[นอกเมืองเทียนซุย] ศาลเจ้าแม่กว้านหยิน

Chenfeng บ้า

เฉินเซียวเฟิงได้เดินทางมาถึงเมืองเทียนซุยตามภารกิจที่เขาได้รับมาไว้ โดยเมื่อมาถึงก็มีคนกลุ่มหนึ่งรอเขาอยู่แล้ว


"เจ้าใช่คนที่พ่อค้าหวังส่งมารึไม่?"


คนที่เหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มเข้ามาถามเฉินเซียวเฟิง ท่าทางดูไม่เป็นมิตรเหมือนถ้าพวกเขาเล่นตุกติกอะไรคงโดนจัดการในทันที


"ใช่แล้ว พ่อค้าหวังส่งข้ามาเองนี้คือหลักฐาน"


เฉินเซียวเฟิงโชว์ตราของพ่อค้าหวังให้ดูเมื่อทางนั้นเอาไปตรวจสอบเรียบร้อยก็ทำลายตราทิ้งซะเพราะไม่จำเป็นต้องใช้อีก


"เป็นของจริง.. เอาล่ะแร่อยู่ทางนี้แต่แค่พวกเจ้าสองคนจะขนไปได้รึ"


ชายคนนั้นถามด้วยความไม่มั่นใจนักเพราะเส้นทางเป้าหมายค่อนข้างไกลถ้าโดนโจรดักปล้นมาแค่สองคนจะไปไหวได้ยังไง


"ไม่ต้องห่วง คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณอยู่แล้วถ้าท่านไม่เชื่อจะลองทดสอบฝีมือกับสหายข้าก็ได้นะ"


อู่เว่ยพูดเสริมสร้างความมั่นใจให้อีกฝ่าย ก่อนเขาจะลอบมองที่ตัวเฉินเซียวเฟิงท่าทางที่ดูไม่เกรงกลัวและสายตาคมกริบจนหัวหน้าคนนั้นไม่กล้าลอง


"เอาเป็นว่าข้าเชื่อในการเลือกคนของพ่อค้าหวังแล้วกัน.. แต่ถ้าพวกเจ้าคิดคดโกงล่ะก็จงจำไว้ว่าไม่ว่าพวกเจ้าหนีไปที่ไหนพวกข้าจะตามล่าไปถึงแน่"


หัวหน้างานพูดเชิงข่มขู่ก่อนจะพามาถึงเกวียนที่บรรทุกแร่ไว้เรียบร้อยแล้ว


"นี้ล่ะของที่เจ้าต้องไปส่ง จงขับเกวียนไปที่ป่าเสิ่นคู้ ยามซีว์จะมีคนรอรับของอยู่ที่นั่น"


เมื่อพูดจบหัวหน้างานก็จากลาไปปล่อยให้พวกเฉินเซียวเฟิงทำงานต่อเอง เพราะตอนนี้กลายเป็นความรับผิดชอบพวกเขาแล้ว


"เอาล่ะ แค่ส่งเกวียนจะไปยากแค่ไหนกัน"


อู่เว่ยพูดราวกับเป็นเรื่องง่ายๆก่อนจะขึ้นไปขับเกวียนออกเดินทาง โดยที่เฉินเซียวเฟิงนั่งอยู่ด้านหลังคอยใช้สัมผัสที่ดีกว่าคนทั่วไปสอดส่องรอบๆไปด้วย ซึ่งก็ปลอดภัยดีจนกระทั่งถึง เมืองหงหนง

JiTianTao ดี

โรลเดินทางตีโจร

"ถ้าไงข้าว่าเรามาแวะพักสักหน่อยที่ยังศาลเจ้าแห่งนี้ดีหรือไม่ท่าน เหวินหยวนข้าว่าจะให้ม้าได้พักด้วยตอนนี้เราก็เดินทางออกมาได้สักพักแล้วข้าว่าพักสักหน่อยก็ไม่เลวเหมือนกันท่านว่าเช่นนั้นหรือไม่?"

"อืมพักยังศาลเจ้าแห่งนี้ก่อนก็ได้นะเพราะว่าข้าก็เห็นด้วยตามที่ท่านว่าไว้ยังไงเราก็ต้องให้เหล่าม้าได้พักบ้างก่อนที่จะเดินทางกันต่อ"

พร้อมกับที่ทั้งคู่นั้นหาที่สะอาดๆในการนั่งลงไปแล้วก็ได้เอาขนมมากินรองทองกันก่อน

"ท่านเหวินหยวนหนทางไปจินหยางนี้ยังต้องเดินทางอีกไกลหรือไม่หรอท่าน? เพราว่าข้าจะได้เตรียมสเบียงเผื่อเอาไว้ถ้าต้องเดินทางไกลกันแบบนั้น"

"ไกลอยู่ท่านเราจะต้องแวะอีกหลายเมืองทีเดียวแต่เรื่องสเบียงเดี่ยวเราค่อยไปแวะเติมเสเบียงที่ ฉางอันก็ได้ท่านจีเทียนเต๋าเดี่ยวเมืองหน้า เราจะไปแวะที่อันติงกันที่นู้นมีร้านติ่มซำที่อร่อยมากอาหารราคาเป็นการเอง การบริการของเจ้าของร้านก็ดีมาก ได้ข่าวว่ามีคนมาอุดหนุนกันแทบจะเต็มร้านตลอดเวลาเลย ขอให้เราโชคดีมีที่ว่างได้ดื่มกิน ข้าจะเลี้ยงท่านเองให้ท่านเตรียมท้องรอกินได้เลยเพราะของในร้านนั้นอร่อยทุกอย่างเลยเชียวล่ะ "

"งั้นข้าคงไม่เกรงใจท่านแล้วนะแบบนี้ ฮ่าๆๆมื้อนี้เรากินอาหารแห้งไปก่อนมื้อหน้าเราจะไปกินอาหารดีๆกันแล้ว"

"ถ้าแบบนี้พวกเจ้าคงจะมีเงินทองมากมายกันสินะ?"

พร้อมกันนั้นโจรโผกผ้าเหลืองก็ถืออาวุทเข้ามาหาคนทั้งคู่ทันที

"อย่าตุกติกส่งของมีค่าออกมาให้หมดแล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าทั้งคู่ไม่อย่างงั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าซะ"

"แน่นอนได้ๆพวกข้ายอม อ่ะนี้ตำลึงทองเจ้าข้าให้เจ้าอย่าได้ทำอะไรพวกเราเลย"

"พร้อมกับที่ จีเทียนเต๋าควักตำลึงทองในอกเสื้อโยนให้โจรไป พร้อมกับที่ พอโจรคนนั้นรับเงินไปนั้น เหวินหยวนก็พุ่งเข้ามาจับแขนที่อาวุทของโจรบิดจนกระดูกหักก่อนที่ จีเทียนเต๋าจะพุ่งมาเอามือสับคออีกฝ่ายจนสลบไป แล้วก้มเก็บเงินของตนเอง

"เห้อโจรพวกนี้นะ ขอบคุณท่านมากที่ช่วย เรามาดื่มชากันต่อดีกว่าหลังจากมัดโจรคนนี้ไว้"

พร้อมกับที่ทั้งคู่มัดโจรเอาไว้พร้อมกับจิบชาแบบสบายใจโดยที่ก็คอยมองและคิดกันว่าจะเอาโจรส่งทางการ หรือว่ามัดเอาไว้แบบนี้ต่อไปดี

มอบไอเทม ชาปี้หลัวซุน ให้กับ NPC (064)

@Webmaster

Lizixuan ดี

การตัดสินใจครั้งสำคัญของหนุ่มพเนจร

        การมีเด็กคนหนึ่งติดสอยห้อยตามกับการเดินทาง  มันไม่ใช่เรื่องง่ายแล้วยิ่งขี่ม้าควบข้ามภูมิภาคผ่านเมืองและด่านตลอดรายทาง  กระทั่งต้องเปลี่ยนมาเป็นรถม้าแทนเพื่อให้เด็กน้อยได้นั่งสบายขึ้น  ชีวิตที่ต้องเลี้ยงดูคนผู้หนึ่งไม่ใช่งานง่ายสำหรับคนพเนจรอย่างหลี่ซีซวน  รถม้าจอดลงที่นอกชานเมืองให้เด็กน้อยลงมาก่อนแล้วหลี่ซีซวนลงตามหลังมาจ่ายเดินทาง  ช่างเป็นความคุ้นเคยเสียจริง  หลี่ซีซวนจูงมือเด็กน้อยเข้าไปนั่งด้านในตรงด้านหน้ารูปปั้นขององค์พระโพธิสัตว์กวนอิม  เพื่อว่าองค์โพธิสัตว์จะเมตตากับเด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนี้  หลี่ซีซวนยื่นหมั่นโถวกับน้ำเปล่าให้เด็กน้อยพักเพิมพลัง  ระหว่างนี้ช่วงตัดสินใจว่าควรจะไปอย่างไรต่อ  หวนคิดถึงวันที่ต่งจั่วอธิบายงานอย่างละเอียดใบหน้าและแววตาหาความจริงใจไม่เจอเลย  หากนิ่งเฉยปล่อยเเด็กให้ไปอยู่กับคนแบบนั้น  มันจะกลายเป็นเรื่องที่หลี่ซีซวนต้องสำนึกเสียใจชั่วชีวิต  เด็กน้อยไร้เดียงสาควรจะได้เติบโตอย่างที่ควรจะเป็นมากกว่าไปอยู่กับคนที่หาดีไม่เจอเลย  หลี่ซีซวนครุ่นคิดอยู่นาน  กระทั่งมือเด็กน้อยที่เปื้อนหมั่นโถวมาเช็ดเสื้อ  

   "เด็กน้อย  เราไปเที่ยวฉางอันกันเถอะ ที่นั้นดีกว่าหลงซีแน่นอน

        หลี่ซีซวนมองดูเสื้อที่เลอะจากหมั่นโถว  ลุกขึ้นยืนอุ้มเด็กน้อยออกมาจากศาลเจ้าพระโพธิสัตว์  วางเด็กน้อยลงบนหลังม้าพามุ่งหน้าขึ้นไปยังนครฉางอัน  แม้นว่าภายภาคหน้าภัยจะมาถึงตัวเพราะงานนี้  กลับยินดียิ่งถ้าเด็กน้อยคนหนึ่งปลอดภัยจากคนเช่นต่งจั่ว

ลักษณะนิสัยใจดำ

+35 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นแก่ตัวไม่สนใจ

Tianzhou ดี

งานรับจ้าง

ขนส่งแร่จำนวนมาก

เทียนหลงมายังศาลเจ้าแห่งนี้ตามเวลาที่นัดไว้ สายตาเริ่มสอดส่องซ้ายขวามองหาคนที่เป็นพ่อค้าแร่ตามที่ได้ยินมา และแน่นอนในตอนนี้เขาเห็นคนหนึ่งๆยืนอยู่พร้อมกับรถเกวียนคันหนึ่งด้วยทีท่าที่เหมือนรอใครบางคนอยู่

"ท...ท่าน...ใช่....คน.....ที่.....พ่อ....ค้า...หวัง.....นัด....ไว้....หรือ.....ไม่"

ชายคนนั้นพลันสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อจู่ๆก็มีคนมาทักตน แต่เมื่อได้ยินถึงคำที่อีกฝ่ายพยายามจะสือก็รับรู้ได้แล้วว่า ชายผู้นี้เป็นคนที่พ่อคา้หวังส่งมา

"ใช่แล้ว งั้นเจ้าคงเป็นคนขนของสินะ"

"ขอ....รับ"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นก่อนที่ชายผู้นั้นจะเดินไปที่เกวียนของตนและเริ่มกล่าวรายละเอียดงานต่อ

"นี่คือเกวียนแร่ เจ้าขับไปส่งลูกค้าได้เลย ลุกค้ารอรับแร่ที่ ป่าเสิ่นคู้ ด่านฉีกวนแล้วนำเงินไปให้พ่อค้าหวัง"

"รับ....ทราบ....ขอ....รับ"

การแกล้งพูดไม่ชัดของเทียนหลงต้องดำเนินไปเรื่อยๆจนกว่าการทำงานครั้งนี้จะเป็นไปตามแผนของเขา เขาห้ามพลาดแม้แต่วินาทีเดียว

เทียนหลงเดินไปที่เกวียนแร่ ก่อนจะนำมันมายัึดกับมาของตนและเริ่มเดินทางออกจากเทียนซุยอย่างรวดเร็ว

อ้วนท้วม
+25 ความเครียด จากการทำงาน หรือ เดินทางไกล

Lizixuan ดี

ช่วยยายผู้เฒ่า

        ได้นอนหลับพักผ่อนในหอนางโลมหนึ่งคืนชีวีสุขสันต์  ควาทุกข์ใดได้มลายหายไปหมดสิ้น  บางทีเขาอาจจะชอบการฟังท่วงทำนองขับขานมากกว่าการต้องไปชำเราร่างสตรีผู้หนึ่ง  หรือเพราะเพียงพอสตรีที่หมายใจไว้ค่อยคิดกระทำการเช่นนั้น  หลี่ซีซวนลุกขึ้นจากเตียงนอนในหอนางโลมเดินออกมาด้านนอก  เวลาล่วงเข้ายามบ่ายไปแล้วทั้งไม่คิดว่าการมาเยือนหอมนางโลมเมืองอันติงเพียงไม่กี่ครั้ง  กลายเป็นหัวข้อสนทนาในหมู่สตรีผู้ขายงานศิลปะ  ก่อนขึ้นขี่นม้าออกจากเมืองอันติงยังเห็นว่ามีคนจำพวกคุณชายยังแวะเวียนเข้าหอนางโลม  ความปรกตินี้เขาเห็นจนชินตาแล้ว  เพราะตัวเขาเองเป็นหนึ่งในคนจำพวกนั้นด้วย  ในใจมีแผนจะขึ้นเหนือไปเยี่ยมมู่อิงสักครามิรู้ว่าตอนนนี้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง  ดรุณีน้อยจากเมืองเฉิงตูเคยไปรับมาจากตลาด  ย้อนเวลาไปได้เขาก็ยังคงทำแบบเดิม  เด็กน้อยควรมีอนาคตที่สดใสและไม่ควรมาเจอกับความเลวทรามของคนบางคน

        เสียงควบม้าออกจากเมืองอันติงลัดเลาะเส้นทางเรื่อยมา  ความเร็วไม่เร่งไม่ร้อนชมทัศนียภาพข้างทาง  บรรยากาศช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง  มันคือความชุ่มช่ำและมอบความคะนึงหาให้กับใครบางคน  ใครคนนั้นที่อยู่ลึกในห้วงความทรงจำกระทั่งลืมเลือนไปแล้วว่าเป็นผู้ใด  ทุกวันนี้มีบ้านแล้วแต่ยังติดพฤติกรรมสัญจรไปตามเมืองๆ  จึงตัดสินใจที่ลองล่องขึ้นไปทางเหนือสักครา  กระทั่งขี่ม้าผ่านนอกเมืองเทียนซุยเส้นทางคุ้นเคย  ด้านหน้าศาลเจ้าพระโพิธิสัตว์กวนอิมเห็นว่ามียายเฒ่าผู้หนึ่งนั่งตรงด้านหน้าศาลเจ้า  ลงจากหลังม้าเดินเข้ามาดูใกล้ๆ  ค่อยพบว่ายายผู้เฒ่าเหมือนมีอาการบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว  เพียงแต่ไม่สามารถลุกขึ้นเดินเองได้  วัยชราปานนี้ล้มป่วยกระทั่งบาดเจ็บคือความเสียหายใหญ่หลวงของร่างกาย  อันเนื่องมาจากร่างกายมีความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา  

   "มิทราบว่าเหตุใดท่านผู้เฒ่าจึงมาอยู่ที่นี่ได้หรือรอคอยผู้ใด"  หลี่ซีซวนเดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มไมตรี

   "พ่อหนุ่ม  เราผู้เฒ่าบาดเจ็บมิสามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้เองเช่นแต่ก่อนแล้ว"  เสียงโศกเศร้าสะท้อนใจอย่างปิดไม่มิด

   "ในเมืองเทียนซุย ข้ารู้มาว่ามีหมอผู้หญิงตั้งโรงหมออยู่ในเมือง ให้ผู้เยาว์แบกท่านและสัมภาระไปส่งท่านแล้วกัน"  ตัดสินใจได้ดังนั่นถือวิสาสะหยิบสัมภาระของยายผู้เฒ่าไว้บนหลังม้า เขาแบกยายชราขึ้นบนหลังของตัวเอง  มือข้างหนึ่งจูงสายบังเหียนของม้า  พายายเฒ่าชราเดินเข้าเมืองไปรักษาบาดแผบยังโรงหมอด้านในเมืองเทียนซุย

วีรชนที่หลับใหล

   

ZhaoPei ดี

          เมื่อเดินทางมาถึงก็เป็นยามซีว์พอดี ความมืดโปรยตัวลงมารอบๆกลับทำให้จ้าวเพ่ยเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ศาลเจ้าแม่กว้านหยินยามนี้กลับดูน่ากลัวและลึกลับชอบกล จ้าวเพ่ยลงจากหลังม้าขณะยังคงกล้าๆกลัวๆ มือเรียวแตะตัวม้าทั้งมองไปยังซุนหยางชายผู้มาด้วยกันกับนาง

          "แน่ใจแล้วหรือว่าจะให้ข้ารออยู่ที่นี่"

          "อืม.. อย่าไปไกลนักล่ะ หากมีอะไรก็คอยช่วยเหลือข้าด้วย" จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งใช้สองมือกุมกันแน่นตรงอกของนางเพื่อรวบรวมความกล้าไปด้วย "ข้าเองก็กลัว"

          "ไม่ต้องกังวลไป มีเรื่องก็แค่ส่งเสียงแล้วข้าจะรีบช่วยเจ้าทันที" ซุนหยางกล่าวทั้งยื่นมือมาลูบหัวนางราวกับพี่เอ็นดูน้องสาวตัวน้อยไป จ้าวเพ่ยพยักหน้าเล็กน้อยและเดินออกไปหาพ่อค้าตามที่กล่าวกับพ่อค้าหวังเอาไว้

          สตรีอยู่คนเดียวกับความมืดย่อมไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเข้ากัน แม้แต่จ้าวเพ่ยก็ยังหวาดกลัว นางไม่เคยอยู่ที่เปลี่ยวคนเดียวเลย หากแต่จะมีคนคอยคุ้มกันตลอด ในยามนี้สิ่งที่พ่อค้าหวังบอกว่าเป็น 'ความลับ' ทำให้นางจำใจต้องออกมาพบพ่อค้าแปลกหน้าในยามมืดค่ำเพียงลำพังเช่นนี้

          พอเหลียวซ้ายแลขวาก็ดูเหมือนไม่มีพ่อค้าตามที่เคยกล่าวเอาไว้ จ้าวเพ่ยคิดว่าคงจะอยู่อีกที่ จึงได้เริ่มก้าวเท้าออกไป เสียงรองเท้าสีเขียวอ่อนกระทบกับพื้นเบาๆได้เพียงแค่หนึ่งก้าวก็หยุดลงไปเมื่อเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินมาทางนางพอดี

          "แม่นางมาทำอะไรผู้เดียวตรงนี้.. สักการะเจ้าแม่กลางค่ำกลางคืนไม่กลัวโจรโพกผ้าเหลืองหรือ"

          เพราะความมืดทำให้มองเห็นหน้ากันไม่ชัดนัก จ้าวเพ่ยใจเต้นแรงทั้งไม่รู้ว่าเป็นคนที่พ่อค้าหวังส่งมาหรือไม่ นางเงียบปากรอให้อีกฝ่ายพูดถึงเรื่องจนแร่ทั้งก้มหน้าหงุด

          "โว๊ะ!! สตรีเมืองนี้หยิ่งจริงว่ะ.. ข้าคุยด้วยทำเงียบ เป็นใบ้หรืออย่างไร" ชายผู้นั้นกล่าวทั้งลูบหนวดตามคางตนไปพลาง เขามองจ้าวเพ่ยทั้งหรี่ตาเพื่อนวิเคราะห์หน้าฝ่ายหญิงผ่านความมืดไปด้วย "ข้าพูดด้วย ใยจึงไม่พูดกับข้า"

          "ข้า.. ข้า.. มารอใครบางคนเจ้าค่ะ"

          จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งถอยหลังหนีอีกฝ่ายจนหลังสัมผัสถึงต้นไม้ ตานางเกิดสั่นคลอนขึ้นด้วยควากลัวเมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นก้าวตามนางมา

          "ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก.. ชิส์!.. เมื่อไหร่ไอ้คนขนแร่จะมากันวะ" พ่อค้าสบถขึ้นมา จ้าวเพ่ยเองก็ได้ยินพอดีก็รู้ว่าคนนี้อาจจะเป็นคนที่พ่อค้าหวังนัดเอาไว้ให้เจอกับนาง "ว่าอย่างไร.. แม่นางนัดชู้ใดเอาไว้ถึงต้องมาพบกันที่ลับๆเช่นนี้"

          "ข้ามาพบพ่อค้าส่งแร่เจ้าค่ะ พ่อค้า.. พ่อค้าหวังกล่าวว่าให้ข้ามาพบเขาที่นี่…" จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งย่อตัวหลบอีกฝ่ายและก้าวออกมาพอดี คำพูดของนางทำเอาพ่อค้าแร่มองอย่างไม่เชื่อ

          "คราวนี้เป็นสตรีรึ.." พ่อค้าแร่มองจ้าวเพ่ยอย่างไม่เชื่อว่าคนรับงานขนแร่จะเป็นผู้หญิง เขาเองก็ไม่อยากจะกล่าวถามมาก พอเห็นครั้งแรกไม่นึกว่าจะเป็นคนที่นัดเอาไว้ เผลอพูดจาไม่ดีกับลูกค้าไปเสียได้ "พ่อค้าหวังไม่ได้จ่ายค่าแร่มาให้ข้าก่อนเช่นคราวที่แล้วนะ.. ได้ฝากตำลึงมากับเจ้าหรือไม่"

          "พ่อค้าหวังให้ข้าออกก่อนเจ้าค่ะ.. ตามที่ตกลงกันไว้ที่แปดพันตำลึงเงิน หากหักค่านายหน้าด้วย"

          "หึ.. ฉลาดนี่ที่พูดเช่นนี้ กลัวข้าจะโกงเจ้าแล้วเก็บเงินเต็มจำนวนหรือไง.. ตามข้ามา" พ่อค้ากล่าวทั้งเดินนำจ้าวเพ่ยไปยังเกวียนที่อยู่ที่เปลี่ยวไม่ไกลนัก อาชาสีเข้มยกเท้าหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นเจ้าของมาหาถึงที่ ผ้าคลุมเกวียนถูกเปิดออกให้เห็นแร่จำนวนมากแก่เจ้าเพ่ย

          "นี่คือแร่ตามที่พ่อค้าหวังและข้าตกลงกันเอาไว้ ค่าแร่ก็ตามที่เจ้าบอกนั่นแหละ"

          "แปดพันตำลึงนะเจ้าคะ" จ้าวเพ่ยย้ำเพื่อไม่ให้ถูกเรียกเก็บไปมากกว่าที่ตกลงกันเอาไว้ นางล้วงเข้าไปใต้เสื้อนอกเพื่อหยิบถุงตำลึงออกมา หญิงสาวยื่นถุงตำลึงลายดอกไม้น่ารักให้กับอีกฝ่ายได้นับมัน ขณะที่รอก็มองแร่ที่จะต้องขนไปด้วย

          "ครบ.. เอาล่ะ..ฟังจากข้าให้ดีๆ" พ่อค้าแร่กล่าวทั้งนำผ้ามาคลุมแร่ดังเดิม "ลูกค้ารอรับแร่ที่ ป่าเสิ่นคู้ ด่านฉีกวน รับเงินจากลูกค้าแล้วนำ สองพันตำลึงเงินค่านายหน้าของพ่อค้าหวังให้เจ้าไปให้พ่อค้าหวังด้วยล่ะ"

          "ด่านฉีกวนเลยหรือเจ้าคะ" นางไม่อยากจะเชื่อว่าต้องเดินทางย้อนกลับไปนังเมืองนั้นอีกครา ทั้งๆที่หลังเกิดเหตุการณ์นั้นพยายามเลี่ยงแล้วแท้ๆ แต่ก็ได้แต่ยอมรับงานถัดจากนี้เพราะมันคือหน้าที่ที่นางจะต้องรับผิดชอบเมื่อรับปากมาแล้ว

          "อย่าลืมนำค่านายหน้าไปให้พ่อค้าหวังด้วย ข้าไม่อยากมีปัญหาภายหลัง"

          "ข้าไม่ลืมหรอกเจ้าค่ะ มีเท่านี้ใช่หรือไม่ข้าจะได้ขนส่งแร่ไปยังด่านฉีกวน"

          จ้าวเพ่ยกล่าวกับพ่อค้าแล้วเดินกลับออกไป ให้พ่อค้าต้องนำเกวียนตามหลังนางอย่างเลี่ยงไม่ได้จนเห็นชายผู้หนึ่งรอนางอยู่ก็ได้แต่เค้นหัวเราะออกมา

          "หึ.. ข้าก็นึกว่าจะได้มอบแร่แก่โจรแถมสตรีระหว่างเดินทางซะอีก"

          "ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ.." จ้าวเพ่ยหันกลับไปหาพ่อค้าแร่เมื่อได้ยินมัน แสงไฟจากโคมของศาลเจ้าพึ่งตะได้เห็นหน้ากันชัดเจน ยิ่งเห็นหน้าตาจ้าวเพ่ยยิ่งเป็นห่วงแร่ที่อาจจะถูกดักปล้นีะหว่างทางเสียอย่างนั้น

          "อย่าทำให้ถูกปล้นระหว่างทางเสียล่ะ.. ข้าไม่ได้เป็นห่วงพวกเจ้า แต่ข้าห่วงแร่ รู้ใช่ไหมว่างานนี้สำคัญแค่ไหน"

          "เจ้าค่ะ.. เจ้าค่ะ.. ข้ารู้.. ข้าจำมันได้ขึ้นใจเลย ขอบคุณที่คอยเตือนข้า" จ้าวเพ่ยเองก็เริ่มลำคาญขึ้นมาบ้าง งานนี้พ่อค้าหวังยังไม่ได้ว่าอะไรนางเลย กับพ่อค้าแร่ที่เอาแต่ย้ำกับนางยิ่งทำให้จ้าวเพ่ยไม่ชอบหน้าเข้าไปใหญ่

          เกวียนขนแร่จำนวนมากถูกส่งต่อมือจากพ่อค้าแร่ถึงจ้าวเพ่ย หญิงสาวมอบเกวียนนั้นไว้กับซุนหยางโดยนางเลือกที่จะขี่ม้าตามหลังเพื่อคอยคุ้มกันความปลอดภัยแร่จากด้านหลังให้เอง

          ปลายทางข้างหน้าคือด่านฉีกวน จ้าวเพ่ยยังจำได้ดีไม่ลืม สถานที่ที่เกือบได้เป็นเมียโจรผ้าเหลืองถึงสามคน ไม่สิ.. คงต้องเรียกว่าเกือบกลายเป็นศพคงจะเหมาะกว่า แค่คิดก็เจ็บคอที่เคยถูกบีบขึ้นมาดื้อๆ แม้ว่าแผลนั้นจะหายดีแล้วก็ตาม

Side Quest Update :: ขนส่งแร่จำนวนมาก (รายสัปดาห์)