่ายหน้า

         

          “ข้าน่ะไม่ลำบากหรอก หมู่บ้านอยู่ใกล้แค่นี้ ชาวบ้านก็ชอบแบ่งปันอาหารมาให้กินทุกวัน”

         

          “วันใดพี่ไปสมัครทหารอาสาก็อย่าลืมส่งจดหมายถึงข้ากับเยว่เออ---... เฟินเยว่ด้วยนะ เห็นแบบนี้นางก็เป็นสตรีที่แข็งแกร่งอยู่ แถมยังตกปลาได้เต็มถังอีกต่างหาก”

         

          “หืม เป็นเช่นนั้นหรือ แบบนี้ชักน่าสนใจเสียแล้วสิ..” คุณชายหลิวผายมือออกไปทางสระน้ำก่อนจะหันมาสนทนาต่อ “ในสระนี้มีปลาเฉา ปลากงมากมาย แม่นางซุนสนใจจะมานั่งคุยไปพลางตกปลาไปพลางหรือไม่เล่า”

         

          “อะ..เอ๋ ตกปลาหรือเจ้าคะ?” เด็กสาวมองอีกฝ่ายตาปริบ ๆ ทางด้านตงฮั่วถือคันเบ็ดไปจับจองที่หมายแล้ว ดูท่าว่านางคงต้องยินยอมไปก่อน “ได้สิเจ้าคะ แต่ว่าอาจจะไม่ได้เก่งนัก ตงฮั่--.. คุณชายซูก็ยกย่องเกินไปเจ้าค่ะ”

         

          ท่าทางตะกุกตะกักยามเรียกชื่อกันและกันของสหายรุ่นน้อง ไม่มีทางเลยที่หลิวไท่จะจับสังเกตไม่ได้ เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่แค่ยิ้มกริ่ม

         

          “เช่นนั้นปล่อยเสวียนจินไปแล้วมาทางนี้กันดีกว่า” บุรุษเดินนำเด็กสาวไปยังมุมตกปลาโปรดของเขาแล้วเชื้อเชิญให้นางนั่งลง มือหยิบคันเบ็ดขึ้นมาแล้วเริ่มหย่อนเหยื่อตกปลา เด็กสาวก็ทำตามคำเชิญโดยเว้นระยะห่างตามเหมาะสม “แม่นางซุนรู้จักกับเสวียนจินได้อย่างไรหรือ ร้อยวันพันปีข้าไม่เคยเห็นเขามีสหาย”

         

          “อื่ม.. ถ้าให้เล่าล่ะก็ ระหว่างเดินทางข้าประสบอุบัติเหตุตกเขาใกล้ ๆ กับถ้ำที่คุณชายซูพักอาศัยน่ะเจ้าค่ะ เขามีน้ำใจก็เลยช่วยเหลือข้าเอาไว้ บุญคุณนี้ไม่รู้จะชดใช้ได้อย่างไรก็เลยหมั่นช่วยดูแลอาหารการกินให้บ่อย ๆ เวลาเดินทางผ่านมาน่ะเจ้าค่ะ”

         

          “อย่างนี้นี่เอง แม่นางเป็นคนจิตใจดีและเสวียนจินก็คงหลงจะตกหลุมรักเสน่ห์ปลายจวักของเจ้าเสียแล้วสินะ พูดตรง ๆ ข้าก็นึกภาพของเขาไม่ออกเลยว่าจะมีวันนี้ที่เขาพาสตรีมาแนะนำ เหมือนว่าเด็กน้อยที่เคยดูแลได้เติบใหญ่แซงหน้าแซงตาไปเสียแล้วสิ”

         

          เฟินเยว่ตีความคำพูดของสหายรุ่นพี่อยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไมนางจึงรู้สึกว่ามันทะแม่ง ๆ อย่างไรชอบกล เขินก็ส่วนหนึ่ง แต่ว่านางก็จำต้องแจ้งความจริงให้เขาทราบ

         

          “เอ่อ.. คือว่าข้ากับเขายังเป็นเพียงแค่สหายกันอยู่น่ะเจ้าคะ คุณชายซูก็แค่พามาแนะนำให้รู้จักกับท่านเพราะว่าเราคุยกันเรื่องอยากจะปราบโจรผ้าเหลืองน่ะเจ้าค่ะ”

         

          เพียงได้ฟังหลิวไท่ก็เลิกคิ้วขึ้นสูง บุรุษนึกว่ารุ่นน้องจะไปไกลเสียแล้วแต่ที่ไหนได้ก็ยังเป็นเด็กน้อยใสซื่อและอ่อนหัดกันอยู่ แต่จากสายตาของผู้มีประสบการณ์ก็พอจะเห็นได้ว่าฝ่ายเด็กสาวน่าจะมีใจให้แล้ว ส่วนรุ่นน้องของเขาที่คิดแต่เรื่องการแก้แค้นก็คงยังไม่เติบโตขึ้นเสียที จากนี้คงต้องให้ไปเรียนรู้เรื่องราวอื่นเอาเอง

         

          “เสวียนจินนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ แต่ก็เอาเถอะ เดี๋ยวเขาก็จะได้รู้ด้วยตัวเอง อย่างไรเสียมันก็เป็นเรื่องของพวกเจ้าอยู่แล้ว ข้าขอมองดูอยู่ห่าง ๆ ก็แล้วกัน แล้วก็.. ข้าขอฝากเด็กคนนั้นด้วยล่ะ เสวียนจินเป็นคนกล้าได้กล้าเสีย บางครั้งก็ติดหุนหันพลันแล่นเกินไป ข้าล่ะกลัวเสียเหลือเกินว่าเขาจะเอาชีวิตไปทิ้งก่อนจะได้ทำตามความตั้งใจที่ตั้งไว้”

         

          “เจ้าค่ะ ข้าจะดูแลเขาอย่างดีที่สุด แต่ก็เอ่อ.. บางทีก็ห้ามไม่ได้เหมือนกันน่ะเจ้าค่ะ”

         

          เฟินเยว่รับปากอย่างมั่นเหมาะ แต่อยู่ ๆ ก็เสียความมั่นใจขึ้นมา เพราะว่าวันนี้เขายังไปต่อยกับโจรรังแกเด็กจนหน้าแหกมาอยู่เลย ทั้งที่นางก็อยู่ตรงนั้นแท้ ๆ แต่กลับช่วยอะไรไม่เลยเลยสักอย่าง ทวนและธนูที่พกติดหลังก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งไร้ค้า แต่ทว่าถึงนางจะใช้เป็นแต่ก็ไม่อยากจะนำมันออกมาฟาดฟันกับใครอยู่ดี

         

          “ของแบบนี้ก็ต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปล่ะน่ะ เหมือนกับการตกปลานั่นแหล่ะ”

         

          หลิวไท่เหลือบสายตามองไปยังปลายเบ็ดของเด็กสาว ส่งสัญญาณให้รู้ว่าปลากินเบ็ดแล้วนะรีบดึงมันขึ้นมาสิ

         

          “จริงด้วยเจ้าค่ะ เหมือนกับเปี๊ยบเลย”

         

          เฟินเยว่ดึงสายเบ็ดขึ้นมาแล้วใส่ปลาไว้ในถัง ช่วงนี้ตกปลาบ่อยมากขึ้นก็ชักจะรู้สึกชำนาญไม่เคอะเขิน ทั้งสามตกปลากันต่อไปอีกสักพักก่อนที่จะถึงเวลาที่ต้องแยกจากแล้วกลับไปรับเหลียงต้าซิ่นเพื่อเดินทางต่อไปยังลั่วหยาง      

     

.

.

.

     

     

ตัวละครหลัก ซุน เฟินเยว่ ลักษณะนิสัยรักสงบ -10 ลดความเครียด ลักษณะนิสัยขยัน -20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ -20 EXP จากการโรลทำงานในช่วงกลางวัน หรือ โรลเดินทางช่วงกลางวัน (เรียลไทม์) +15 ความเครียด เมื่อต้องทำอะไรก็ตามในช่วงเวลากลางวัน เอฟเฟคความสัมพันธ์ [102] หลิว ไท่ มอบ สุรานมม้า -15 ความสัมพันธ์จากการที่ธาตุคุณไปข่มธาตุตรงข้าม หรือ ปีนักษัตร์ไม่ถูกโฉลกกัน +10 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (รักสงบ) +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (เห็นอกเห็นใจ) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี) [152] ซู ตงฮั่ว มอบ สุราหลูโจว [NPC ในสังกัด] เหลียง ต้าซิ่น มอบ ถังหูลู่

ใช้งาน [152] ซู ตงฮั่ว ลักษณะนิสัยรักสันโดษ +3 Point เมื่อโรลเพลย์ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ โบนัสการตกปลา x2

         

ซุนเฟินเยว่ + ซูตงฮั่ว

ตก ปลากง จำนวน 16 ตัว ที่เหลือขอรับเป็น ปลาเฉา

Weibin ชั่ว

กัวฟ่งได้เดินทางมาถึงที่ปากถํ้านึง
เขาเดินเข้าไปแล้วได้พบชายที่ส่วมเกราะเหล็กเต็มชุดสัญชาตญาณเขาบอกว่าไม่ควรไปมีเรื่องกับชายคนนี้


"ข้าเหลาหู่คำนับท่านจอมยุทธ"เขาด้วยท่าทีที่นอบน้อมด้วยที่สุดนอกจากบิดากับมารดาแล้วเขาไม่เคยทำเช่นนี้


  อี้หลิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ ก่อนมองร่างคุ้นตา (เด็กหนุ่ม/เด็กสาว)ที่เขาช่วยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง "ดูเหมือนเจ้าจะหายดีแล้วสินะ"


"เพราะท่านช่วยข้าไว้ทำให้รอดพ้นจากความตายข้าเหลาหู่ไม่ได้เป็นคนมีทรัพย์สินแต่หากท่านมีเรื่องอะไรข้ายินดีช่วยเต็มที่"


  "ตัวเจ้านับว่าเคยฝึกลมปราณอยู่ แต่ความสามารถเจ้าตอนนี้เหมือนโดนอะไรบางอย่างขัดทำให้มันไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้เต็มที่ เจ้าคงต้องค่อยๆ ฝึกฝนพัฒนาความสามารถไต่ระดับจาก 1 ใหม่ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันเจ้าจะมีฝีมือกลับมาดั่งเดิมเป็นแน่ถ้าหมั่นฝึกฝน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอธิบายสอนอีกฝ่าย


ท่านจอมยุทธชั่งวิเศษนักหากข้าสามารถอยู่ฝึกที่นี่ได้สัก10ข้าก็คงกลายเป็นจอมยุทธเช่นกัน แต่ข้ามีเวลามากขนาดนั้นหรอ? คำตอบคือไม่ ปีนี้ข้า36 อีก10ปี ข้าไม่ต้องถือไม้เท้าลงจากเขาเลยหรือ


"เจ้าคงกำลังคิดจะไปจากที่นี่สินะถึงตั้งใจมาอำลาข้าที่นี่ในวันนี้" จอมยุทธ์หลิวกล่าวขึ้นด้วยเขาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่ค่อยสบายใจและไม่กล้าเอ่ยบางอย่าง


"หากท่านจอมยุทธมีอะโปรดพูดออกมาเถอะข้าไม่เด็กน้อยที่จะไม่รู้อะไรเป็นอะไร"


  "หนุ่มน้อยแม้ข้าไม่อาจห้ามเจ้าได้ แต่ข้าขอกำชับแก่เจ้าให้ระวังตัวด้วย ภายนอกในเวลานี้เต็มไปด้วยโจรโพกผ้าเหลืองที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินทั่วหล้า กองทัพราชสำนักเองก็ดูท่าทีว่าไม่น่าจะรับมือไหว" จอมยุทธ์หลิวกล่าวพลางถอนหายใจอย่างอดสูกับความวิบัติแผ่นดินที่ขุนนางตงฉินน้อยนิดก็มิอาจช่วยราชสำนักได้ตราบที่สิบขันทียังครองอำนาจ


"ท่านจอมยุทธโปรดคลายความกังวลแม้ข้าจะไม่สามารถเทียบพละกำลังเหมือนเซี่ยงซวี่หรือมีความสามารถเหมือนไป๋ฉี แต่ข้าก็น่าจะเทียบกับจ้าวเซ่อได้" เขาค่อนข้างมีความมั่นใจในความสามารถของตัวเองว่าสารามถเทียบกับจ้าวเซ่อแห่งรัฐจ้าวในอดีตได้หรืออาจจะเก่งกว่าด้วยซํ้า


  "คนหนุ่มสาวเช่นพวกเจ้ามีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ วันหน้าข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จได้เป็นแน่" จอมยุทธ์หลิวกล่าวต่ออีกฝ่าย ก่อนจะหยิบถุงเงินกับสิ่งของหนึ่งออกมา  "เงินพวกนี้หวังว่าจะช่วยในการเดินทางของเจ้าไม่มากก็น้อยเพื่อตามฝันได้ ส่วนนี่เตากำยานเจ้าสามารถสวมใส่มันช่วยฝึกฝนด้านกำลังภายใน (QI) ได้เป็นอย่างดี"


"ขอบคุณท่านจอมยุทธ" ถึงแม้เขาไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะช่วยอะไรเขาได้แต่ถ้าจอมยุทธให้มาเขาก็ไม่เห็นต้องปฏิเสธ


"อีกเรื่องเจ้าจำไว้ด้วย ในแผ่นดินกลียุคเช่นนี้จักต้องระวังตัวไว้ให้มาก มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่เจ้าจะพบเจอข้างนอก มีทั้งคนมีคุณธรรมจิตใจดีแต่หายากยิ่ง ส่วนใหญ่ล้วนแสวงหาผลประโยชน์จากเธอและและบุคคลที่จะแทงด้านหลังย่อมมีถมเถไป อย่าวางใจทาง อย่าไว้ใจคน" จอมยุทธ์หลิวกล่าวบอกแก่คุณที่กำลังจะออกกลับสู่ยุทธภพอีกครั้ง


"ข้าขอสัญญาว่าจะทำให้แผ่นดินกลับมาสงบแม้ไม่สำเร็จในรุ่นข้าแต่คนสกุลกัวจะใช้ปณิธานนี้เป็นกฎของตระกูล!!!!" ขณะที่กัวฟ่งเตรียมจะจากไป


"เดี๋ยวก่อน เจ้าได้หินล้ำค่าจากจอมยุทธ์โจวมาก่อนใช่ไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่าย


"ท่านหมายถึงหินหน้าตาประหลาดนี้หรอ"เขาพูดพลางหยิบมันออกมาจากกระเป๋า


"เช่นนั้นตามข้ามา ข้าจะสอนการใช้หินพวกนั้น" อีกฝ่ายพูดก่อนเดินนำไปยังแท่นหินที่เหมาะสำหรับนั่งสมาธิโคจรปราณสองคน ก่อนเขาเดินไปนั่ง "เจ้าก็มานั่งตรงนี้สิ"


เขาเดินเข้าไปนั่งตามตำแหน่งที่จอมยุทธหลิวบอก "แล้วยังไงต่อ?"


  "เจ้านำอาวุธที่ต้องการจะตีบวกมาวางตรงหน้าและวางหินไว้ทับอาวุธ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนปรนลมหายใจเข้าและออก โคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน เดินกระแสลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างกายก่อนกลับมาบรรจบจุดตันเถียน" อีกฝ่ายอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน


เขาได้หยิบกระบี่ของตัวเองออกมาแล้ววางไว้ตรงหน้าด้วยอารมตื่นเต้น


  "ตรึกตรองลมปราณให้เหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าที่เจ้าจะดำเนินการ แปรรูปลมปราณพยายามนึกภาพให้มันเป็นอุปกรณ์อยู่ใจกลางท้องของเจ้า" จอมยุทธ์หลิวอธิบายก่อนจะสังเกตอีกฝ่าย "เมื่อเจ้าสัมผัสมันได้จนเห็นภาพชัด ค่อย ๆ ตรึกตรองภาพนั้นให้มีทรงกลมล้อมรอบกลางท้อง"


กัวเฟิ่งค่อยๆทำตามช้าๆแม้มันจะยากแต่ไม่เกินความสามารถเขา


"เมื่อเริ่มเข้าที่เข้าทางเจ้าค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบอาวุธและหินทั้งสองมาถูกันอย่างแผ่วเบา ในขณะนั้นทำสมาธิและถ่ายเทลมปราณผ่านไปยังหินและไหลสู่กระแสปราณของอาวุธ" อี้หลิงอธิบายก่อนจะพูดเตือน "ในขั้นนี้เจ้าจะได้ความแข็งแกร่งอาวุธมากน้อยขึ้น ๆ ลง ๆ ขึ้นกับวาสนา"


เขาตะหงิดใจเล็กน้อยเพราะเขาคือคนที่ใช้กำลังในการจัดการทุกอย่างเขาเลยไม่ค่อยเชื่อเรื่องวาสนาเท่าไหร่
เขาจดจ่อไปกับการทำสมาธิค่อยๆส่งลมปรานไปที่หินมันค่อนข้างยากที่จะควบคุมรมปราณกว่าเขาจะทำสำเร็จเขาเหนื่อยมากความรู้สึกเหมือนประดุจวิ่งขึ้นลงภูเขาไท่ซานไม่ผิด


"เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม" จอมยุทธ์หลิวกล่าวถามอีกฝ่ายที่ออกจากสมาธิแล้ว


"ข้าขอพักสักครู่ละกัน มันเหนื่อยมาก" เขาพูดพลางหอบ


   "หินเมื่อใช้งานแล้วมันจะดับแสงลง กระแสลมปราณที่ไหลเวียนถูกดูดซับไปเป็นส่วนหนึ่งกับปราณอาวุธ ตอนนี้เจ้าคงคิดว่าอาวุธเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่" จอมยุทธ์หลิวอธิบายการตีบวกอัพเกรดแก่อีกฝ่ายก่อนจะหันมาถาม "ตอนนี้เจ้ารู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้นบ้างไหม"


"ข้ารู้สึกตัวเบาขึ้นมานิดหน่อยแต่นั่นก็มากพอที่จะล้มเสือ2ตัวพร้อมกัน"


     "ไว้เจ้าออกจากนี่หาเวลาว่างโคจรลมปราณปลดผนึกซ่อมแซมจุดชีพจรที่สึกหรอของเจ้า เพื่อปลดผนึกความสามารถแข็งแกร่งก่อนหน้านี้ก่อนเจ้าโดนทำร้ายมาให้ฝีมือกลับคืนมา"


"ขอบคุณท่าจอมยุทธท่านได้ช่วยข้าไว้มากมายชีวิตของเหลาหู่มิอาจตอบแทนหมด ตระกูลกัวขอสัญญาว่าจะตอบแทนท่านถ้าไม่ตอบแทนในรุ่นข้า รุ่นลูกข้าก็จะตอบแทนท่าน"


  "เอาล่ะ ข้าไม่ส่ง ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย หวังว่าสักวันเราคงจะได้มีโอกาสเจอกันอีกนะ" จอมยุทธ์หลิวกล่าวอำลาอีกฝ่าย


"ข้าขอตัวลาท่านจอมยุทธ" เขาพูดพร้อมเดินออกจากถํ้าเพื่อตามหาพ่อแม่ที่จากกันต่อ

Fenyue ดี

      

⌜88⌟

บทที่ 15

ปลามาแล้วจ้า

ฉากที่ 2

                    

          นานเลยที่เฟินเยว่ไม่ได้บึ่งม้าเร็วและเดินทางด้วยตัวคนเดียวอย่างนี้ คราวนี้ไม่มีเปาเปาเป็นสหายคู่ใจ แต่ก็ยังมีถังถังม้าหนุ่มจากเจียซิ่วอยู่เป็นเพื่อนร่วมทาง เด็กสาวตัดสินใจว่าจะแวะไปยังถ้ำหลังหมู่บ้านก่อนแล้วค่อยทำงานให้เสร็จทีเดียว จึงได้ซื้อสุราอาหารจากโรงเตี๊ยมแถวนั้นติดไม้ติดมือไปฝากหลิวจื่อกงสหายรุ่นพี่ของตงฮั่วไปด้วย

         

          แดดยามเที่ยงวันช่างร้อนนัก เมื่อเดินทางคนเดียวเด็กสาวไม่มีแผนหลังกว้างของสหายหนุ่มไว้บังแดด สิ่งที่นางพอจะทำได้เพื่อกันรังสีระหว่างการเดินทางก็คือนำผ้าโพกหัวออกมาพันหน้าพันตาจนเหลือแต่เพียงเสี้ยวตาและหางเปียที่ทอดยาวลงไป เป็นภาพที่ดูตลกตาแต่ระหว่างการเดินทางเช่นนี้คงไม่มีใครมัวมาสังเกต

         

          เฟินเยว่บังคับม้าไปที่ถ้ำหลังหมู่บ้าน แม้ว่าจะเคยมาเพียงครั้งเดียวแต่เด็กสาวก็พอจะจำทางได้จากความหัวดีของตัวเอง และส่วนหนึ่งมาจากรอยฝีเท้าที่ย่ำเหยียบเข้าออกผืนป่า จนในที่สุดนางก็มาถึงหน้าถ้ำที่งามตา ลงจากม้าแล้วหยิบของฝากติดมือเข้าไปด้านใน

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะ คุณชายหลิวอยู่หรือเปล่าเจ้าคะ ข้าซุนเฟินเยว่สหายของคุณชายซูเองเจ้าค่ะ บังเอิญว่าผ่านทางมาทางนี้...”

         

          ทว่าเงาร่างที่ปรากฏกายออกมาไม่ใช่เทพบุตรรูปงามหลิวจื่อกงทว่าเป็นเด็กหนุ่มสูงใหญ่อายุรุ่นราวคราวเดียวหรืออาจแก่กว่าเฟินเยว่และตงฮั่วไม่กี่ปี ทว่าใบหน้าล้ำาหน้าทุกคนไปไกลจนได้เป็นที่หนึ่ง แม้ว่าอีกฝ่ายจะตัวใหญ่แต่กลับแสดงท่าทางสุภาพอ่อนน้อมและมีมารยาทได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

         

          “คารวะขอรับแม่นาง ข้าอี้หลิง ศิษย์ของท่านอาจารย์หลิวจื่อกง หากมาขอเข้าพบกับท่านอาจารย์เกรงว่าจะไม่ได้ในตอนนี้..”

         

          “สะ..สวัสดีเจ้าค่ะ ซุนเฟินเยว่เจ้าค่ะ เป็นสหายของคุณชายซูที่เป็นสหายรุ่นน้องของท่านหลิวจื่อกงอีกทีหนึ่ง” เห็นเขาแนะนำตัวออกมานางก็จึงเผลอเอ่ยชื่อตัวเองออกไปเป็นครั้งที่สอง ความสัมพันธ์ที่ฟังดูซับซ้อนทำให้บุรุษผู้ถ่อมตนขยับยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “เอ่อ.. ไม่ทราบว่าพอจะถามได้หรือไม่เจ้าคะว่าคุณชายหลิวไปไหนหรือเจ้าคะ”

         

          “ท่านอาจารย์กำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางขอรับ” อี้หลิงใช้สายตามองเด็กสาวพลางพินิจพิเคราะห์เอาคร่าว ๆ จากท่าทางของนาง สหายของสหายท่านอาจารย์ดูแล้วไม่น่าใช่คนไม่ดีเขาจึงตัดสินใจที่จะบอก “ตอนนี้ท่านอาจารย์อาจจะกำลังอยู่ที่เฉินหลิวขอรับ ...ข้าก็ไม่แน่ใจ”

         

          “เช่นนั้นเองเจ้าคะ...” เด็กสาวไม่เคยไปเฉินหลิว ตอนไปเจียงหนานครานั้นนางก็ใช้เส้นทางผ่านสวี่ซางแทนเสียอีก แต่ก็พอจะรู้ว่าเฉินหลิวอยู่ทางตอนเหนือของภูมิภาคนี้นั่นเองก็นับว่าไม่ไกลเท่าไร “ขอบพระคุณนะเจ้าคะ แล้วก็.. ข้าซื้อสุราและกับแกล้มมาแล้วหากว่าไม่มีคนรับเอาไว้ก็เสียดายแย่ ข้าขอมอบให้ท่านแทน ไม่รู้ว่าคุณชายอี้ชอบสุราหรือไม่หากไม่ชอบก็พกติดไว้เผื่อได้ใช้ล้างแผลหรืออะไรแบบนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”

         

          เด็กสาวนำของที่หาซื้อมาส่งที่มือของอีกฝ่าย แม้ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เขาโปรดปรานหรือไม่แต่อี้หลิงก็รับมาไว้ด้วยรอยยิ้มที่สุภาพและนุ่มนวล

         

          “ขอบพระคุณแม่นางมากขอรับ”

         

          “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วนะเจ้าคะ ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

         

          อี้หลิงยืนส่งเด็กสาวที่หน้าถ้ำและเมื่อนางขี่ม้าหายไปจนลับสายตาเขาจึงกลับเข้าไปด้านใน

.

.

.
         

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

-20 EXP จากการโรลทำงานในช่วงกลางวัน หรือ โรลเดินทางช่วงกลางวัน (เรียลไทม์)

+15 ความเครียด เมื่อต้องทำอะไรก็ตามในช่วงเวลากลางวัน

มอบ สุรา และ ฮวาเจียวปิ้งย่าง ให้แก้ อี้หลิง