[เมืองซีเหอ] ย่านการค้า

Fenyue ดี

   

⌜83⌟

     

บทที่ 14

คราวดีในเคราะห์ร้าย

ฉากที่ 5

เควส (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

                    

          “ข้าก็รอพวกเจ้าตั้งนาน นึกว่าจะถูกทิ้งไว้กลางทางเสียแล้วสิ”

         

          ตั้งแต่ขึ้นรถม้ามาต้าซิ่นก็บ่นเรื่องเดิมไม่หยุดหย่อน จนตงฮั่วก็ทำหูทวนลมเบนสายตาไปมองทิวทัศน์ด้านนอกรถม้าแทน แต่พอบัณฑิตเหลียงเอ่ยเรื่องใหม่ขึ้นมาทำให้เด็กหนุ่มพอจะหูกระดิกผึ่งฟังบ้าง

         

          “ข้าก็เลยนั่งตกปลาไปพลาง ๆ จนได้ปลาชิงมาเสียเยอะแยะเชียว เท่านั้นไม่พอยังตกปลาหายากอย่าง หลงลี่ (ปลาดอลลี่) ปลากระพงแดง ปลาซานเหวิน (ปลาแซลมอน) ปลาจินเชียง (ปลาทูน่า) ปลาหิมะ แล้วก็ปลามังกรมาด้วยนะ”

         

          “เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ ข้าตกได้ปลามังกรมาได้ตัวนึงล่ะเจ้าค่ะ”

         

          “ทำไมมีแต่ข้าที่ตกปลาหายากไม่ได้กันล่ะ ทั้งที่ข้าตกปลาเก่งที่สุดแท้ ๆ ฮึ่ม.. หรือว่าเพราะงี้ข้าถึงได้ซวยกันนะ”
            

          ตงฮั่วมุ่ยหน้าเมื่อได้ยินสหายร่วมทางทั้งสองขิงกันไปกันมา แต่ในใจเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากแล้ว ตั้งแต่พ้นคืนวันที่ห้าความกระหายในการตกปลาของเด็กหนุ่มก็ดูจะลดลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าตัวเองเพิ่งจะบาดเจ็บมาด้วยหรือเปล่า และเป้าหมายที่ต้องการปลดหากว่าไม่ได้ทำด้วยตัวเองแต่มีสหายช่วยเหลือจะถือว่าสำเร็จจริงหรือไม่ เอาไว้เรื่องนี้ค่อยตัดสินใหม่ในครั้งหน้าหากว่ามีโอกาส

         

          “ช่วงหลายวันนี้เราคร่าชีวิตมามากทีเดียวเจ้าค่ะ ถ้าตงฮั่วไม่ว่าอะไร เราแบ่งปลาส่วนหนึ่งแจกจ่ายให้ผู้ยากไร้กันดีหรือไม่เจ้าคะ?”

         

          “แล้วแต่เจ้าเถอะข้าไม่เกี่ยงหรอก”

         

          เมื่อไร้ซึ่งเรื่องราวให้สนทนาเด็กหนุ่มสาวต่างก็ม่อยหลับซบกรอบหน้าต่างกันไปคนละทาง ผู้อาวุโสที่สุดในห้องโดยสารรถม้าเห็นแล้วก็ยิ้มพลางส่ายหน้าก่อนที่จะหยิบตำราขึ้นมาอ่านไปพลาง ๆ ระหว่างการเดินทาง

         

.

.

.

         

          มาถึงซีเหอด้วยรถม้าก็ช่วงบ่าย ๆ ของวัน สิ่งแรกที่ทำคือเดินทางเข้าโรงเตี๊ยมและหาอาหารกลางวันทานกันเพื่อให้ท้องอิ่ม สองบุรุษคณะเดินทางสั่งบะหมี่เนื้อวัว ส่วนสาวน้อยสั่งเพียงบะหมี่ผัดเต้าหู้สูตรพอเพียง เมื่อทานอาหารกันเสร็จเฟินเยว่ให้ตงฮั่วและต้าซิ่นขึ้นห้องไปรอกันที่โรงเตี๊ยม พวกเขาต้องจับคู่อยู่ห้องเดียวกันไปก่อน แม้จะรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว แต่คนเจ็บจำต้องมีคนอยู่ให้ความช่วยเหลือดูแลตลอดเวลา ส่วนนางขอไปส่งงานกับเถ้าแก่หวังเพียงลำพัง

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง ข้ามาส่งงานเจ้าค่ะ”

         

          ตามธรรมเนียมเด็กสาวยื่นหลักฐานการทำงานมาให้ และเหมือนจะรู้กันดีอยู่แล้วเถ้าแก่จึงให้คนรับใช้เตรียมรางวัลตอบแทนทันที เป็นหีบเงินและสมุนไพรโสมร้อยปี

         

          “นี่รางวัลของเจ้า.. เอ้อ ใช่แม่นางซุน เมื่อวันก่อนพี่ชายเจ้าซุนเอียนฟงเขียนจดหมายมาว่างานมีอุปสรรคเล็กน้อยอาจจะกลับมาล้าช้าอีกประมาณหนึ่งเดือนน่ะ”

         

          “เอ๊ะ.. อย่างนั้นหรือเจ้าคะ...”

         

          เด็กสาวสลดลงไปเล็กน้อย แต่ก็รวบรวมกำลังใจกลับมาเข้มแข็งได้ใหม่ ก็แค่ยืดระยะเวลาการพบเจอหน้าออกแค่เดือนเดียวเท่านั้นใช่ว่าจะจากกันไปตลอดกาลเสียเมื่อไร เฟินเยว่มองไปที่ใบหน้าของเถ้าแก่หวังใบหน้าที่แม้จะยิ้มแย้มแต่เหมือนมีเรื่องหนักใจบางอย่างให้เห็นอยู่บาง ๆ และไม่แสดงอาการขี้หลีอย่างทุกครั้ง

         

          “แต่ข้าฝากคนไปบอกเขาแล้วล่ะว่ามีน้องสาวมารอขอพบ ซุนเอียงฟงต้องอยากรีบกลับมาอย่างแน่นอน ฮ่าฮ่า.. เออจริงสิสาวน้อย จากนี้เจ้าจะลงไปลั่วหยางหรือไม่ ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะอยากหาคนมาช่วยงานส่งของน่ะ”

         

          “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ ได้สิเจ้าคะหากเสร็จธุระที่ซีเหอแล้วข้าจะรีบลงไปช่วยงานเถ้าแก่หวังจินนะเจ้าคะ”

         

          เพียงเขาให้การช่วยเหลือเด็กสาวก็ซาบซึ้งในน้ำใจมากแล้ว ความเคารพนับถืออีกฝ่ายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม หากว่าเขาต้องการความช่วยเหลือไม่มีทางเลยที่เฟินเยว่จะปฏิเสธไปได้

         

          “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนทีนะแม่นางซุน บอกพี่ใหญ่ได้เลยว่าเถ้าแก่หวังทู่ส่งมาให้เพิ่มเงินรางวัลขึ้นสองเท่า”

         

          หวังทู่เอ่ยออกมาทีเล่นทีจริงพร้อมกับขยิบตาให้เป็นการหยอกเย้า แต่ใครเล่าจะไปกล้าขอจริง ๆ

         

          “อูย ข้าไม่กล้าพูดเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าขอบคุณมากนะเจ้าคะ วันนี้ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

         

          พูดจบเด็กสาวก็แบกหีบเงินขึ้นไหล่แล้วเดินไปทางม้าด้วยท่าทางแข็งแรงจนคนแถวนั้นตกตะลึงกันไปเป็นแถบ ๆ

         

.

.

.

          เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมเด็กสาวก็เอาของรางวัลไปเก็บแล้วตรงไปเคาะห้องของสองหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อขอดูอาการของตงฮั่ว เป็นเหลียงต้าซิ่นที่เปิดประตูออกมารับ

         

          “เงียบหน่อยนะ พอให้กินยาเสร็จเขาก็หลับไปแล้วล่ะ”

         

          “อ๊ะ.. อย่างนั้นเหรอเจ้าคะ”

         

          “ใช่ ยาหมอชุนว่ากันว่าเป็นยาดีแต่ใช้ส่วนผสมของสมุนไพรประหลาด ถ้าจะหลับเป็นตายก็คงไม่แปลก แต่แค่แผลหายเร็วก็ถือว่าน่าประทับใจ เออนี่.. ออกไปเดินเล่นพูดคุยกันข้างนอกดีกว่า”

         

          บัณฑิตเหลียงเป็นฝ่ายชวน ตงฮั่วหลับไปแล้วคงไม่มีเรื่องอันใดที่ต้องเรียกใช้ และครั้นที่เขาจะอยู่ในห้องโดยไม่ส่งเสียงบ้างเลยก็รู้สึกอึดอัดใจ

         

          “ได้สิเจ้าคะ” เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วหลีกทางให้บุรุษได้ออกมา เขาลงกลอนห้องให้แน่นหนาเผื่อความปลอดภัยของบุคคลที่อยู่ภายใน “คุณชายเหลียงมีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

         

          “ก็แค่อยากถามน่ะว่าจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป จะพำนักที่ซีเหอยาว ๆ เลยหรือไม่?”

         

          “เอ่อ.. คือว่าข้ารับปากเถ้าแก่หวังว่าจะไปช่วยงานพี่ชายเขาที่ลั่วหยางน่ะเจ้าค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นก็อยากที่จะทำสุสานของท่านซินแสตงฟางให้เสร็จเสียก่อน”

         

          “ทำสุสานให้ท่านตงฟางซั่วอย่างนั้นหรือ เอาสิ วันนี้ยังพอมีเวลา เจ้าหาทำเลเอาไว้แล้วหรือยัง?”

         

          “เจ้าค่ะ” เฟินเยว่พยักหน้า “คิดว่าจะนำกระดูกของท่านไปฝังไว้บนเขาที่อยู่ด้านหลังบ้านของท่านน่ะเจ้าค่ะ หลังเป็นภูเขา ด้านหน้าเป็นแหล่งน้ำ ฮวงจุ้ยดีถูโฉลกพอดี”

         

          “กระดูกอย่างนั้นเหรอ” ต้าซิ่นทำตาโตก่อนที่จะคลี่พัดประจำตัวออกปิดบังใบหน้า แล้วสำรวมกิริยาภายใต้พัดนั้นก่อนจะตบพัดปิดลงกับฝ่ามือ “ไม่เห็นเจ้าเคยบอกเรื่องนี้ ข้าเพิ่งจะรู้นะเนี่ย”

         

          “เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ ข้านึกว่าเคยบอกไปแล้วเสียอีก”

         

          “เอาน่า ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเราไปที่ภูเขาด้านหลังบ้านเก่าของท่านซินแสตงฟางกันเถอะ”

         

          “เจ้าค่ะ!”

         

          เด็กสาวขานตอบอย่างขะมักเขม้น นางขอตัวไปเอาห่อกระดูกในห้องมาก่อนจึงพากันไปยังทำเลที่คุยกันไว้…

         

.

.

.

ตัวละครหลัก ซุน เฟินเยว่ ลักษณะนิสัยรักสงบ -10 ลดความเครียด ลักษณะนิสัยขยัน -20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ +15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์) เอฟเฟคความสัมพันธ์ [152] ซู ตงฮั่ว มอบ บะหมี่เนื้อวัว +10 ความสัมพันธ์ จากการคนธาตุและปีเดียวกัน +10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ขยัน) -10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ผิวเป็นฝ้ากระ) +10 ความโหดเมื่อเจอคนหัวมาร [NPCในสังกัด] เหลียง ต้าซิ่น มอบ บะหมี่เนื้อวัว ------------------------------------ ส่งเควส (2)ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ

ใช้งาน [152] ซู ตงฮั่ว ลักษณะนิสัยรักสันโดษ -10 ความสัมพันธ์กับผู้อื่น อัตลักษณ์แข็งแรง +5 ความสัมพันธ์กับคนที่ให้ความสนใจ อัตลักษณ์แผลเป็น +5 ความสัมพันธ์กับผู้ที่สนใจ +10 คุณธรรมเมื่อเจอคนหัวดี

ZhaoPei ดี

          จากธรรมชาติรายล้อมสู่ย่านใจกลางการค้าขนาดใหญ่ที่มีผู้คนมากมายต่างออกจากบ้านเรือนเพื่อทำกิจในชีวิตประจำวันที่แตกต่างกันออกไป เสียงผู้คนต่างพูดคุยกันในบริเวณจับจ่ายใช้สอยเป็นเสียงผสมผสานกันจนไม่สามารถจับใจความได้แน่ชัด ร้านค้าแผงลอยเรียงรายตามข้างทางก็ดูน่าซื้อไปเสียหมด

          จ้าวเพ่ยเดินตามทางภายในย่านการค้าขณะคิดหาซื้อชาแห้งสักชุดเพื่อเป็นเสบียงเสริมสำหรับการเดินทางตามชายเมืองในโอกาสหน้า เพราะนางเองหาได้รู้ว่าผู้ติดตามนางจะพาไปเส้นทางใดบ้าง แต่ที่นางรู้ได้จากประสบการณ์ซุนหยางมักจะชอบพานางเลี่ยงตัวเมืองเสมอหากไม่จำเป็นต้องเข้าเมืองจริงๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนภาพผู้ติดตามนางเดินนำหน้านางไปเสมอหนึ่งก้าว ยิ่งเร่งจังหวะให้จ้าวเพ่ยต้องรีบเดินตามให้ทันแม้นางจะไม่ใช่คนรีบร้อนเสียเท่าไรก็ตาม

          จ้าวเพ่ยหยุดเดินโดยไม่ลืมที่จะจับชายชุดของผู้ติดตามนางเล็กน้อยเพื่อให้เดินตามนางไปยังร้านข้างทางบ้าง สายตาจับจ้องไปยังม้วนผ้าไหมสีสวยที่นานๆทีนางจะเจอคนนำมาขายเสียทีหนึ่ง นิ้วเรียวกรีดลงม้วนผ้าไหมสีแดงสด พลันเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะในการเชยชมไหมงามนั้นทันที

          "เจ้าคิดว่ามีเงินมากมายพอจะซื้ออะไรตามใจเช่นก่อนหรือไง" ซุนหยางกล่าวขึ้นมาทำเอาจ้าวเพ่ยหน้าขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อถูกกล่าวต่อหน้าพ่อค้าเช่นนี้ ซุนหยางทำหน้าเหมือนว่าเขาไม่ได้ผิดอะไร พลางยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้

          "ไม่ขัดข้าสักเรื่อง จะเป็นอะไรไหม" นางต่อว่าผู้ติดตามของนางพลางดึงชายแขนเสื้อจะให้ออกจากบริเวณนี้โดยพลัน

          สายตาคมมองไปยังบริเวณรอบๆย่านการค้ากับอารมณ์เริ่มคุกกรุ่นขึ้นมาหน่อยๆ พลันสะดุดกับร้านใหญ่ร้านหนึ่งการตกแต่งช่างดูคุ้นเคยยิ่งนัก แม้ว่าเมืองซีเหอจ้าวเพ่ยจะเคยมาที่นี่คราแรก แต่กลับมีบางอย่างดึงดูดให้นางดึงแขนเสื้อพาผู้ติดตามเข้าไปหาทันที

          ใบหน้าของเจ้าของกิจการช่างดูคุ้นเคยขณะที่จ้าวเพ่ยทำเป็นเลือกของพลันเหลือบมองอย่างสงสัย คลับคล้ายว่าความทรงจำเล่นตลกกับนางยิ่งสงสัยเท่าไหร่ ยิ่งเพิ่มความอยากรู้มากเท่านั้น หญิงสาวไล่สายตามองรอบๆร้านก็พบแผ่นป้ายหนึ่งที่พอทำให้นางคลายข้อสงสัยได้อย่างรวดเร็ว

          "เจ้ากล่าวว่าไม่มีตำลึงมากพอ เช่นนั้นเจ้าอยากจะทำงานสักงานเพื่อหาเงินสักหน่อยหรือไม่?" จ้าวเพ่ยเอ่ยถามผู้ติดตามนางเพื่อเสนอทางเลือกที่ดีให้ ซุนหยางมองแผ่นป้ายพลางขยับปากเพื่อตอบคำถามนางอย่างชะดถอยชัดคำ

          "ไม่.."

          "สรรหาทำอะไรที่มีประโยชน์ทำบ้างสิ โถ่.. " จ้าวเพ่ยบ่นอุบอิบขณะจับชายแขนเสื้อและเดินไปหาเจ้าของร้าน หรือ พ่อค้าหวังเพื่อพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับแผ่นประกาศที่ติดหาลูกจ้างรายวันชั่วคราว

          "โอ๊ะ.. สวัสดีแม่นาง มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่" พ่อค้าหวังเห็นจ้าวเพ่ยเดินมาหาก็ชิงกล่าวทักทายก่อนที่นางจะพูดอะไร เมื่อเห็นถึงความใจดีของพ่อค้าผู้นี้ ริมฝีปากอาบชาดก็พลันคลี่ยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

          "สวัสดีเจ้าค่ะ.. ข้าเห็นประกาศรับคนงานตรงนั้นน่ะเจ้าค่ะ" นางกล่าวขึ้นมาลอยๆเพื่อไม่ให้ดูเป็นการรีบร้อนเกินไป หญิงสาวเอียงคอพลันกระพริบตามองใบหน้าพ่อค้าหวังไปด้วย "หากตอนนี้มีงานใดที่ยังไม่มีผู้ใดรับไว้ พอจะจ้างข้าสักงานได้หรือไม่"

          "โอ่.. ข้าก็นึกว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก ได้สิ.. แม่นางต้องการงานเช่นไรล่ะ ให้ข้าเลือกให้สำหรับสตรีเช่นแม่นาง คงจะทำอาหารเป็นใช่หรือไม่.. ข้าเองอยากจะส่งปลาราดพริกให้พี่ชาย แต่งานมีมากเสียจนไม่มียามว่างให้ข้าเจียดไปทำเลย"

          งานที่เสนอมาดูช่างง่ายดายสำหรับจ้าวเพ่ยเสียจริง เทียบกับครั้งที่เกือบจะพังโรงครัวหอนางโลมจากการทำอาหารให้ได้มากกว่าสิบสองเมนูในคราเดียว หญิงสาวยิ้มทั้งพยักหน้ารับงานนั้นแทบจะทันที พ่อค้าหวังเห็นเช่นนั้นก็เดินไปหยิบสินค้าของร้านอย่สงปลากงสามตัวยื่นมาให้นาง รอยยิ้มยังคงค้างประดับใบหน้างามเมื่อมองปลาสามตัวตรงหน้า จำได้ไม่หายเมื่อครั้งที่ลุยปลากลิ่นคาวปลายังติดมือไม่หาย หญิงสาวยื่นมือไปรับห่วงร้อยปลาทั้งสามตัวมาไว้กับตัวก่อน

          "พี่ชายของพ่อค้า เป็นพ่อค้าที่อยู่ฉางอันและลั่วหยางใช่หรือไม่" นางกล่าวถามออกไปขณะพยายามยื่นปลาให้ห่างจากตัวเล็กน้อย

          "ใช่.. ถามคนแถวนั้นแม่นางก็จะรู้ได้ พี่ชายข้าเป็นที่รู้จักดี"

          "ข้าเองก็รู้จักมาแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ ถามเพียงแค่ให้แน่ใจว่าจะไม่ส่งปลาผิดคนเท่านั้นเองเจ้าค่ะ" หญิงสาวกล่าวพลางมองลงไปที่ปลาสามตัวในมือ "สามตัวนี้มีพี่ชายคนใดให้สองตัวหรือเจ้าคะ"

          "แม่นางเก็บเอาไว้เถอะ.. วัตถุดิบอื่นข้าฝากแม่นางช่วยหาและปรุงมันทีนะ"

          จบคำสนทนาก็มีเสียงหนึ่งเรียกพ่อค้าหวังให้เขาหันไปมองเล็กน้อย ติดที่ยังคุยธุระกับจ้าวเพ่ยทำเอาเขาไม่กล้าจะปลีกตัวออกไปทันที เมื่อเห็นเช่นนั้น จ้าวเพ่ยก็จำเป็นต้องโค้งกล่าวลาเพื่อให้พ่อค้าหวังได้ไปทำธุระอื่นแทน

          "หากเสร็จงานแล้ว ข้าจะรีบกลับมาบอกพ่อค้านะเจ้าคะ" นางกล่าวก่อนจะเป็นฝ่ายปลีกตัวออกมาเสียเอง หญิงสาวเดินไปหาผู้ติดตามพลางยื่นปลาให้อีกฝ่ายถือแทน นิ้วเรียวยกขึ้นมาดมกลิ่นพอให้พิสูจน์ว่าจะไม่มีกลิ่นคาวติดมือ ก่อนนางจะเดินนำอีกฝ่ายไปหาซื้อวัตถุดิบภายในย่านการค้าที่นี่

           "ปลาสดมันไม่มีกลิ่นขนาดนั้นหรอก เจ้าก็เกินไป"

           "หากทิ้งเอาไว้กลิ่นที่จับเอาไว้มันจะออกมา เจ้าไม่รู้หรือไง" นางบ่นอุบกับผู้ติดตามก่อนจะเดินนำไปยังร้านขายเครื้องแห้งที่อยู่ไม่ไกล เพื่อที่จะเตรียมวัตถุดิบให้พร้อมก่อนจะออกเดินทางอีกครั้งเพื่อไปหาพ่อค้าหวังที่ฉางอันและลั่วหยาง

           ดูเป็นการเดินทางที่ช่างวกวนไปมาเสียสิ้นดี แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อสตรีผู้ไม่รู้เส้นทางเช่นจ้าวเพ่ยต้องระหกระเหินออกจากบ้านเพราะเหตุจำเป็นนางก็ทำได้เพียงแค่ไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยเพื่อความปลอดภัยเพียงเท่านั้น

Side Quest Start : ทำปลาราดพริกฝากให้พี่ชายทั้งสอง

ZhaoPei ดี

         กว่าจะเดินทางมาถึงซีเหอก็แวะพักเสียหลากหลายที่เหลือเกิน จ้าวเพ่ยได้ขอให้ซุนหยางพักม้าไว้แถวนั้นเพื่อจะได้เอ้อระเหยเดินชมย่านการค้านี้ให้ชีวิตดูไม่เร่งรีบเกินไปสำหรับพวกนาง หญิงสาวมองตามแผงลอยข้างทางเปิดขายของต่างๆนานาตามรายทาง บรรยากาศรายรอบทั่วต่างเร่งรีบราวกับแข่งกับเวลาในแต่ละยาม ช่างสมกับเป็นย่านการค้าช่วงกลียุคเสียเหลือเกิน

         จ้าวเพ่ยจับช่อผมสีดำขลับของนางม้วนไปมาเบาๆขณะสายตามองไปเห็นร้านทำเครื่องประทินโฉมอยู่ไม่ไกล ครกบดยาดังต่อเนื่องขณะสตรีนางหนึ่งยืนมองดูกับสิ่งที่นางกำลังจะได้ก็มำเอาจ้าวเพ่ยหยุดลงครู่หนึ่ง แต่ซุนหยางกลับเดินต่อไปเรื่อยๆให้นางหันกลับและต้องเร่งฝีเท้าให้ก้าวตามเท้าใหญ่นั้นให้ทัน

         "เร่งไปหาพ่อค้าเถอะ ไม่เช่นนั้นจะคิดว่าเจ้าเบี้ยวงานเอาได้"

         "เบี้ยวงานหรือ ข้าคิดว่าใช้คำว่าเบี้ยวค่าตอบแทนจะดีกว่านะ" จ้าวเพ่ยกล่าวขึ้นมาทันควันเมื่อซุนหยางกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น นางเร่งเดินข้างๆและยิ้มให้กับเสี่ยวเฮยเมื่อถูกอุ้มโดยผู้ติดตามโดยไม่คิดจะมองหน้าซุนหยางแม้แต่น้อย เสียงที่นางกล่าวขึ้นมากับแมวกลับเป็นอีกเสียงที่ดูนุ่มนวล อ่อนโยนกว่าพูดกับมนุษย์ด้วยกันเองมากโข "เนอะ~~"

         "กับแมวเจ้าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มหูเชียวนะ.." ซุนหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไหร่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างชัดเจนขณะพาหญิงสาวเดินมาถึงหน้าร้านของพ่อค้าหวัง

         "เอ้า.. ถึงแล้ว เจ้าไปคุยกับพ่อค้าเสียสิ"

         "เจ้ารออยู่ที่นี่อย่าไปไหนไกลเชียวนะ" จ้าวเพ่ยกำชับซุนหยาง ก่อนจะเดินไปหาพ่อค้าหวังเพียงคนเดียว นางหันไปมองผู้ติดตามเดินออกไปเพื่อดูของที่ร้านอื่น ก็เดินไปเผชิญหน้ากับพ่อค้าหวังทั้งคิดหาข้อแก้ตัวที่นางหายตัวไปนาน

         สามตะวันผ่านไปตั้งแต่รับงานจนถึงยามนี้จ้าวเพ่ยพึ่งจะโผล่หน้าเข้ามาหาพ่อค้าหวัง หากนานกว่านี้คงจะคิดว่าจ้าวเพ่ยชิ่งหนีไปแล้ว พ่อค้าบริการลูกค้าสาวเสร็จพึ่งจะรับรู้ถึงบางคนที่มายืนรอตน ครั้นจะถามว่าต้องการอะไรก็ประตันหน้ากับนางที่คุ้นเคยว่าเคยมารับงานกับตนเมื่อสามตะวันที่ผ่านมา

         "ว่าอย่างไรแม่นาง.."

         "ทักทายพ่อค้าหวังเจ้าค่ะ.. ข้าขออภัยที่มาเอาเสียป่านนี้ แต่พ่อค้าหวังน้องชายของท่านได้รับปลาราดพริกแล้วนะเจ้าคะ"

         "เรื่องนั้นข้ารู้แล้ว พี่ชายข้าพูดถึงเรื่องแม่นางให้ข้าฟังแล้ว" พ่อค้ากวังกล่าวออกไป เขาได้รับคำกล่าวถึงเกี่ยวกับปบาราดพริกยามเข้าพบน้องชาย แต่นั่นใช่ว่าพึ่งจะได้รับอการ ปลาราดพริกที่จ้าวเพ่ยทำส่งถึงน้องชายก็นานแล้ว หลังจากนั้นก็เงียบหายไร้วี่แววมาหาเขาเลยจนเกือบจะประกาศตามหาเพราะคิดว่าไปพบอันตรายรายทางเสียแล้ว

         "นานเสียขนาดนี้.. ข้าไม่รับค่าตอบแทนก็ได้นะเจ้าคะ.. เพียงแค่มากล่าวกับพ่อค้าว่างานของข้าเสร็จดีแล้ว" จ้าวเพ่ยกล่าวออกไปทั้งก้มีหน้า หญิงสาวเม้มปากขณะลอบมองใบหน้าพ่อค้าเพื่อดูปฏิกิริยา "ทั้งค่าเดินทางและค่าวัตถุดิบต่างไปที่ข้าสูญไปถือว่าเป็นการขอโทษก็แล้วกันเจ้าค่ะ"

         "โถ่.. แม่นางพูดอะไรเช่นนั้น แม่นางทำงานเสร็จดี เพียงแค่ล่าช้าไปบ้างก็ไม่เป็นปัญหาอะไร" พ่อค้าหวังกล่าวทั้งเตรียมค่าตอบแทนให้จ้าวเพ่ยสำหรับงานที่นางรับไปด้วย

         "ให้เพียงครึ่งของค่าจ้างก็ได้นะเจ้าคะ.. ข้าเกรงใจ" นางกล่าวทั้งยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดปากเอาไว้

         "ให้เต็มจำนวนนั่นแหละดีแล้ว.. นี่ค่าตอบแทนที่ทำงานให้ข้า แม่นางรับไปเสียสิ" พ่อค้าหวังกล่าวทั้งยื่นค่าตอบแทนให้นาง

         นัยน์ตาคมสะท้อนภาพของตอบแทนในมือของพ่อค้าหวัง นางยื่นมือไปรับมันแทบจะทันที แม้ปากอาบด้วยชาดจะกล่าวว่าเกรงใจแต่กลับสวนทางกัยการกระทำอย่างชิ้นเชิง จ้าวเพ่ยนำของค่าตอบแทนทั้งหมดมาไว้กับตัวโดยไม่คิดที่จะแบ่งกลับคืนให้พ่อค้าตามที่ปากนางกล่าวว่า 'เกรงใจ' เลยแม้แต่น้อย

         "ขอบคุณพ่อค้าหวังมากเจ้าค่ะ.."

         "คราหน้าก็มารับงานที่นี่อีกสิ.. ข้าได้เรื่องมาจากพี่ชายว่าแม่นางทำอาหารรสชาติดีไม่น้อย" พ่อค้าหวังเอายชวนจ้าวเพ่ยสร้างเสียงหัวเราะเล็กน้อยแก่นางขณะใช้มือปิดปากเพื่อคุมน้ำเสียงให้นุ่มเล็กในลำคอ

         "นั่นเป็นสิ่งที่สตรีทุกนางพึงมีอยู่แล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ.. แต่ก็ขอบคุณที่ชอบฝีมือข้านะเจ้าคะ" นางกล่าวขณะเก็บค่าตอบแทนทั้งหมดเข้ากระเป๋า ก่อนจะก้มทองของที่พ่อค้าหวังทู่ขายภายในตลาดแห่งนี้ "ข้าขอลานะเจ้าคะ.. หากข้ามียามที่ว่างจะมารับงานกับพ่อค้าอีกครา"

         "เดินทางดีๆล่ะแม่นาง" พ่อค้าหวังกล่าวอวยพรแก่จ้าวเพ่ย หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินออกห่างจากพ่อค้าหวังเพื่อไปหาผู้ติดตามที่ยังคงยืนมองแผงลอยร้านหนึ่งอยู่ไม่ไกล

         "ไปกันเถอะ.." นางกล่าวเอ่ยกับซุนหยางเพื่อให้อีกฝ่ายเดินกลับออกจากย่านการค้าแห่งนี้ เพราะแต่ละวันในกลียุคทุกคนต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆให้ได้ นางและผู้ติดตามก็เช่นกัน

         "จะไปไหนหรือ อยากจะลงใต้สักคราหรือไม่" ซุนหยางเสนอแนวคิดให้กับจ้าวเพ่ยขณะเดินด้วยกันออกจากย่านการค้า

         "ได้.. แต่ไปตั้งหลักที่ลั่วหยางกันก่อน" จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งมิงซุนหยางไปด้วย นางเกิดความคิดอะไรบางอย่างก็ผุดรอยยิ้มเล็กๆขึ้นมา "เดินทางด้วยกันมามากเสียขนาดนี้ ข้าว่าเจ้าน่าจะมีม้าของเจ้าเสียทีนะ"

         "ม้าหรือ?"

         "ใช่!.. ม้าที่เจ้าควบมาตลอดข้าว่าคงจะคุ้นชินกับเจ้ามากกว่าเจ้าของอย่างข้าแล้วล่ะ ข้ายกให้เจ้าก็แล้วกัน" การยกของใหญ่สักอย่างให้กับผู้ติดหาใช่เรื่องที่ยาก้ย็นนัก จ้าวเพ่ยเองก็ไว้ใจซุนหยางมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้ว.. จึงสามารถกล่าวยกม้าให้โดยไม่มีท่าทีว่าจะเสียดายเลย

         "จะดีหรือ.. ข้าก็อยู่กับเจ้าตลอดเวลาอยู่แล้ว อย่างไรสักวันหากต้องแยกทางกันจะได้ไม่ต้องเสียดายม้าตัวนี้ที่ให้ข้ามา"

         "เสียดาย..? ม้าตัวนั้น ถือเป็นคำขอบใจที่ร่วมเดินทางกับข้ามาถึงเพียงนี้ หากวันใดแยกทางกันข้าก็ไม่เสียดายหรอก.." จ้าวเพ่ยกล่าวขึ้นมา ทั้งยอกบางอย่างเป็นนัยกับซุนหยางอย่างชัดเจน "ดีเสียอีก จะได้ไม่ลืมว่าเคยมีข้าที่เป็นสหายร่วมทางของเจ้า"

         "อ้อ.. ใช่.. สหายคนสนิท" ซุนหยางย้ำคำพูดที่จ้าวเพ่ยเคยบอกถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาให้ นางพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันมาสนใจแมวตัวน้อยๆแทน..

มอบ ม้าขาว ให้กับ ซุนหยาง (ผู้ติดตาม)

Side Quest Complete :: ทำปลาราดพริกฝากให้พี่ชายทั้งสอง

JiTianTao ดี

โรลมาส่งแม่นางฝู ที่เมืองซีเหอ

หลังจากที่แยกจากพวกของจีเทียนเต๋านั้นพวกของแม่นางฝูเอินกับเต๋าเป่าที่ได้รับคำสั่งจากจีเทียนเต๋านั้นก็กำลังออกเดินทางไปยังเมืองที่หมายที่แม่นางฝูเอินนั้นอยากจะไป

"ข้าจะไปส่งแม่นางเองขอรับว่าแต่แม่นางนั้นอยากที่จะไปที่ใดอย่างนั้นกันหรือขอรับข้าน้อยจะได้ไปส่งแม่นางให้ถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย"

ซึ่งแม่นางฝูเอินนั้นก็ใช่เวลาคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

"ช่วยรบกวนท่านเต๋าเป่าไปส่งข้าที่เมือง ซีเหอ ด้วยเจ้าคะ ข้าอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั้นต่อให้ข้ากลับบ้านเกิดไปก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนกลับบ้านเกิดก็ไม่มีใครให้รู้จักสู้ข้าไปเริ่มต้นใหม่ที่เมืองใหม่ดีกว่าเจ้าคะ"

"ข้าน้อยรับทราบแล้วข้าจะไปส่งแม่นางให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยอย่างแน่นอนขอรับ"

"ต้องรบกวนท่านเต๋าเป่าด้วยนะเจ้าคะ"

ก่อนที่คนทั้งคู่นั่นจะเดินทางกันมาเรี่อยๆก่อนที่จะถึงที่หมายที่เมืองซีเหอ โดยที่ภายในใจนั้นนางมีแต่ขอบคุณและสำนึกถึงของท่านจี

"ขอบคุณครับท่านเต๋าเป่ามากนะเจ้าคะเดี่ยวข้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี้เองขอให้ท่านนั้นอย่าห่วงเลยข้าจะเข้มแข็งไม่อ่อนแออย่างแน่นอนขอให้ท่านนั้นไว้วางใจได้เลยเจ้าคะ"

"ถ้าเช่นนั้นแม่นางฝู โปรดถนอมตัวเองด้วยข้าคงจะต้องแยกจากแล้วถ้าแม่นางมีปัญหาอันใดอย่าลืมที่จะไปขอความช่วยเหลือที่หมู่บ้านซีตี้ได้เลยนะขอรับท่านจีพร้อมที่จะช่วยเหลือแม่นางอย่างแน่นอนขอให้แม่นางนั้นอย่าได้เกรงใจหรือว่าไม่กล้าบอกเวลามีปัญหาเพราะท่านจีนั้นพร้อมที่จะช่วยเหลือแม่นางอยู่เสมอดั่งที่ท่านจีนั้นชอบพูดบ่อยๆว่าเราจะต้องช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนอย่างเต็มที่ ต่อให้แม่นางจะอยู่ไกลแค่ไหนแต่ว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพวกเรานั้นจะยังคงอยู่ตลอดไปอย่างแน่นอนรักษาสุขภาพด้วยนะขอรับข้าดีใจที่ได้รู้จักและร่วมเป็นสหายกับแม่นางข้าน้อยขออำลา"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าคะถ้างั้นขอให้ท่านโชคดีนะเจ้าคะเดินทางกลับไปอย่างปลอดภัยข้าจะไม่ทำให้ท่านเป็นห่วงอย่างแน่นอน"

ก่อนที่เต๋าเป่านั่นจะอำลาแม่นางฝูเอิน นั้นจากไปเพื่อที่จะกลับไปรอท่านจีที่เมืองฉางอันนั้นเองโดยที่ภายในใจก็รู้สึกเศร้าเหมือนกันที่จะต้องแยกจากสหายเช่นนี้

@Webmaster

Jinying ดี

❀ งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา ❀

เริ่มต้นรับงาน

.

.

           หลังไปขอความช่วยเหลือจากทางฝั่งเจ้าเมืองจินหยางเสร็จสิ้น จากที่ตั้งใจจะกลับไปหายังผู้ติดตามทั้งสอง เด็กสาวก็มุ่งเลยมาภายในตัวเมืองเสียก่อนเนื่องด้วยตั้งใจจะสอบถามชาวบ้านเกี่ยวกับเรื่องคดีของแม่นางเจิ้ง ซึ่งเพียงแค่ฝากคอกม้าเอาไว้และออกเดินสู่ย่านการค้าต่อ คนในเมืองที่ต่างเดินขวักไขว่ก็ต่างพากันเอ่ยพูดกันให้เซ็งแซ่ถึงนักโทษแซ่เจิ้งที่ถูกคุมขังในคุกประจำเมือง ทำเอาจิ้นอิ๋งแทบไม่ต้องเอ่ยถามอะไรก็รู้เรื่องทั้งหมด

           สีหน้าของดรุณีน้อยคล้ายตียุ่งขึ้นทุกขณะที่เรื่องราวแว่วผ่าน ในหัวนึกอยากเข้าไปเยี่ยมหายังสตรีผู้นั้น ทว่าการไปเยี่ยมก็อาจเปิดเผยหรือทำให้จับสังเกตได้ว่านางอาจเกี่ยวข้องกับแม่นางเจิ้ง ในยามที่ส่งต่อจดหมายแก่ยังผู้คุมการประหาร การปิดบังตัวตนของนางจากหน้ากากหรือผ้าคลุมใดก็อาจไม่เป็นประโยชน์ขึ้นมา

           .

           ในตอนนี้เด็กสาวจึงทำได้เพียงพยายามห้ามใจตัวเองบังคับให้ตัวเองเดินมุ่งไปยังย่านการค้าต่อ ยามมาถึงก็เห็นพ่อค้าหวังทู่เข้า นางก็คล้ายยืนงงยังเบื้องหน้าร้านของพ่อค้าหวังครู่หนึ่งว่านางเข้ามายังย่านการค้าเพื่ออะไร เพราะรู้เรื่องของแม่นางเจิ้งแล้วไฉนนางต้องเข้ามาให้ถึงยังย่านการค้าแทนที่จะกลับบ้าน ทางด้านพ่อค้าหวังที่เห็นสีหน้าเด็กสาวที่ดูมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกก็คล้ายโบกมือไปมายังด้านหน้าของจิ้นอิ๋งผะแผ่วอย่างกึ่งขบขัน

           " มีอะไรงั้นหรือแม่นาง.. แม่นางกู่สินะ? ไฉนมายืนทำหน้าสับสนอยู่หน้าร้านข้าเช่นนี้เล่า หรืออ้ำอึ้งจะสารภาพรักข้าอย่างงั้นหรือ แหม… ร้อนแรงไม่เบานี่แม่นางน้อย "

           คำหยอกหาเช่นนั้นทำเอาจิ้นอิ๋งกระพริบตาปริบหาอย่างได้สติก่อนจะหลุดหัวเราะขบขันออกมาพร้อมโบกมือปฏิเสธคำกล่าวของอีกฝ่าย ซึ่งพ่อค้าหวังทู่ก็เพียงแสร้งทำหน้าผิดหวังก่อนจะหลุดรอยยิ้มออกมาไม่ต่างกันเมื่อเห็นร่องรอยความคิดไม่ตกบางสิ่งในแววตาของเด็กสาวตรงหน้าจางลงได้บ้าง

           " โธ่.. เช่นนั้นไม่ได้มาสารภาพรักแก่ข้าก็เอ่ยธุระเจ้ามาให้ไวเลยแม่นาง "

           น้ำเสียงที่แสร้งแง่งอนคล้ายทำให้ดรุณียิ่งหลุดเสียงหัวเราะก่อนนางจะพลันนึกได้ถึงงานของพ่อค้าหวังที่มักนำมาจ้างวานให้ช่วยเหลือ จิ้นอิ๋งที่กำลังฟุ้งซ่านก็คล้ายเจอสิ่งที่ช่วยคลายความเครียดขึ้นมาได้ให้เอ่ยตอบรับคำถามของอีกบุรุษด้วยน้ำเสียงแข็งขัน

           " คือข้าอยากมาสอบถามท่านพ่อค้าว่าช่วงนี้มีงานจ้างวานอะไรให้ทำหรือไม่เจ้าคะ? "

           " อืม~ หางานสินะ มีสิ! เป็นงานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาที่จินหยางน่ะ ว่าอย่างไรสนใจหรือไม่ "

           พลันได้ยินชื่อเมืองที่เพิ่งไปมาเด็กสาวก็คล้ายชะงักงันไปเล็กน้อย ความเครียดเรื่องแม่นางเจิ้งกลับคืนตีวุ่นเข้ามาในหัว แต่เพราะจิ้นอิ๋งกลัวจะผิดสังเกตอีกฝ่ายจึงพยายามส่งรอยยิ้มไปให้ก่อนพยักใบหน้ายินดีรับงาน ก่อนได้รายละเอียดที่ต้องทำบ๊วยดองถึงพันชุดด้วยกันให้นางพอได้ถอนหายใจโล่งขึ้นมาว่าคงไม่ต้องเดินทางไปเมืองจินหยางในเร็ววัน

           " ได้เจ้าค่ะ งานเร่งมากหรือไม่เจ้าคะ " เด็กสาวเอ่ยถามถึงระยะเวลาเพิ่มเติมด้วยคิดว่าอย่างไรหากต้องดองบ๊วยก็อาจต้องใช้เวลาสักหน่อยเพื่อให้รสชาติเข้ากัน

           " อย่าให้เกินหนึ่งสัปดาห์ก็พอแล้วล่ะแม่นางกู่ พอดีทางโรงน้ำชาค่อนข้างขาดแคลนบ๊วยดองหนักเลยน่ะ "

           ได้ยินเช่นนั้นดรุณีน้อยพลันร้องรับในคอแผ่วขึ้นมาก่อนจะเอ่ยรับปากจะไม่ให้ระยะเวลาเกินกว่านั้นและค้อมตัวลาจากพ่อค้าหวังทู่เพื่อเตรียมตัวไปซื้ออุปกรณ์ทำบ๊วยดองต่อในย่านการค้าต่อไป และคล้ายการรับงานนี้เด็กสาวตัดสินใจถูกไม่น้อย เนื่องเพราะต้องมานึกคำนวณบริหารจัดการทรัพยากรที่ต้องนำไปดองให้ได้ทั้งหมดพันชุดในระยะเวลาไม่เกินอาทิตย์

           ในยามนี้ในหัวของนางจึงมีแต่เรื่องงานเต็มไปหมด จนพอได้ลืมเลือนความกังวลจากเรื่องแม่นางเจิ้งได้ชั่วครู่หนึ่ง..

กู่จิ้นอิ๋ง รับงานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา

Jinying ดี

❀ งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา ❀

รับค่าจ้าง

.

.

           ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็เข้ามาถึงเมืองซีเหอที่อยู่ไม่ไกลกับเมืองจินหยาง หลังทั้งสามฝากม้าไว้ยังคอกพักเรียบร้อยแล้วนั้น จิ้นอิ๋งก็ถูกซูฮวาจับจูงมือให้มายังย่านการค้าด้วยกัน ระหว่างทางก็ชี้ชวนให้ดูร้านผ้ากันเสียก่อนที่จะไปรับค่าจ้าง ราวกับนางอยากช่วยเบี่ยงความสนใจของจิ้นอิ๋งไปด้วย รวมถึงร้านตำราเพื่อให้ลองเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับข้อมูลวัฒนธรรมของชาวตะวันตกไปด้วย แม้ตัวจิ้นอิ๋งคิดว่าคงหาได้ยากทว่าหากไม่ลองไปค้นดูก่อนก็คงไม่เจอเลย

           ความสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับงานเลี้ยงที่หลิวจื่อเค่อจัดขึ้นทำให้เด็กสาวพอจะกลับมามีสีหน้าที่ดูดีขึ้นมาได้บ้าง ถานเจ๋อที่เห็นเช่นนั้นเลยอาสาจะไปรับค่าจ้างมาให้เอง แล้วให้สตรีทั้งสองนำหน้าไปที่ร้านตำราก่อนได้เลย ซึ่งเด็กสาวก็เอ่ยอนุญาตอย่างไว้ใจก่อนนางจะถูกซูฮวาจูงมือต่อเข้าไปยังหอตำรากัน บุรุษหนึ่งเดียวในกลุ่มจึงเร่งไปยังย่านการค้าหาร้านของพ่อค้าหวังทู่

           .

           " อ้าว ผู้ติดตามแม่นางกู่นี่ วันก่อนเห็นเจ้ามาซื้อบ๊วยไปเสียเยอะ ทำส่งโรงน้ำชาเสร็จแล้วงั้นรึ? แล้วไฉนนายเจ้าไม่มาด้วยเล่า " พ่อค้าหวังเอ่ยอย่างผิดหวังพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะให้ถานเจ๋อแทบจะถลึงตาใส่เรียกเสียงหัวเราะเคล้าคำกล่าวล้อเล่นดังมาจากพ่อค้า

           " ท่านหญิงไม่ว่าง ต้องเตรียมตัวไปงานเลี้ยงเถ้าแก่หลิวเลยให้ค่ามารับค่าจ้างแทน "

           " งั้นหรือ แต่ค่าจ้างครานี้ค่อนข้างเยอะอยู่นา.. "

           ท่าทางราวกับไม่เชื่อใจของพ่อค้าหวังที่ระมัดระวังให้แก่ผู้ที่ทำงานให้ทำเอาถานเจ๋อนึกพอใจไม่น้อยที่บุรุษกลางคนตรงหน้านี้คงไม่คิดคดโกงแน่หากายของมันได้ร่วมงานอีกในภายภาคหน้า แต่ถึงกับไม่ไว้ใจเขาที่รู้ว่าเป็นผู้ติดตามของจิ้นอิ๋งแบบนี้ก็ออกจะเกินไปเสียหน่อย ทำเอาหน้าคมคร้ามตีหน้ายักษ์ใส่ให้อีกฝ่ายต้องกลั้นขำ และก็เป็นอย่างที่ถานเจ๋อคิดว่าพ่อค้าหวังทู่ก็แค่อยากแกล้งอีกฝ่ายเสียมากกว่า จึงทำท่าทีลังเลเอ่ยโยกโย้จนไม่ได้ให้ค่าจ้างเสียที

           และในตอนที่ถานเจ๋อเกือบจะหมดความอดทน จิ้นอิ๋งและซูฮวาที่รู้สึกถานเจ๋อไปรับมานานเกินก็กลับมาหาด้วยดรุณีน้อยกลัวจะเป็นอย่างในกรณ๊ของพ่อค้าหวังที่ลั่วหยาง ที่จับกุมตัวถานเจ๋อเอาไว้ และก็เป็นอย่างที่นางคาด ผู้ติดตามของนางถูกพ่อค้าหวังทำยึกยักไม่จ่ายค่าจ้างให้ กระนั้นกลับเห็นร่องรอยความหยอกเย้ามากกว่าที่จะไม่ไว้ใจ รอยยิ้มของเด็กสาวพลันวาดออก

           " สวัสดีเจ้าค่ะพ่อค้าหวัง "

           " โอ้ แม่นางกู่เตรียมตัวไปงานเลี้ยงเสียไวเชียว หรือยังหาที่ถูกใจไม่ได้? นี่ค่าจ้างของนายเจ้านะ "

           พ่อค้าหวังเอ่ยทักกลับเด็กสาวและอีกสตรีที่กำลังเดินเข้าหาที่พยักหน้ารับแกน ๆ ในท้ายคำถามของพ่อค้าหวังที่ตอนนี้กำลังหันไปส่งมอบค่าจ้างให้แก่ถานเจ๋อทันทีที่จิ้นอิ๋งมาจนคนที่ยืนเถียงขอค่าจ้างอยู่ตั้งนานแทบจะตีหน้าบูดใส่ ดรุณีน้อยที่เห็นก็หลุดหัวเราะออกมาครั้งแรกทำเอาซูฮวาหันไปทำตาโตชื่นชมใส่ถานเจ๋อที่ยักไหล่กลับหาด้วยสีหน้างงงวยว่าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย กระนั้นหลังยื่นค่าจ้างส่งต่อให้เด็กสาวต่อโดยเห็นรอยยิ้มขบขันยังประดับใบหน้าของนาง

           อีกบุรุษก็ได้แต่คิดว่าให้โดนกวนเพิ่มอีกสักนิดก็ไม่เป็นไร

           " อย่างไรก็ขอบคุณสำหรับค่าจ้างนะเจ้าคะท่านพ่อค้าหวัง "

           หลังจิ้นอิ๋งตรวจนับดูค่าจ้างที่ได้รับซึ่งเป็นจำนวนมากกว่าเงินที่นางได้เสียไปเพื่อซื้อบ๊วยมาดองหลายเท่าตัวนัก เด็กสาวจึงอดไม่ได้ที่ค้อมหาพลางเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ ซึ่งพ่อค้าหวังก็ค้อมกลับดูยินดีไม่ต่างกันที่ดรุณีน้อยเบื้องหน้ารับงานไปทำอย่างตั้งใจ

           " ยินดี ๆ เจ้าก็ทำงานได้ดีก็เหมาะสมกับค่าจ้างแล้วล่ะ ไว้คราวหน้าอยากหางานทำอีกก็มารับงานจากข้าอีกได้นะแม่นาง " สิ้นคำกล่าวนั้นเด็กสาวก็ส่งยิ้มกลับหา ก่อนจะโค้งตัวลาและผละออกมากับผู้ติดตามอีกสองที่พานางมาเลือกชุดไปงานเลี้ยงต่อ

           .

           ระหว่างนั้นถานเจ๋อก็ได้ถามถึงเนื้อหาตำราเกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาวตะวันตกไปด้วย ซึ่งจิ้นอิ๋งก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเสียดายเล็กน้อย

           " เหมือนซีเหอร้านตำราจะเล็กไปเสียหน่อยน่ะเจ้าค่ะ ตำราไม่หลากหลายมาก คาดว่าไปหาที่ลั่วหยางน่าจะเจอข้อมูลมากกว่า แต่พวกเราก็ต้องเดินทางไปโรงเตี๊ยมชิงหมิงกันเช้าตรู่วันพรุ่งนี้แล้ว "

           " ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ไปรอดูงานวันงานทีเดียวเลยก็ได้ แค่หากเป็นงานที่ต้องปกปิดตัว ก็ใส่ชุดงานเลี้ยงปกติแล้วใส่ผ้าคลุมทับอีกชั้นพร้อมหน้ากากก็ได้นะเจ้าคะ เพิ่มความลึกลับ "

           ซูฮวาเสนอความเห็นซึ่งจิ้นอิ๋งก็คล้ายสนใจไม่น้อย ดวงตากลมของนายเผยประกายขึ้นมายามสบหาก่อนจะผงกหัวรับแข็งขันเพื่อให้อีกสตรีแนะนำชุดนางได้เลยยามเมื่อทั้งสามมาถึงร้านผ้า โดยมีถานเจ๋อยืนรอยังหน้าร้านเพราะคิดว่าไม่ได้อยากแต่งองค์ทรงเครื่องมากมาย อย่างไรมันก็เป็นเพียงผู้ติตดามจึงคิดแค่ว่าจะเข้าไปทานอาหารด้านในก็เพียงพอ

           จึงมีเพียงสองสตรีที่อยู่ภายในร้าน โดยซูฮวาก็คอยชี้ชวนเบี่ยงเบนความเครียดให้ดรุณีน้อยสนใจเสื้อผ้าสวยงามเหล่านั้นแทนอยู่ตลอดการเลือกชุด

[ผู้ติดตามถานเจ๋อ] มอบ EXP งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา ให้

.

ลักษณะแต่กำเนิดหน้าผากกว้าง

+10 EXP เมื่อโรลเพลย์ทำงานรับจ้างสำเร็จ

+10% ได้รับเงินค่าจ้างเพิ่มขึ้น

Fenyue ดี

     

⌜117⌟

         

บทที่ 20

เรื่องวุ่นวายที่ซีเหอ

ฉากที่ 1

เควส (1) งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา (ประจำสัปดาห์)

                    

          เมื่อไม่มีสิ่งให้รีบทำก็ไม่ต้องรีบร้อนเดินทาง เมื่อคืนทั้งสามพักกันที่โรงเตี๊ยมในเมืองเจียเหลียง ระหว่างเดินทางทั้งตากแดดและสัมผัสอากาศหนาวเย็น ทำให้คนที่เป็นไข้อ่อน ๆ อยู่แล้วอาการทรุดลง ทว่าเฟินเยว่ก็พยายามแข็งใจไม่แสดงความเจ็บป่วยของตัวเองให้ใครเห็น และเมื่อมาถึงซีเหอในวันถัดมานางก็รีบตรงไปหาเถ้าแก่หวังทู่ทันทีเพื่อถามข่าวคราวของพี่ชายคนรองที่ชื่อว่าซุนเอียนฟง โดยที่สหายผู้ติดตามขอตัวไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมเพื่อจัดเก็บสัมภาระก่อนจะได้ไม่ให้เสียเวลา เฟินเยว่จึงมาถามข่าวจากเถ้าแก่หวังเพียงลำพัง

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง”

         

          “สวัสดี ว่าอย่างไรบ้างแม่นางซุน พักนี้ไม่เห็นหน้าเจ้าเลยนะ ย้ายถิ่นฐานไปแล้วหรือ?”

         

          ได้ยินคำทักแล้วเด็กสาวก็หัวเราะแหะ เถ้าแก่หวังจะเข้าใจเช่นนั้นก็คงไม่แปลก เพราะก่อนหน้านางรับงานจากเขามาก็บ่อย ทว่าตลอดเดือนที่แล้วทั้งเดือนนางไปทำงานเป็นสาวใช้อยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ยโหว

         

          “ช่วงที่ผ่านมาข้าไปจัดการเรื่องไถ่ถอนบ้านคืนจากหลวงน่ะเจ้าค่ะ แต่ว่าครบเดือนแล้วจึงมาถามข่าวคราวจากท่านพี่.. ไม่ทราบว่าท่านพี่เอียนฟงส่งข่าวมาเพิ่มบ้างหรือเปล่าเจ้าคะ”

         

          ด้วยความร้อนใจเฟินเยว่จึงรีบถามออกไปทันที จากการที่นางทราบเรื่องของพี่ชายคนโตก็ทำให้เด็กสาวระแวงคำว่า ‘นอกด่าน’ ไปหมด และยิ่งดูเหมือนว่าเหตุการณ์คราวก่อนจะไม่ค่อยดีเท่าไร ในใจภาวนาเหลือเกินว่าขอให้พี่ชายกลับมาแล้ว หรือหากยังไม่กลับแต่มีจดหมายตอบกลับมาว่าสถานการณ์ลุล่วงไปได้ด้วยดี

         

          “น่าเสียดาย ยังไม่มีข่าวคราวจากพี่ชายเจ้าส่งมาเลย แต่ข้าคิดว่าอีกไม่เกินเจ็ดวันน่าจะมีจดหมายส่งกลับมานะ บางทีมันก็ล่าช้าแบบนี้เป็นปกติ”

         

          “อย่างนั้นหรือเจ้าคะ” คำตอบที่ได้รับออกจะชวนให้ผิดหวังอยู่บ้างแต่ก็ไม่ที่สุด เฟินเยว่พยายามทำใจเย็นแล้วอดทนรอต่อไป ไม่แน่ว่าจดหมายอาจจะมาส่งภายในเจ็ดวันตามที่เถ้าแก่หวังบอกจริง ๆ ก็ได้ เด็กสาวฝืนยิ้มกลับไป “ขอบพระคุณมากนะเจ้าคะเถ้าแก่ที่เป็นตัวกลาง หากว่าข้าเซ้าซี้เกินไปต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ”

         

          “ข้าพอเข้าใจความรู้สึกอยู่ ถึงข้ากับพี่ชายจะอาศัยกันคนละที่แต่ก็ติดต่อหากันเสมอ หากมีใครสักคนขาดการติดต่อไปย่อมร้อนใจเป็นธรรมดา แต่ว่าเจ้าก็ดูใจร้อนเหมือนกันนะคราวนี้”

         

          “ข้าดูเป็นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ...”

         

          รอยยิ้มของเด็กสาวสลดลง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด ไม่รู้ว่านางควรแจ้งเรื่องทุกข์ใจของตัวเองให้เถ้าแก่หวังฟังหรือไม่ เพราะกับสหายที่สนิทกันนางยังเก็บเงียบเป็นความลับไม่บอกให้ใครต้องมารองรับความเศร้าโศกของตนเอง แต่ว่าหวังทู่เป็นคนเดียวที่สามารถติดต่อกับพี่รองได้ และนางไม่รู้เลยว่าเอียนฟงทราบเรื่องนี้ไปแล้วหรือยัง

         

          “เป็นอะไรไป เจ้าดูเปลี่ยนไปจริง ๆ นะ ข้าสัมผัสได้”

         

          สายตาอันคมกริบของหวังทู่อ่านคนได้อย่างเฉียบขาด เขาเป็นเถ้าแก่ใหญ่แห่งซีเหอดูแลลูกน้องในสังกัดหลายชีวิต ไม่ว่าใครดีใจ ทุกข์ใจ ประสบปัญหาอะไรเขาสามารถรู้ได้หมดจากสีหน้าและท่าทางของแต่ละคน ชายหนุ่มรู้จักกับเด็กสาวคนนี้มาพอประมาณว่าเป็นคนอย่างไร ทว่ากลับมาคราวนี้นางมีบางอย่างเปลี่ยนไปราวกับว่าโลกครึ่งใบได้ทลายลง เด็กน้อยอย่างเฟินเยว่ไม่ใช่นักแสดงเจ้าบทบาท แม้จะทำเป็นแข็งแรงแต่ก็ไม่อาจปิดบังรอยหมองเศร้าได้มิด

         

          “ข้าไม่ทราบว่าพี่รองทราบเรื่องนี้ไหม จะเป็นการรบกวนหรือเปล่าเจ้าคะหากจะรบกวนเถ้าแก่สอบถามเขาหน่อย ถ้าพี่ชายยังไม่สามารถกลับมาได้น่ะเจ้าค่ะ”

         

          “ได้สิ มีอะไรจะฝากบอกล่ะ ว่ามาได้เลย”

         

          “คือว่า.. เมื่อตอนที่ข้าไปลั่วหยางคราวล่าสุด ได้พบคนรู้จักของพี่ใหญ่แล้วพบว่า...” น้ำเสียงของเด็กสาวสั่นเครือ เมื่อต้องพูดเรื่องนี้ทีไรน้ำในตามันก็รื่นขึ้นมาทุกที แต่เด็กสาวไม่ต้องการอ่อนแอให้ใครเห็นจึงได้แต่สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสกัดกั้นอารมณ์ความรู้สึกของตนเองเอาไว้ “ท่านพี่ใหญ่เสียชีวิตที่นอกด่านเมื่อหลายปีที่แล้วเจ้าค่ะ”

         

          สีหน้าของหวังทู่ถูกฉาบด้วยความตกใจไปชั่วครู่ ตอนนี้จึงได้เข้าใจว่าทำไมเด็กสาวดูจะอ่อนไหวกับการที่ลูกน้องของตนไปทำงานที่นอกด่านเป็นพิเศษนั้น

         

          “ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ… ข้าไม่รู้เหมือนกันว่าซุนเอียนฟงรู้ข่าวนั้นหรือยัง แต่เอาไว้ถ้ายังกลับมาไม่ได้ข้าจะถามเขาในจดหมายให้ แต่ถ้าเขากลับมาภายในเจ็ดวันนี้แม่นางซุนก็ถามเขาด้วยตัวเองเถิด”

         

          “ขอบพระคุณมากนะเจ้าคะเถ้าแก่หวัง สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ..” เฟินเยว่ค้อมศีรษะลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรื่องเศร้าจะต้องจบลงตรงนี้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาจึงเปลี่ยนเรื่องคุยในสิ่งที่สดใสดีกว่า “ช่วงสิ้นเดือนหน้าข้าคิดว่าจะจัดงานทำบุญบ้านที่อันติงน่ะเจ้าค่ะ หากจะขอเชิญเถ้าแก่หวังไปร่วมงานด้วยจะเป็นการรบกวนหรือเปล่าเจ้าคะ?”

         

          “ไม่รบกวนเลย บ้านเจ้าก็เหมือนกับบ้านของซุนเอียนฟงนั่นแหล่ะ แล้วเรื่องมงคลเช่นนี้ข้ากับพี่ชายก็ชอบอยู่แล้ว”

         

          “ขอบพระคุณนะเจ้าคะ” เด็กสาวค้อมหัวขอบคุณอีกครั้ง “หากว่าทราบกำหนดการแน่ชัดแล้วจะส่งจดหมายแจ้งอีกทีนะเจ้าคะ ตอนนี้ก็เกริ่น ๆ กับเถ้าแก่หวังจินไปบ้างแล้วล่ะเจ้าค่ะ แต่ว่ายังไม่มีโอกาสไปฉางอันเลยเจ้าค่ะ คาดว่าตอนกลับไปอันติงได้ผ่านฉางอันจะแวะแจ้งเถ้าแก่หวังเย่าสักหน่อยนึง”

         

          “พี่หวังเย่าต้องอยากไปร่วมงานเหมือนกันแน่ ๆ เมื่อได้กำหนดการที่แน่นอนแล้วเจ้าก็แค่ส่งจดหมายเชิญมาพวกข้าแต่ละคนก็พอ”

         

          “เจ้าค่ะ” เฟินเยว่ยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใสยิ่งขึ้น นางรู้สึกว่ามาถามข่าวอย่างเดียวก็กระไรอยู่ อย่างไรเสียก็ต้องอยู่ที่ซีเหออีกร่วมอาทิตย์รับงานมาทำแก้เครียดก็คงจะดีไม่น้อย อย่างน้อยนางก็อยากจะแบ่งเบาภาระงานจากบุคคลที่คอยช่วยเหลือนางเสมอมา “แล้วช่วงนี้มีงานอะไรให้ทำหรือเปล่าเจ้าคะ ใช้งานข้าได้เลยนะเจ้าคะ”

         

          “กลับมาเป็นสาวน้อยที่ขยันขันแข็งเหมือนเดิมแล้วนะ” หวังทู่กลั้วหัวเราะ “มีแต่งานเดิม ๆ ทำบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาที่จินหยาง กับส่งสมุนไพรที่โรงหมอแถวไท่หยวน กับทำปลาราดพริกให้พี่ชายข้า แต่พนันได้ว่าช่วงเจ็ดวันนี้เจ้าไม่อยากเทียวไปเทียวมาไกลถึงฉางอันหรอก”

         

          “ก็จริงเจ้าค่ะ” เฟินเยว่หัวเราะแหะ “ถ้าอย่างนั้นข้าขอรับงานส่งบ๊วยดองที่โรงน้ำชานอกเมืองจินหยางก็แล้วกันเจ้าค่ะ ใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์ในการทำบ๊วยก็น่าจะเสร็จทันพอดี”

         

          “ได้เลย เจ้าเคยทำงานนี้แล้วรายละเอียดก็เหมือนเดิมข้าคงไม่ต้องอธิบายใหม่ใช่ไหม”

         

          “เจ้าค่ะ ออกเงินเองก่อนซื้อบ๊วยมาดอง แล้วก็นำส่งที่โรงน้ำชาที่ชื่อ เอ่อ...”

         

          “โรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา”

         

          “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ นำบ๊วยส่งที่โรงน้ำชาอวี่เชิงเหยา นอกเมืองจินหยาง จากนั้นนำหลักฐานตราประทับกลับมารับรางวัลที่ท่าน”

         

          “ใช่แล้ว รางวัลก็เหมือนเดิม เงินสิบห้าตำลึงทอง หนึ่งพันตำลึงเงิน แล้วใบชาผู่เอ๋อร์สองชุด (20 ใบ)”

         

          “จะว่าไป มีเรื่องอยากจะถามเถ้าแก่มานานแล้วล่ะเจ้าค่ะ ทำไมเอ่อ.. เงินรางวัลถึงเยอะจังเลยล่ะเจ้าคะ”

         

          คงด้วยความที่คุ้นเคยกันแล้วและวันนี้สนทนาปรับทัศนคติกันหลายเรื่องเด็กสาวจึงกล้าถามสิ่งที่นางสงสัยมาตลอดเวลา แปลกเหลือเกินที่เวลารับงานจากใครก็แล้วแต่ค่าตอบแทนจะสูงกว่าปกติชนิดที่ว่าค่าแรงรายวันต่อให้ทำทั้งปีเทียบไม่ได้กับการรับงานจากมหาเศรษฐีเพียงแค่ครั้งเดียว

         

          “อย่างรู้เรื่องนั้นจริงเหรอ จริง ๆ มันก็มีเหตุผลอยู่นะ...” ในเมื่อหวังทู่เกริ่นมาเช่นนี้ไม่ว่าใครก็อยากฟังต่อ เฟินเยว่พยักหน้ารับหงึก ๆ อีกฝ่ายจึงปรับน้ำเสียงเคร่งขรึม “เพราะว่าข้ารวยอย่างไรเล่า วะฮะฮ่า!”

         

          “เออะ..”

         

          สาวน้อยยิ้มค้าง แถมยังเผลออุทานออกมาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นรวยมาก แต่ก็ไม่คิดว่านั้นคือเหตุผลที่แจกหนัก

         

          “ล้อเล่นน่า อันที่จริงก็คืองานพวกนี้ต้องเดินทางไปต่างเมือง แล้วเจ้าก็รู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้การออกไปนอกเมืองนั้นอันตรายแค่ไหน โดยปกติทั่วไปชาวบ้านธรรมดาก็ไม่อยากไปส่งของให้กันนักหรอก เลยมีรางวัลล่อตาล่อใจให้เหล่านักเดินทางหรือจอมยุทธ์มีวิชามาทำกัน เจ้าอาจจะคิดว่ามันไม่ยาก แต่เชื่อไหมว่าเดือนที่แล้วมีคนรับงานทำส่งของทั้งหมดเพียงแค่สามคนรวมเจ้าเข้าไปแล้วด้วยน่ะ”

         

          “เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ...” ในเรื่องนี้เฟินเยว่ไม่รู้เลย นางอาจจะโชคดีก็ได้มั้งที่ไม่ประสบปัญหา… แต่จะคิดเช่นนี้ก็ไม่ได้เพราะรอบที่ส่งสมุนไพรที่ไท่หยวนก็ทำเอาตงฮั่วเกือบตาย “จะว่าไป… ก็อันตรายจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ”

            

          สีหน้าวิตกเกิดขึ้นมา เป็นไปได้ยากจริง ๆ ที่ชาวบ้านธรรมดาไร้ซึ่งวรยุทธ์จะรับงานเหล่านี้ เสี่ยงตายไปก็ไม่คุ้มเงินค่าจ้าง หากปัญหาโจรผู้ร้ายหมดไปก็คงดี แต่ถึงนางจะมองโลกในแง่ดีแค่ไหนทว่าโจรผู้ร้ายก็ไม่มีทางหมดไปจากโลก เว้นเสียแต่แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด น้ำท่วมโลกจนผู้คนล้มตายกันไปหมดจนไม่เหลือผู้ใดจึงไร้ซึ่งขโมย ดังนั้นอย่าหวังให้ภัยพิบัติมาล้างโลกนี้ให้เสียงานเสียจะดีกว่า

         

          “เช่นนั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ”

         

          “อืม ไปดีมาดีเดินทางปลอดภัยล่ะแม่นางซุน”

         

          เด็กสาวค้อมศีรษะลาเถ้าแก่หวังทู่ จากนั้นก็ไปซื้อบ๊วยในตลาดด้วยอาการมึนหัวมากกว่าเดิม

.

.

.

รับเควส

เควส (1) งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา (ประจำสัปดาห์)

JiTianTao ดี

โรลเผยแผ่ศาสนาชาวซีเหอที่ตลาด

หลังจากที่พวกของจีเทียนเต๋านั้นเดินทางออกมาจากจินหยางแล้วมาถึงที่ซีเหอนั้นพวกของตนเองก็ได้มาหาที่ว่างภายในย่านการค้าของเมืองซีเหอ

"คาราวะพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน ข้ามีนามว่าจีเทียนเต๋านั้นวันนี้ได้มาอยู่ที่เมืองซีเหอแล้วสำหรับวันนี้ข้ามีหลักคำสอนหรือว่าเรื่องที่จะพูดกัน สำหรับวันนี้ข้านั้นจะมาช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ ผู้ที่เดือดร้อนจากปัญหาต่างๆหรือว่าจะเป็นคนที่สิ้นหวังแล้ว รวมไปถึงทุกคนด้วย ศาสนาไท่หมินลู่ของเรานั้นเปิดกว้างพร้อมกับที่จะช่วยเหลือทุกๆคน ต่อให้ใครไม่ช่วยเหลือท่านในยามยากแต่ก็ขอให้รู้ไว้ว่าพวกเรานั้นจะช่วยเหลือพวกท่านเองเพียงแค่พวกท่านนั้นเปิดใจยอมรับมัน ปัญหาทุกปัญหาล้วนแล้วแต่มีทางออกขอเพียงแค่เราสามารถหาวิธีแก้ไขมันได้ ที่ข้ามาที่ซีเหอแห่งนี้ก็เพื่อมาช่วยเหลือพวกท่านให้พ้นทุกข์กัน ข้านั้นความจริงไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ก็ได้ข้าจะเป็น 1ในคนส่วนใหญ่ที่เพิกเฉยต่อความทุกข์ยากของผู้คนก็ได้ แต่ข้าก็ไม่ทำเพราะว่าเห็นความทุกข์ของทุกคนที่จะต้องประสบพบเจอในแผ่นดินนี้ พวกท่านไม่จำเป็นที่จะต้องเชื่อข้าก็ได้ให้พวกท่านนั้นถามใจของตนเองดูว่าถ้าเกิดเป็นพวกท่านนั่นจะยอมลำบากเพื่อผู้อื่นหรือไม่? จะยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อความสุขส่วนรวมหรือไม่กัน? ไม่มีอะไรที่สายเกินไปถ้าเกิดว่าพวกท่านนั้นสามารถที่จะคิดได้ขอเพียงทุกคนนั้น พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับศาสนาของเราเราขอสัญญาว่าพวกเราจะไม่ทิ้งพวกท่านถ้าท่านมอบความเชื่อให้กับพวกเรา เราก็จะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวัง!!! ถึงเวลาที่ทุกท่านจะมองไปยังอนาคตข้างหน้าที่พวกเรานั้นจะสามารถมีสังคมที่ทุกคนต่างก็เท่าเทียมกัน เคารพนับถือซึ่งกันและกันให้เกียรติแก่กัน อยู่ในสังคมที่ไม่ต้องคอยมากลัวว่าจะโดนใครกดขี่หรือว่ามีใครมาทำร้ายอีก เพราะว่าพวกเราจะคอยปกป้องพวกเราด้วยกันเองถ้าในแผ่นดินนี้ไม่มีใครปกป้องพวกท่านได้ข้าจีเทียนเต๋าก็จะปกป้องพวกท่านอย่างเต็มที่เอง!!! ต่อให้ใครทอดทิ้งพวกท่านมาข้าก็จะไม่มีวันทอดทิ้งทุกท่านอย่างแน่นอน ความเชื่อจะไร้ซึ้งพลังถ้าพวกเราไม่ได้มีความเชื่ออย่างแท้จริง ขอให้พระเจ้าคุุุ้ครองท่าน"

ก่อนที่จีเทียนเต๋านั้นจะขอตัวทุกคนเพื่อที่จะกลับที่พักนั้นก็ได้มีทหารนายหนึ่งนั้นรีบเดินทางมาเพื่อให้ตนเองนั้นหยุดก่อน

"หืมท่านทหารมีอะไรกับข้ากัน?"

"เจ้าน่ะท่านตู่จิ้นกงให้นำเอาจดหมายมาให้เจ้า"

ก่อนที่จีเทียนเต๋านั้นจะแกะจดหมายอ่านพร้อมกับแสดงหน้าตาแปลกๆออกมา

"อะไรกันเนี้ย? เค้าต้องการจะพบข้าไปทำไมกันและทำไมต้องรีบเร่งขนาดนี้ เอาเถอะชัดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเดี่ยวไปก็น่าจะรู้เอง"

พร้อมกับที่นำพรรคพวกของตนเองเดินถามทางชาวบ้านพร้อมกับเร่งไปที่ตำหนักของท่านตู่จิ้นกงทันที

ใช้ลักษณะนิสัยถ่อมตน
+15ความศรัทธา
เลื่อมใสศรัทธา
+40ความศรัทธา
ติ่งหูยาว
-10ผู้ให้ความสนใจ
+10ความสัมพันธ์ขุนนางในสภา
+30ความศรัทธา
หลังตรง
+25ความศรัทธา

(×4 EXP =ค่า ศรัทธา)

Jinying ดี

❀ รอคอยข่าวยังซีเหอ ❀

วันที่สาม

.

.

           หลังวันที่นั่งตกปลาคลายเครียดเกือบครึ่งค่อนวันไปแล้วนั้น วันต่อมาก็กลายเป็นจิ้นอิ๋งที่อยู่เฉย ๆ ที่บ้านไม่ได้ นางขอผู้ติดตามทั้งสองเข้าไปหาทำงานในเมืองซึ่งทั้งสองที่ไม่อยากให้เด็กสาวอุดอู้ และนั่งซึมไปอีกจึงพยักหน้าเห็นด้วยและดูสนับสนุนไม่น้อย โดยซูฮวาก็คอยช่วยพูดให้คลายกังวลว่าจะช่วยดูบ้านให้เอง ในวันนี้ดรุณีน้อยจึงมาเยือนยังย่านการค้าของเมืองซีเหอเพื่อมองหางานที่จะทำเพื่อไม่ให้ตัวเองปล่อยความคิดให้เหม่อลอยอย่างเมื่อวาน

           นางได้ผูกม้าไว้ยังส่วนหน้าย่านการค้าไว้เช่นเดิม ก่อนจะเดินมองหาสถานที่ทำงาน โดยระหว่างทอดน่องเดินผ่านก็หวนนึกถึงคุกประจำเมืองที่นางได้ขี่ม้าผ่านมาก่อนหน้า ซึ่งทำเอานางแทบจะมองย้อนหายังสถานที่นั้นอยู่ครู่หนึ่งเลยเชียว ความรู้สึกที่อยากเข้าเยี่ยมทำให้นางหยุดม้ายืนลังเลอยู่หน้าทางเข้าคุกนั้นจนทหารยามมองตามอย่างติดสงสัย

           และด้วยเพราะกลัวจะถูกจับพิรุธต่าง ๆ ดรุณีน้อยจึงแสร้งถามถึงคนที่ถูกขังภายใน นายทหารที่เฝ้าก็เล่าออกมาด้วยน้ำเสียงติดเบื่อหน่ายราวกับโดนชาวบ้านถามมาไม่รู้กี่ร้อยครั้ง ก่อนที่จิ้นอิ๋งจะทำทีพยักหน้ารับรู้และขี่ม้าจากไปโดยพยายามเก็บซ่อนซึ่งสีหน้าเจือความห่วงใยคนภายในเอาไว้

           .

           " แม่นางน้อย "

           เสียงเอ่ยทักจากเถ้าแก่แผงขายของเรียกสติของจิ้นอิ๋งที่นึกเหม่อถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าให้รู้ตัวว่ากำลังยินค้างยังหน้าแผงขายผลไม้ของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ซื้ออะไรเกือบหนึ่งเค่อ เด็กสาวยิ้มแหยก่อนจะค้อมหัวขอโทษขอโพยก่อนจะเร่งชี้ซื้อเอาผลไม้เป็นการอุดหนุนเพื่อให้เถ้าแก่ได้สบายใจก่อนจะเดินจากมา พร้อมกันนั้นนางก็มองผลไม้สองสามผลที่ซื้อมาว่าตนจะหางานมิใช่หรือ ไหงได้ของมาทานเล่นเสียแล้ว

           ถึงจะคิดแบบนั้นสุดท้ายจิ้นอิ๋งก็ยังหาร้านที่จะทำงานไม่ได้ ได้แต่ซื้อของทานเล่นจนตอนนี้เด็กสาวต้องหาที่นั่งเพื่อที่จะได้ทานของในอ้อมแขนทั้งผลไม้ ถังหูลู่ ซาลาเปาให้หมดไปเสียก่อน ทำเอาเด็กสาวหลุดหัวเราะกับตัวเองขึ้นมาเบา ๆ ว่ากลายเป็นออกมาเสียเงินซื้อของกินไปแล้วได้อย่างไร

           ระหว่างที่ทานถังหูลู่ต่อหลังผลท้อหมดไป เสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของเด็กสาวไปด้วย อีกฝ่ายคล้ายเป็นจ้าวลัทธิใหม่ที่นางไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน กระนั้นหลักคำสอนของอีกฝ่ายทำให้จิ้นอิ๋งเผลอหยุดเคี้ยวขนมในปากจนแก้มตุ่ยเพื่อเฝ้าฟังให้ได้ถนัดถนี่ นางพลันเกิดความรู้สึกศรีทธาในความคิดของจ้าวลัทธิผู้นั้น ที่สอนสั่งความเคารพซึ่งกันและกัน รวมถึงความเท่าเทียมที่ทำเอาหวนนึกแม่นางเจิ้งที่ตัวดรุณีน้อยกำลังอยากจะช่วยให้สตรีผู้นั้นได้รับความยุติธรรมอย่างที่ควรจะได้

           ร่างเล็กคล้ายนั่งนิ่งค้างอยู่เช่นนั้นเพื่อเฝ้าทบทวนคำของบุรุษแปลกหน้า ริมฝีปากก็กลับมาขยับเคี้ยวขนมในปากต่อจนกลืนลงไปได้ จิ้นอิ๋งก็พลันคิดว่าอยากฟังคำสอนส่วนอื่น ๆ อีก กระนั้นในยามที่เลื่อนสายตาคืนหาพื้นที่ที่เคยมีอีกบุรุษอยู่ ในยามนี้นั้นกลับไม่มีคนคนนั้นแล้วจนเด็กสาวแทบผุดลุกขึ้นยืนเพื่อชะเง้อสายตามองหารอบกาย ทว่าก็ไม่เจอใครจนนางเผลอแสดงสีหน้าเสียดายขึ้นมา

           คนเผยแพร่ศาสนาผู้นั้นคง.. ไม่เปลี่ยนเมืองเผยแพร่ศาสนาไว้นักหรอกกระมัง

           จิ้นอิ๋งพยายามคิดในแง่ดี ก่อนสุดท้ายนางจะออกเดินเพื่อตามหาร้านที่อยากแวะเข้าทำงานต่อ พร้อมกันนั้นก็ไม่ลืมที่จะสอบถามจากพ่อค้าหวังทู่ไปด้วย ซึ่งทำให้นางรับรู้ว่ามีงานหนึ่งที่พอทำได้ เป็นงานที่นางเคยทำมาแล้วคราหนึ่ง ทว่าเด็กสาวก็ได้ขอเก็บเอาไปคิดดูก่อนด้วยเพราะยังไม่อยากออกจากเขตซีเหอในช่วงนี้เท่าไหร่

           " ถ้าอยากรับงานก็มาหาข้าได้เสมอนะแม่นางกู่ "

           พ่อค้าหวังเอ่ยทิ้งท้ายก่อนทั้งสองจะได้ค้อมลาจากกัน และจิ้นอิ๋งก็ตัดสินใจกลับคืนเรือนของตัวเองเสียก่อน เนื่องจากพอนึกออกแล้วว่าจะมาทำงานยังสถานที่ใดดี แต่คงเริ่มในวันนี้ไม่ได้ เนื่องด้วยนางระยะเวลาที่นางออกมาอยู่ยังย่านการค้านี้ใกล้ยามอู่เต็มที หากจะเข้าทำงานที่ไหนก็คงได้ทำเพียงครึ่งวันเท่านั้น คงไม่ยอากมีใครรับเสียเท่าไหร่ สุดท้ายวันนี้ทั้งวันก็กลายเป็นวันที่เด็กสาวได้ออกมาหาอะไรทานเล่นเสียมากกว่า

           ซูฮวาที่ได้ยินหลังเด็กสาวเดินทางกลับมาก็แทบหลุดขำด้วยความเอ็นดู ก่อนจะชวนไปทำอาหารเที่ยงทานด้วยกันดูไม่ถือสาอะไร แค่เห็นว่ายามกลับมาดรุณีน้อยดูผ่อนคลายลงก็เพียงพอแล้ว

JiTianTao ดี

โรลเผยแผ่ศาสนาที่ซีเหอ

ภายในเช้าวันนี้นั้นจีเทีนนเต๋านั้นก็ได้ออกมาที่ตลาดอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะเริ่มพูดในวันนี้ของตนเองตามปกติ

"คาราวะทุกท่านที่อยู่ในที่แห่งนี้ใครที่ผ่านไปผ่านมาก็ลองมาฟังกันได้หรือว่าใครที่มีธุระจำต้องทำก็เอาไว้ฟังคราวหน้าก็ได้ สำหรับวันนี้ข้านั้นมีเรื่องที่จะมาพูดให้พวกท่านฟังก็คือเรี่องที่เกี่ยวกับความรักความรักนั้นมีหลายรูปแบบ แต่ที่ข้าจะพูดก่อนตอนนี้ก็จะเป็นความรักที่เกี่ยวข้องคือความรักของพ่อแม่และครอบครัว ผู้เป็นลูกนั้นจำต้องตอบแทนพ่อแม่ของตนที่เลี้ยงดูเรามาโดยที่จะเป็นพ่อแม่แท้ๆของตนเองก็ได้หรือว่าจะเป็นพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงพวกเรามา เป็นเรื่องปกติที่เรานั้นจะต้องรักพวกท่านอยู่แล้ว แต่ว่าความรักนั้นจำต้องมีแบ่งถึงความถูกต้องด้วย ถ้าพ่อแม่ของพวกท่านทำผิดท่านจะกล้าบอกผู้อื่นหรือไม่กัน? ต่อให้ความผิดนั้นจะทำร้ายผู้อื่นไปมากมายกัน ถ้าพวกท่านรักพวกเค้าจริงก็ต้องให้พวกเค้านั้นได้รับบทลงโทษของพวกเค้านี้สิจะเป็นความรักที่แท้จริง ความรักที่มีให้ต่อพวกเค้าไม่ใช่เป็นความรักที่มืดบอดจนให้พวกเค้านั้นทำผิดไปมากกว่านี้ คนอื่นอาจจะมองว่าเรานั้น อกตัญญูแต่ความจริงคือเรานั้นคือคนที่กตัญญูต่อ พระผู้เป็นเจ้าไม่มีความรักใดยิ่งใหญ่กว่าความรักของพระงค์ อย่าปล่อยให้ความรักของเราจะต้องทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนเพราะว่าสิ่งนั้นมันไม่ใช่ความรักมันคือความเห็นแก่ตัวที่เรามี ข้านั้นหวังว่าพวกท่านทุกคนจะสามารถที่จะหลุดพ้นจากความเห็นแก่ตัวนี้ได้ ความเห็นแก่ตัวไม่ได้ทำให้พวกท่านค้นพบความสุขที่แท้จริงแต่ความเสียสละต่างหากที่ท่านจะได้ค้นพบว่าความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร ผู้ที่ให้จะเข้าใจถึงความสุขมากกว่าผู้ที่รับเสมอไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นศาสนาของข้าหลักคำสอนนี้นั้นสามารถเอาไปใช้ได้ในทุกศาสนาตัวข้านั้นหาได้ที่จะกีดกันศาสนาใดศาสนาหนึ่ง ศาสนาก็เป็นวิธีทางที่จะให้ความสงบกับทุกคนได้ เส้นทางนั้นมีหลายสายที่จะพุ่งไปสู่ทางข้างหน้าเปรียบดังศาสนานั้นก็มีหลายสายให้พวกท่านนั้นได้เลือกกันว่าศาสนาไหนนั้นคือศาสนาที่พวกท่านนั้นศรัทธาและเชื่อมั่นกันแน่ "

ใช้ลักษณะนิสัยถ่อมตน
+15ความศรัทธา
เลื่อมใสศรัทธา
+40ความศรัทธา
ติ่งหูยาว
-10ผู้ให้ความสนใจ
+10ความสัมพันธ์ขุนนางในสภา
+30ความศรัทธา
หลังตรง
+25ความศรัทธา

(×4 EXP =ค่า ศรัทธา)

@Webmaster