|
สายลมพัดมาช่วงยามบ่ายของวัน แม้จะเป็นเหมันต์ฤดูแต่ความร้อนของตะวันก็ไม่ได้ทำให้อากาศเย็นสะท้านขนาดนั้น จ้าวเพ่ยและซุนหยางมาพักที่น้ำตก แม้จะไม่ได้มีความคาดหวังว่าจะได้พัก แต่ตัวหญิงสาวต้องการรู้ว่าเบ็ดของซุนหยางที่ซื้อมามันจะแตกต่างเบ็ดที่นางให้เขาอย่างไรบ้าง
อากาศเช่นนี้นางไม่ค่อยอยากเข้าใกล้น้ำตกเสียจริง ละอองน้ำมันฟุ้งกระจายแผ่ความเย็นไปทั่ว แม้จะได้ความร้อนจากดวงอาทิตย์แต่ก็ใช่ว่าจะลดความเย็นลงได้แม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยิ่งเพิ่มความเย็นจากอากาศเข้าไปอีกจนนางแทบจะกระชับผ้าคลุมให้แน่นขึ้นมาให้ได้มากกว่าที่เป็นอยู่
เจ้าเสี่ยวเฮยกระโดดลงจากการอุ้มของจ้าวเพ่ยเพื่อวิ่งเล่นรอบๆธรรมชาติ การถูกอุ้มมานานสำหรับเจ้าแมวก็เป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับมันเช่นกัน ลูกแมวตัวน้อยๆอย่างไรก็ต้องการการวิ่งเล่นและออกกำลังกายอยู่ดี เสี่ยวเฮยกระโดดไปมาท่ามกลางหญ้าเขียวชอุ่มสร้างรอยยิ้มเอ็นแก่ผู้มองทั้งสองได้อย่างดี
"เจ้าอยากตกปลาหรือไม่" ตั้งแต่เดินทางมาถึง ซุนหยางคิดว่าจะพามาพักให้หายเครียดจากการเดินทางแต่เขาก็คิดได้ว่าจ้าวเพ่ยเอาแต่อยู่ในครัว ทำอาหาร อยู่อย่างนั้น การทำงานเช่นนี้ คงจะสร้างความตึงเครียดแก่หญิงสาวไม่น้อย "แค่ตกปลาเอง"
"ข้ากลัวกลิ่นคาวติดมือ อีกอย่างปลาที่มีก็มีมากแล้ว.." อย่างที่นางกล่าวไป ปลาที่มีมากแล้วนางเองก็ไม่อยากให้เก็บเอาไว้มากนัก หากต้องการค่อยหาตกเอาน่าจะง่สยกว่าเก็บเอาไว้ ยิ่งหากไม่ทำอะไรรั้งแต่จะทำให้เน่าเสีย อีกอย่างปลาที่แผ่นดินนี้ก็ใช่ว่าจะขาดแคลน ซ้ำยังอุดมสมบูรณ์ดีกว่าที่คิดเสียด้วยซ้ำ
"ไม่ต้องเก็บปลาก็ได้ มา.. ข้าช่วย จะได้ใช้เบ็ดใหม่นี้ไปด้วยเลย" เขาหยิบคันเบ็ดใหม่เอี่ยมมาให้นาง จ้าวเพ่ยมองอย่างงุนงง ขณะเห็นว่าตะขอเบ็ดที่ควรจะโค้งงอสำหรับดักจับปลากลับเป็นเบ็ดตะขอมนอย่างน่าฉงน
หญิงสาวมองซุนหยางเตรียมเหยื่อดูเหมือนจะใช้สำหรับตกปลาครั้งนี้โดยเฉพาะ นางเองยังคงงงว่าเหตุใดจึงต้องครอบทั้งเบ็ดเสียขนาดนั้น แต่อย่างนั้นหญิงสาวบอกเองว่าไม่ต้องการปลา อย่างไรนางก็ต้องปล่อยอยู่แล้ว คราวนั้นจำได้ว่าทำปากเป็นแผลเสียจนรู้สึกแย่ไม่น้อย
"จำที่ข้าสอนเจ้าตกปลาได้หรือไม่"
"ข้าจำได้"
เบ็ดเหวี่ยงออกไปด้านนอกตัวลงน้ำอย่างแรง จ้าวเพ่ยรับเบ็ดนั้นมาก่อนนางจะนั่งลงกับริมน้ำอย่างช้าไป สายตาไม่ได้มุ่งมั่นไปที่คันเบ็ดมากนักแต่นางกลับมองเหล่าปลาว่ายวนภายในน้ำใสเสียมากกใ่า อากาศเช่นนี้ปลาพวกนี้ยังแหวกว่ายในน้ำได้อย่างสบายใจ ช่างดีเหลือเกิน
"เจ้าคิดว่ามือปราบจะกล่าวอย่างไรเมื่อรู้ว่าข้ามีไร่ชาเป็นของตัวเองแล้ว" จ้าวเพ่ยกล่าวถามออกมาดื้อไปกับซุนหยาง นางไม้ได้หันไปมองคู่สนทนามากนักนอกจากน้ำตรงหน้า
"คงจะดีใจแทนเจ้า.. หรือไม่ก็ .." ซุนหยางหยุดพูดเล็กน้อย ทั้งเหลือบมองจ้าวเพ่ยจากด้านข้าง "คิดว่าเจ้าจะบอกเขาทำไม"
"เอ๊ะ!! เจ้านี่!" จ้าวเพ่ยแทบจะเอ็ดใส่อีกฝ่ายแต่นางเลือกจะเงียบแทน ใบหน้างามของนางไม่ได้แสดงออกส่าโกรธมากเท่าไหร่ แต่น้ำเสียงที่ออกมาเหมือนพยายามสะกดกลั้นอยู่ไม่น้อย
เสี่ยวเฮยกระโดดออกจากซุนหยางเพื่อไปหาจ้าวเพ่ยเพื่อขอนายมันเล่นด้วย มือเรียวสวยเอื้อมไปลูบคอของมันเบาๆพอให้รู้ว่าอย่างไรนางก็ไม่ได้เลิกสนใจเสียทีเดียว ปากอุดมด้วยฟันเล็กแหลมคมเปิดออกพอให้เสียงร้องดังขึ้นมาเป็นช่วงๆ หัวกลมมีหูแหลมเล็กงอกออกมาถูชุดของจ้าวเพ่ยพอให้มีกลิ่นก่อนมันจะค่อยๆปีนขึ้นมานั่งตักและกลิ้งไปมาหวังจะออดอ้อนบ้าง
"อยากได้ปลาหรือเจ้าเสี่ยวเฮย.." จ้าวเพ่ยลูบขนเจ้าแมวอย่างนึกเอ็นดู
"ข้าขอไปนอนก็แล้วกัน เสร็จเมื่อไหร่ปลุกข้าก็ได้"
"ตามแต่เจ้าเถอะ" จ้าวเพ่ยกล่าวและมองตามซุนหยางเดินออกไปยังต้นไม้ไม่ไกลจากนี้ ก่อนจะหันกลับมามองคันเบ็ดที่ยังคงนิ่งสงบราวกับว่าในยามนี้เหล่าปลาจำศิลกันไม่ยอมกินเบ็ดของนางเลยแม้แต่น้อย
แต่นั่นก็ดีที่ว่านางจะได้ไม่ต้องออกแรงสู้กับปลามากนัก
เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เหล่าปลาที่ตกมาได้พอให้เจ้าเสี่ยวเฮยได้เห็นปลาตัวเป็นๆก็ปล่อยลงกลับสู่ธรรมชาติ ยังดีที่เป็นเบ็ดเช่นนี้ไม่ทำให้ปลาบาดเจ็บมากนัก หากเป็นเบ็ดที่นางให้ซุนหยางไปคงจะเป็นอะไรที่โหดร้ายกว่านี้ หญิงสาวจุ่มมือของนางลงกับน้ำเพื่อล้างพอให้สะอาดไม่ให้มีกลิ่นคาวปลาติดตัวมาได้ พลันอุ้มเจ้าเสี่ยวเฮยขึ้นให้นั่งบนหลังม้าไปก่อน เพื่อที่นางจะได้เดินไปปลุกซุนหยางให้ออกเดินทางต่อได้เสียที
"เสร็จแล้วหรือ.."
"ข้าพอแล้ว.. เก็บเบ็ดของเจ้าให้แล้ว เหลือแค่ออกเดินทางเท่านั้น"
ซุนหยางบิดขี้เกียจอย่างเห็นได้ชัด ในเวลานี้เขาไม่คิดจะอายผู้ใดอยู่แล้ว ในเมื่อมีกันแค่นี้ ชายหนุ่มลุกขึ้นเพื่อจะเตรียมม้าเพื่อออกเดินทาง พลางเหลือบมองหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ด้านหลังก็เรียกให้ขึ้นม้า ขณะที่นางยังคงหันไปมองน้ำตกราวกับต้องการเก็บภาพธรรมชาตินี้เอาไว้ขณะจากไป
เอฟเฟคลักษณะนิสัย [ซุนหยาง] +10 Exp เมื่อโรลนอนขี้เกียจ
ตกปลาสันโดษ -35 ความเครียด
| 
โพสต์ 2021-11-18 15:21:35