[เมืองฉางซา] จวนสกุลซุน | พยัคฆ์แห่งเจียงหนาน

WuMan มาร

โรลเชคชื่อวันที่ 23 สัปดาห์ที่ 2

-โรลสานสัมพันธ์-

-โรลทำงาน-

พลิกวิถีเปลี่ยนเส้นทาง

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            ยามหัวค่ำของคืนก่อนท่านเจ้าเมืองฉางซาได้เรียกตัวคุณชายเสิ่นไปพบเป้นการเฉพาะ เดิมทียังเข้าใจว่าอีกฝ่ายมีเรื่องจะปรึกษาแต่สิ่งที่ได้รัับนั้นกลับเป็นข่าวดีกว่าที่คาดไว้ จดหมายจากทางบ้านรวมไปถึงถ้อยคำของผู้เป็นบิดาที่เดินทางไปถึงเจียงเยี่ยอย่างปลอดภัย

            “สองวันก่อนข้าให้คนไปสืบข่าวก็พบเข้ากับบิดาของเจ้าบนเรือพอดี เขาได้เดินทางไปส่งท่านหมอเสิ่นยังเจียงเยี่ยแล้ว ในนี้คือจดหมายและสิ่งที่ฝากมาให้แก่คุณชาย”

            เจ้าเมืองฉางซานำห่อผ้าที่มีทั้งเนื้อความในม้วนสานส์รวมไปจนถึงเงินอีกจำนวนหนึ่งและของในกล่องกลไก โม่เสวียนพอเห็นกล่องนั้นก็มีปฎิกิริยาเล้กน้อยนิ่งงันไปถามขึ้นว่า

            “ยามมอบของสิง่นี้บิดาข้าได้ฝากถ้อยคำมาด้วยใช่รึไม่”

            “สมเป็นพ่อลูกใจผูกพัน ใช่แล้ว.. เขาบอกว่าเมื่อเห็นกล่องนี้ก็จะเข้าใจเอง.. เขาปรารถนาให้คุณชายใช้โอกาสนี้ คิดอ่านเพื่อตนเอง.. ทางเคหาสน์มีเขาอยู่ดูแลทำสิ่งราบรื่นไม่จำเป็นต้องเร่งกลับบ้าน”

            โม่เสวียนพยักหน้ารับเมื่อเลื่อนแผ่นไม้กลไกออกก็พวว่าของด้านในนั้นยังเหมือนเดิม เขาหยิบเม็ดหมากด้านในออกมาหนึ่งเม็ดเก็บไว้ในแขนเสื้อ ความคาดหวังของบิดาครั้งนี้ระบุชัดเจนแล้ว ‘ทายาทตระกูลเสิ่นทุกรุ่นอายุสั้นได้...แต่ไม่อาจไร้ความสามารถ’ ท่านพ่อต้องการให้เขาพิสูจน์ตนเองก่อนจะกลับไปเยือนบ้านอีกครั้ง

            โดยเอาอิสระภาพของเขาเป็นหลักประกัน!

            บุรุษชุดครามรับน้ำใจของเจ้าเมืองฉางซาก็ประสานมือลงคุกเข่าคาราวะ “เรื่องทางบ้านนับว่าข้าวางใจแล้ว ได้ความช่วยเหลือจากท่านเจ้าเมืองในครั้งนี้.. ‘โม่’ จะตอบแทนในภายภาคหน้า ขอบคุณท่านที่เมตตารับฟังคำขอของข้า”

            “ไม่กล้ารับๆ ท่านสร้างคุณแก่ตระกูลข้าด้วยการอบรมบุตรชายทั้งสองเป็นอย่างดี รบกวนอันใดเล่า… ลุกขึ้นเถิดการคาราวะครั้งนี้ข้าไม่อาจรับ” ขนาดฟูเหรินยังกล่าวให้เขาหมั่นทดแทนน้ำใจของอีกฝ่าย ว่าจ้างพี่เลี้ยงเด็ก ได้ทั้งอาจารย์และสหายในคนเดียวกัน ทำงานมากกว่าหน้าที่อีกฝ่ายไม่หนีไปเสียก่อนตนยังขอบคุณฟ้าดินอยู่ทุกคืน

            ซุนเจียนเร่งสาวเท้าเข้ามาประคองเสิ่นเซียนเซิ่งผู้ที่ตนเห็นเสมือนเทพนำโชคของบ้านขึ้นมา ส่ายหน้าเบาๆ ว่าไม่จำเป็นต้องมากพิธีกับเขา

            “ความช่วยเหลือไม่อาจเป็นฝ่ายรับเพียงอย่างเดียว ท่านเจ้าเมืองมีใจกว้างขวางจดจำผู้ที่ดีต่อท่าน เรื่องนี้เสิ่นโหม่วนับถือยิ่ง เกิดมาเป็นคนแล้วชาติหนึ่งก็ต้องรู้จักบุญคุณคน ข้าไม่อาจรับน้ำใจท่านอย่างขอไปทีได้” ผู้แซ่เสิ่นหยักรอยยิ้มเป็นมิตรถือโอกาศนี้พลิกความเข้าใจ สร้างภาพลักษณ์ที่อีกฝ่ายมีต่อตนให้ดียิ่งขึ้นตามความเป็นจริง เขาหยิบทวนสามง่ามที่คราแรกตั้งใจจะเก็บไว้ฝึกซ้อมมู่ซุนขึ้นมายอบตัวลงส่งมอบต่ออีกฝ่ายด้วยน้ำหนักของมันเกินแรงแขนตนไปไกล ให้ผู้ที่สามารถใช้งานได้จะเกิดผลลัทธ์สูงสุดอย่างน่าอัศจรรย์

            “ท่านเจ้าเมืองไม่รับการคาราวะ ศาสตราชั้นเลิศคู่ควรกับยอดแม่ทัพเช่นนั้นข้าขอมอบทวนเสามง่ามเล่มนี้ถือเป็นสินน้ำใจจากมิตร อยู่ดับท่านที่ชำนาญการศึกย่อมเกิดประโยชน์ในวันหน้า”

            “ขอบคุณเสิ่นเซียนเซิงสำหรับยอดศาสตรา ข้าสัญญาจะใช้มันอย่างดี”

            ซุนเจียนรู้ว่าดึงดันปฎิเสธคราวนี้เป็นการทำร้ายเจตนาอีกฝ่าย จึงรับเอาไว้ด้วยความซาบซึ้ง ได้อาวุธมาแล้วจะไม่ทดลองเลยก็ผิดวิสัย ทั้งสองจึงตรงไปยังลานกว้างอีกครั้งถือเป้นช่วงบริหารก่อนแยกย้ายเข้านอน โม่เสวียนมีแรงแขนที่เป้นรองจึงเลือกใช้จิ๋หลอมจากเงินผสมมีน้ำหนักเบาตัวของหอกไม่เทอะทะ ดูปราดเปรียวดั่งมังกรทะยาน ฝั่งพยัคฆ์แดนใต้เมื่อเปลี่ยนมาใช้หอกสามง่ามก็สามารถพลิกแพลงใช้มันเป็นส่วนรุกและรับ สารพัดประโยชน์ ทำให้โม่เสวียนได้เปิดหูเปิดตาแม้สุดท้ายจะเอาชนะอีกฝ่ายได้เพราะอาสัยความคล่องตัวก็ตาม นับวันการประลองของทั้งสองยิ่งมาก็ยิ่งจับทิศทางกันได้ยาก ซุนเจียนนานแล้วไม่ได้พบคู่มือที่ประลองสนุกขนาดนี้ นึกเสียกายที่ไม่พบอีกฝ่ายให้เร็วขึ้นสักห้าหกปี

            ยามเตรียมตัวที่จะเข้านอนเจ้าเด็กซุนเฉวียนก็ติดตามมาด้วยอีกหน “เห็นเตียงข้าเป็นที่ลี้ภัยไปแล้วหรือเสี่ยวซุน”

            “ข้านอนกับจิงเกอไม่ได้หรือ? ให้ท่านแม่ได้ใช้เวลาร่วมกับท่านพ่ออีกสักหน่อย” เด็กน้อยเกาะขอบเตียงแล้วปีนขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เขาคุ้นชินกับการนอนที่ด้านในเพราะรุ้สึกปลอดภัยกว่า

            เห็นท่าทีชำนาญในการปีนเตียงแล้วโม่เสวียนได้แต่ถอนหายใจ ยาววัยเยาว์ทำอะไรก็ยังน่ารักน่าเอ้นดู แต่คงต้องพูดเอาไว้ก่อนล่วงหน้า หากวันใดเจ้าเด็กนี้เติบใหญ่จะปีนเตียงตนบ่อยๆ นั้นไม่ค่อยเหมาะสม ดัดนิสัยนี้เอาไว้ให้มีขอบเขตสักหน่อย

            “ปกติแล้ว.. ข้ามักนอนเพียงลำพัง นานๆ ครั้งยังพอรับได้ แต่หากบ่อยครั้งเข้า.. อาจละเมอถีบคตกเตียงไม่รู้ด้วยนะ” กล่าวไปแบบนั้นเห็นได้ชัดว่าหวงความอิสระและพื้นที่ส่วนตัวยิ่ง

            “เช่นนั้น.. ถ้าหากว่าเป็นอาทิตย์ละหนเล่า?” เจ้าก้อนข้าวเหนียวน้อยกอดแขนอีกฝ่ายเอ่ยต่อรองเพราะชอบกลิ่นหอมที่ช่วยให้หลับสบายจากร่างชุดคราม ตั้งแต่มานานที่นี้ก็ไม่เคยฝันร้ายอีกเลย

            “ถ้าทั้งอาทิตย์ไปนอนที่เรือนพี่ชายเจ้า เอาแบบนั้นก็ได้ สุดสัปดาห์ค่อยมานอนที่นี่เป็นอย่างไร”

            โม่เสวียนฉีกยิ้มคิดเล่นเล่ห์กับตนนึกว่าดูไม่ออกหรือ นักวางแผนดีดนิ้วไปบนหน้าผากน้อยบอกให้อีกฝ่ายที่หน้าซีดไปแล้วเร่งเข้านอน

.

.

.

            ยามบ่ายวันนั้นในครัวของจวนเจ้าเมืองก็จุดเตากันอีกครา อู๋ฟูเหรินมองบุตรชายทัง้สองของตนที่เข้ามาร่วมชั้นเรียนวิชาปรุงน้ำแกงด้วยก็ได้แต่หนักใจ เห็นคุณชายเสิ่นให้เด็กทั้งสองเตรียมวัตถุดิบล้วนทำอยา่งแก้ๆ กังๆ ซุนเช่อปอกผลไม้ไม่คล่องนัก เขารุ้จักแต่การฟันดาบรำกระบี่แต่กับผลไม้ที่ต้องใช้ความละเอียดปราณีตในการปอกกลับไม่รู้

            “ส่งมานี้ แม่จะทำให้เอง” สุดท้ายก็ทนดูไม่ไว้แทบจะแย่งมีดมาอยู่ในมือ

            “ฟูเหริน.. ท่านไม่อาจอยู่ช่วยเหลือบุตรได้ในทุกเวลา ให้เขาทำเถิด” ตาวิเศษเห็นนะ คุณชายชุดครามมือหนึ่งถือกระบวยตักน้ำแกงยืนเท้าเอวด้านหน้าเตาแล้วกวักเรียกตัวศฺษย์หญิงเพียงคนเดียวมาคุยกันสักหน่อย

            “แต่ว่า.. ลูกเช่อยังเยาว์นัก ไหนจะลูกเฉวียน มือไม้อ่อนเพียงนั้นให้ไปปอกฝักข้าวโพดประเดี๋ยวจะบาดเจ็บเอาได้”

            อู๋ฟูเหรินคล้ายจะไม่ยินยอมเท่าใดกับการที่บุตรชายทัง้สองของตนเข้ามาเรียนรุ้ในครัว ในความคิดเต๋าแม้จะไม่ได้แบ่งแยกหน้าีท่บุรุษสตรีเสียชัดเจนอย่างขงจื้อ หากทว่ารากของการปลูกฝังในแดนใต้ บุรุษไปรบ สตรีทำงานบ้านมาแต่ไหนแต่ไร

            “ในอนาคตอีกไม่กี่ปีบุตรทัง้สองของท่าน ไม่จับพู่กันก็กุมกระบี่ ถึงวันนั้นของมีคมนับร้อยพันท่านจะเลือกให้เขาเป็นผู้ใช้งานหรือกลายเป็นเป้าใช้งานเล่า ของเช่นีน้ฝึกเร็วก็เกิดความชำนาญ ขอเพียงอยุ่ในสายตาของผู้ใหญ่เกิดสิ่งใดขึ้นยังสามารถแก้ไขให้ใช้อย่างถูกวิธี” น้ำเสียงคุณชายเอ่ยเรียบเรื่อยปล่อยให้เด็กๆ เงี่ยหูฟังไป เขาก็มอบหมายใก้อุ๋ฟูเหรินนำไก่ไปลอกถอนเอาขนออกเพื่อเตรียมต้มน้ำแกงห้าสี

            “ข้าเพียงรุ้สึกไม่ชินสักเท่าไร ยามเห้นบุรุษอยู่ในครัว.. เฮ้อ เด็กๆ ใช้ของมีคมก็ระวังกันด้วยเล่า”

            แน่นอนไม่มีมารดาที่ไหนปรารถนาให้บุตรตกตายใต้คมอาวุธผู้อื่น แม้จะรุ้สึกต่อต้านอยู่บ้างกับแนวคิดนี้ แต่เมื่ออีกฝ่ายอธิบายอย่างกระจ่างก็ไม่ได้มีท่าทีปฎิเสธอย่างแข็งขันแล้ว

            เหล่าเด็กๆ เตรียมวัตถุดิบโม่เสวียนสอนทั้งสามในการปรุงอาหาร ให้ใช้เพียงเกลือเล็กน้อยเป็นเครื่องปรุงเพื่อชูรส เว้นว่างการใส่ซอสต่างๆ ปรุงแต่งจนเกินพอดี เขาเน้นย้ำว่ารสชาติที่แท้จริงของวัตถุดิบอยู่ที่เราสรรหาวิธีดึงออกมาใช้ ซุนเช่อจับกระบวยหนแรกในชีวิตยืนช้อนฟองอย่างเก้ๆ กังๆ เขาเครียดกว่าตอนที่เรียนยิงธนุครั้งแรกเสียอีก

            ผ่านไปกว่าสองชั่วยามโม่เสวียนพาฟูเหรินมานั่งจิบชาผิงลี่รับลมอยู่ด้านหน้าครัว ส่วนอีกฝั่ง ในที่สุดเด็กๆ ก็ได้นั่งซดน้ำแกงที่พวกเขามีส่วนในการทำเป้นหนแรก

ประลองซุนเจียน

https://rotk.xyz/plugin.php?id=dzs_npccomrade:fight&aid=643

ประลองปัญญาอู๋ฟูเหริน

https://rotk.xyz/plugin.php?id=dzs_npccomrade:fight&aid=657

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย — +2 Point จากโรลการต่อสู้ประลองกับขุนพล -เลื่อมใสศรัทธา +2 Point จากโรลการต่อสู้ -ทะเยอทะยาน +5 Point จากการโรลต่อสู้ -อัจฉริยะ +3 Point ทุกครัั้งที่โรลต่อสู้ผ่านระบบ -หูดี +2 Point จากการโรลการทูต (เห็นอกเห็นใจ) +5 Point จากการโรลทางการทูต (อัจฉริยะ) +2 Point ทุกครั้งที่โรลการทูต (หูดี)	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น +10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์	(ซุน เจียน 010) +35 มอบทวนสามง่าม (ม่วง) +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +20 ประลองในระบบ +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +100 ++++ (อู๋ฟูเหริน 023) +35 มอบชาผิงลี่หนี่วา (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุหนุนกัน ทอง หนุน ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +?? อิเว้นท์สอนทำน้ำแกง +20 ประลองปัญญา +5 พูดคุยรายวัน รวม +110+?? +++++ (ซุน เช่อ 070) +35 มอบน้ำแกงห้าสี +25 ถ่ายทอดความรู้ ทำน้ำแกง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90 +++++ (ซุน เฉวียน  084) +35 มอบน้ำแกงห้าสี +25 ถ่ายทอดความรู้ ทำน้ำแกง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุดินหนุนทอง +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 นักษัตรเดียวกัน +5 พูดคุยรายวัน +?? อิเว้นท์เด่กมานอน รวม +120+??
+47	+65
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) -20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน) +25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) (นักวิชาการ) +10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย +10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวคลั่งพบหัวมาร x3 +120 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher

WuMan มาร

โรลเชคชื่อวันที่ 24 สัปดาห์ที่ 2

-โรลสานสัมพันธ์-

-โรลทำงาน-

ชีวิตบนเส้นขนาน

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            “จิงเกอ วันนี้ท่านจะไม่ให้ข้าเข้าไปด้านในจริงๆ หรอฮะ”

            “รับรองข้านอนไม่ดิ้น ไม่แย่งที่ท่านเป็นอันขาด.. ให้ข้าเอาไปนะฮะ”

            เสียงเด็กน้อยหน้าประตูเรือนพักดังติดต่อกันมไาด้ครู่ใหญ่แล้ว ทางด้านบุรุษชุดครามเพียงมุ่นหัวคิ้วพลางคัดอักษรต่อไป ชีวิตเขาขึ้นอยู่กับการแสวงหาความรู้ ไหนเลยจะมีเวลาว่างมากจนดูแลผู้เยาว์ได้ทุกเวลา แรกเริ่มแค่รับกล่อมเด็กนอน มาตอนนี้กลายเป็นมีหน้าที่ดูแลทั้งสิบสองชั่วยามเลยหรือไร..

            “คืนนี้เจ้ากลับไปก่อนเถิด ดูเอาอย่างพี่ชายเจ้าสิ..การนอนลำพังมิได้มีสิ่งใดให้ต้องตื่นกลัว”

            โม่เสวียนหนักใจกลายๆ ใช่ว่าตนจะใจจืดใจดำปล่อยให้เสี่ยวซุนในอาภรณ์บางๆ ยืนตากน้ำค้างหน้าเรือนตลอดทั้งคืน เพียงแต่ต้องการแสดงท่าทีให้ชัดเจนว่าตัวเองเองก้ต้องการพื้นที่ ต้องการเวลาส่วนตัวบ้างหาใช้เกาะติดกันเป็นอิ่วจาก๊วยเช่นนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน

            “แต่ข้าอยากนอนกับจิงเกอนี่.. ขอเข้าไปนะฮะ!” ไม่พูดเปล่ายังผลักประตูเข้ามาอีก สรุปแล้วเจ้าเด็กนี่เอาแต่ใจเพราะถือว่าตนเป็นบุตรชายเจ้าเมืองหรือไม่เห็นหนังหน้าอาจารย์อย่างเขากันแน่

            ซุนเฉวียนน้อยใช้สายตาราวเมล็ดหวงหลงลูกกลมสีดำขลับจับจ้องอีกฝ่าย แววตารื้นน้ำดั่งม่านหมอกออดอ้อนตามประสาเด็กเดียงสา ใครจะรุ้กันล่ะว่าลึกๆ แล้วเขาชื่นชอบกลิ่นอายสดชื่นรอบกายของอีกฝ่ายจนแทบเสพติดไปแล้ว

            โม่เสวียนรับแรงโจมตีรู้สึกทรมานใจทว่าก็ต้องสะบั้นเพื่อปกป้องความเป้นส่วนตัว

            “...ดี ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราย้ายไปนอนห้องพี่ชายเจ้ากัน”

            หัวจะปวด ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็วางแผนดัดนิสัยพวกเด็กเสียเลย เกิดวันหนึ่งถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่ฉางซาแล้วเจ้าหนูน้อยตัวป่วยพวกนี้คงไม่พ้นงอแงแน่นอน โม่เสวียนคว้าแขนเด็กตัวเตี้ย เดินดุ่มๆ ไปยังเรือนของคุณชายใหญ่แจ้งความประสงค์เรียบร้อยตามด้วยด้วยการต้อนรับที่ยังตื่นไม่เต็มตาดีนักของซุนเช่อ

            “น้องรองก็แบบนี้เอาแต่ใจสักหน่อย.. เจ้าทนไม่ไหวแล้วล่ะสิท่า” ถึงได้วิ่งมาหาเขา.. ซุนเช่อแสยะยิ้มในใจอีกด้านนึงก็สั่งบ่าวคนสนิทไปเตรียมปูเบาะจัดแจงที่นอนให้กับทั้งสอง

            “ต้าเกอพูดจาไม่น่าฟังอีกแล้ว จิงเกอแค่อยากพาข้ามาเปลี่ยนที่นอน เปลี่ยนบรรยากาศน่ะ ที่เขาเรียกกัน!” คนตัวเล้กสุดในละแวกนี้้ฝีผากเริ่มเก่งกล้าเถียงพี่ชายได้แล้ว มือน้อยๆ นั้นไม่ยอมปล่อยจากชายเสื้อของพี่เลี้ยงตนแม้สักชั่วขณะ

            คุณชายเสิ่นถือโอกาสนี้ในการกล่อมเกลาความเชื่อของทายาทตระกุลซุนทั้งสอง เขาให้คุณค่ากับการพัฒนาตนเองในทุกช่วงวัยเพื่อโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณค่า

            “เหตุผลหลักๆ แน่นอนว่าไม่ใช่.. เด็กวันหนึ่งก็ต้องโต จริงอยู่ว่าช่วงวัยเยาว์ไม่รู้ความสามารถกระทำสิ่งต่างๆ ได้ไม่จำกัด ถึงอย่างนั้นการฝึกฝนพึ่งพาตนเองก็นับว่าเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องเรียนรู้ไว้”  

            ซุนเช่อลงมานอนบนเบาะยาวเป็นคนแรกพลางหาววอด “พูดไปเถอะ.. ข้ารู้ว่าแท้จริงเจ้าก็แค่หาข้ออ้างมาแย่งที่นอนกับข้า เอาเถอะๆ คุณชายเช่นข้านั้นใจกว้างจะทำทานให้สักคืน”

            ‘เจ้าเด็กหน้าเหม็น! ผู้ใดสนใจจะนอนกับเจ้ากัน!’ โม่เสวียนไม่สนใจอีกฝ่ายแล้ว หันไปทางด้านซุนเฉวียนน้อยจัดแจงให้นอนลงบนเบาะนุ่ม จับห่มผ้าแล้วลูบกล่อม มไ่นานนักทั้งสามก็ล่วงเข้าสู่นิทราไปตามๆ กัน

.

.

.

            ยามเที่ยงวันทั้งห้ามารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อรับประทานอาหารช่วงกลางวัน อู๋ฟูเหรินไปที่สำนักปักพึ่งกลับจากธุระก็มาเรียนทำน้ำแกงห้าสีอีกครั้ง หลักสูตรใกล้จะจบขั้นตอนการตุ๋นและเตรียมวัตถุดิบนั้นไร้ที่ติ โม่เสวียนอนุญาตให้อีกฝ่ายลองทดสอบสนามจริงปรุงด้วยตนเองทั้งหมดแล้วยกขึ้นโต๊ะได้ ส่วนเจ้าเมืองหลังบริหารจัดการงานในสภาเสร็จแล้วก็ตรงดิ่งมาลิ้มรสน้ำแกงห้าสีฝีมือภรรรยารัก แน่นอนว่าเขาไม่ลืมแสดงความขอบคุณผู้สอนด้วยการทานปูแช่สุราจานข้างๆ กันจนเกลี้ยง

            “เป็นอย่างไรบ้างท่านพี่… พอจะเข้าเค้าเหมือนต้นตำรับขึ้นสักนิดรึไม่?”

            จากคำถามนี้ของอู๋ฟูเหรินทำให้ได้เรียนรู้ว่าแท้จริงแล้วสตรีที่ดูภายนอกสุขุมนั้นเก็บความประหม่าเอาไว้ในใจยามอยู่ต่อหน้าสามี บัณฑิตหน้ามนหยักรอยยิ้มเอ็นดูคู่รักพลางส่ายหน้าไหวๆ อู๋ฟูเหรินเรียนรุ้ได้เร็วก็จริง ติดแค่ที่ว่านางมักจะยึดตืดในแบบแผนหรือสิง่ีท่คุ้นชินเคยทำอยู่ประจำ ต้องใช้เวลาและความเข้าใจในการอธิบายให้อีกฝ่ายปรับเปลี่ยนวิธีการอยู่เนื่องๆ

            อย่างเช่นน้ำแกงที่ไม่ควรใส่เครื่องปรุง สตรีตรงหน้าดันอาศัยช่วงท่ี่เขาเผลอเหยาะซีอิ้วลงไปตามความเคยชิน รสชาติที่ควรจะกลมกล่อมจึงออกมาเป้นสีสันประหลาดบนใบหน้าของสามีนาง

            “อะ.. อื้มม หอม เจ้าปรุงออกมาได้หอมจริงๆ ลูกเช่อมาลองดูสิ มารดาเจ้าลงแรงเรียนรุ้มาเชียว” ซุนเจียนรุ้หลบรุ้หลีกอย่าพูดถึงเรื่องรสชาติ ออกจะปะแล่มๆ อย่ากระนั้นเลยท่านเจ้าเมืองขอเรียกกำลังเสริมอย่างเด็กขยันกินมาก่อน

            ซุนเช่อแต่แรกก็ชื่นชอบน้ำแกงนี้อยู่แล้วกระดกถ้วยดื่มลงคอพรวดเดียวไม่ทันไรก็สำลักออกมา “แค่กๆๆ ทำไมกลิ่นเหมือนซอสถั่วเหลืองเอียนไปหมด”

            “หม้อที่สามแล้ว...ยังใช้ไมไ่ด้สินะ” เนตรคู่งามหวานของฟูเหรินสลดลง ทั้งสามีและบุตรชายแม้ไม่พูดออกมาตามตรงทว่าปฎิกิริยาของพวกเขาล้วนบ่งบอกทั้งหมดแล้ว

            คุณชายเสิ่นกระแอมในลำคอเมื่อเกิดเวทนาสตรีที่ลงทุนลงแรงพยายามเรียนการครัวนัก เขายื่นพัดจีบในมือออกไปแตะเบาๆ บนแขนอีกฝ่ายเชิงสะกิด มอบกล่องขนมห้าสีเพื่อแทนคำปลอบใจ แม้ว่าไม่ถึงชัว่พริบตาจะถูกลูกทัง้สองของเจ้าหล่อนแย่งเอาขนมเปี๊ยะกับงาตัดไปทานแกล้มน้ำชาก็ตาม

            “น้ำแกงนี้อาศัยรายละเอียดปลีกย่อยไม่น้อย ตัวข้าเองอก็ล้มเหลวนับสิบหนจึงสำเร็จออกมาเป็นสูตรที่ใช้ ฟูเหรินอย่ากังวล.. ในความเห็นของข้าจะเรื่องการเตรียมวัตถุดิบไปจนถึงการคุมความร้อนของไฟ ท่านทำได้ดียิ่ง… เพียงปรับส่วนผสมลดเครื่องปรุงลงสักหน่อย คราวนี้ต้องสำเร็จแน่”

            “คุณชายพูดจริงหรือ? ข้าคิดว่าตนเองความสามารถไม่มากพอเสียอีก..”

            ใบหน้าขาวดั่งหิมะคลี่รอยยิ้มเฉิดฉันท์จนผู้มองล้วนตาพร่า “ข้าไม่ใช่ผู้ที่ชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อย เป็นความจริงอย่างแน่นอน”

            “บุรุษรักษาคำพูดดั่งทอง น้องหญิงวางใจเถิด น้ำแกงถ้วยนี้มีเอกลักษณ์ของเจ้าอยู่ด้วย ล้วนเป้นรสชาติที่เราพ่อลูกต่างคุ้นเคย” ผู้เป็นสามีเอ่ยสำทับอีกหน ประเดี๋ยวคืนนี้ภรรยาจะไม่ยอมมานอนด้วย เทียบกันแล้วต่อให้ของในถ้วยเป้นยาพิษเขาก็เต็มใจกลืนขอเพียงภรรยามีความสุข

            เมื่อได้ฟังคำที่หนักแน่นของทัง้สองเช่นนั้นพื้นเพอารมณ์ที่หดหู่ของฟูเหรินจึงเกิดซาบซึ้งและผ่อนคลายลงมาก

ประลองซุนเฉวียน

https://rotk.xyz/plugin.php?id=dzs_npccomrade:fight&aid=656

มอบ exp ให้ ซุนเฉวียน 3 เลเวล = 300 exp

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย — +2 Point จากโรลการต่อสู้ประลองกับขุนพล -เลื่อมใสศรัทธา +2 Point จากโรลการต่อสู้ -ทะเยอทะยาน +5 Point จากการโรลต่อสู้ -อัจฉริยะ +3 Point ทุกครัั้งที่โรลต่อสู้ผ่านระบบ -หูดี	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น +10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์	(ซุน เจียน 010) +35 มอบปูแช่สุรา +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90 ++++ (อู๋ฟูเหริน 023) +35 มอบกล่องขนมห้าสี (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุหนุนกัน ทอง หนุน ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +?? อิเว้นท์สอนทำน้ำแกง +5 พูดคุยรายวัน รวม +90+?? +++++ (ซุน เช่อ 070) +35 มอบขนมเปี๊ยะ +25 ถ่ายทอดความรู้ ความสามัคคีพี่น้อง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90 +++++ (ซุน เฉวียน  084) +35 มอบขนมชิงถวน ชาโม่ลี่ +25 ถ่ายทอดความรู้ ทำน้ำแกง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุดินหนุนทอง +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 นักษัตรเดียวกัน +5 พูดคุยรายวัน +?? อิเว้นท์เด่กมานอน รวม +120+??
+38	+65
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) -20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)(ทะเยอทะยาน) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) +10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย +10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวคลั่งพบหัวมาร x3 +120 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต +50 ต่อวัน โรลเผยแพร่ศาสนา x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher

WuMan มาร

-โรลสานสัมพันธ์-

-โรลทำงาน-

ไปเปลีย่นบรรยากาศกันบ้าง

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            จวนเจ้าเมืองยามนี้สงบเงียบไร้คลื่นลมฝน ไม่มีเค้าลางของหายนะในแดนใต้เมื่อพวกเขาพร้อมทั้งเจ้าเมืองที่เด็ดเดี่ยวกับความสามัคคีปรองดองอย่างน้อยก็ในฉากหน้า เรือนครัวมีควันลอยสูงบ่งบอกถึงการใช้งานและเสียงพูดคุยของนายหญิงประจำจวนกับอาจารยืสอนต้มน้ำแกงก็คลอไปกับเสียงวิหคน้อยขับขาน

            “ทำไมไม่ใส่ซีอิ้วเล่า? ท่านแม่ข้าเคยบอกว่าซีอิ้วจะช่วยชูรสให้กลมกล่มยิ่งขึ้นนะ”

            “ไม่ผิด ทว่าท่านจำได้ไหมว่าซีอิ๊วทำมาจากสิ่งใด”

            อู๋ฟูเหรินพยักหน้า ซีอิ๊วของที่บ้านนั้นเป็นพี่สาวหมักเองกับมือ “ย่อมต้องเป็นถั่วเหลือง ต้องคัดเฉพาะถั่วเหลืองเต็มเมล็ดอย่างดี เพื่อให้ได้ซีอิ๋วที่หอมและกลมกล่มอาจต้องใช้เวลาหมักอยู่หลายปี”

            โม่เสวียนอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวเขาส่งต่อกระบวยให้ซุนเช่อที่เฝ้าจนแทบหลับคาหม้อก่อนจะพยักหน้ารับคำของคุ่สนทนา “ถูกแล้ว ต้องหมักจึงให้รส หวาน เค็ม หอม กลมกล่อม.. แต่ทว่าน้ำแกงห้าสีมัหลักสำคัญคือ หวานเป็นธรรมชาติ ใส ที่สำคัญ ผลจากการที่เราตุ๋นผลไม้กับผักทั้งห้าสีรวมเข้าดว้ยกัน ก็เกิดออกเป็นรสกลมกล่มตามธรรมชาติไม่จำเป็นต้องปรุงเพิ่มอีก”

            อู๋ฟูเหรินยังคงไม่เชื่ออะไรง่ายๆ ทายาทตระกูลเสิ่นจึงให้บุตรชายคนโตของนางตักแบ่งน้ำแกงออกมาสองถ้วย ถ้วยหนึ่งเหยาะซีอิ้วลงไป ส่วนอีกถ้วยไม่ต้องใส่สิ่งใดนอกจากเกลือเพียงปลายนิ้ว จากนั้นให้ทัง้สองลองดื่มดู ของเช่นนี้มีแต่สัมผัสโดยตรงจึงจะพิสูจน์ได้ชัดเจน

            “เป็นอย่างไร รสชาติต่างกันไหม?” ใบหน้าหวานละมุนส่งยิ้มถามเจ้าเด็กซน

            เขาเลิ่กลั่กไม่อยากหันไปทางมารดา “ถึงจะเป็นแตกต่างอยู่บ้าง..”

            “ที่แท้.. พอรสชาติกลมกล่อมอยู่แล้วปรุงเพิ่มลงไปก็กลบรสดั้งเดิมเสียหมด ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงทำออกมาไม่เหมือนท่านเสียที” ในที่สุดอู่ฟูเหรินก็ยอมเข้าใจจนได้รับน้ำชาต้าหงเผาจากอาจารย์เฉพาะกิจไปเป็นของกำนัลล้างปาก ทั้งสามร่วมด้วยช่วยกันปรุงมื้อใหญ่ต่อ เชื่อว่าวันนี้พวกเขายกสำรับเย็นตั้งโต๊ะเมื่อไรท่านเจ้าเมืองแยกไม่ออกแน่ว่าน้ำแกงห้าสีเป็นฝีมือใคร

            น้ำแกงห้าสีส่งกลิ่นหอมยามตุ่นจนได้ที่มีสีเหลืองทองส่งกลิ่นยั่วใจ เหล่าบ่าวรับใช้ล้วนได้รับการแบ่งปันคนละถ้วยสีหน้าอิ่มเอิบเบิกบาน

            “เพียงเท่านี้ก็นับว่าท่านสามารถลงมือปรุงน้ำแกงเต็มสูตรด้วยตนเองแล้ว”

            “เป็นเพราะอาจารย์สอนสั่งอย่างดี ต้องขอบคุณท่านเสิ่นที่ช่วยชี้แนะด้วยความใจเย็น หากมีสิ่งใดที่ข้าเผลอกล่าวล่วงเกินขออย่าได้นำมาใส่ใจ”

            “ฟูเหรินเรียนรู้รวดเร็ว ช่างสังเกตซักถาม นับเป็นลักษณะของผู้รักความก้าวหน้าไม่หยุดนิ่ง ข้าเสียอีกที่ต้องขอบคุณท่าน ทำให้ได้เปิดมุมมองใหม่ๆ ในครานี้ไปไม่น้อย” ทั้งสองกล่าวชมกันไปมาโดยที่มีซุนเช่ออาศัยจังหวะผู้ใหญ่เผลอซดน้ำแกงไปค่อนหม้อ

            ด้านฝั่งของซุนเฉวียนน้อยที่เมื่อตื่นมาก็ไม่พบจิงเกอ เมื่อคืนคิดว่าตนปีนเข้าห้องอีกฝ่ายได้สำเร็จอาศัยพื้นที่มุมหนึง่ของเตียงซุกตัวนอนหลับ ตื่นมากลับไม่พบเจ้าของห้องทิ้งไว้ก็แต่ผ้าห่มผืนนุ่มคลุมอยู่เหนือร่าง ดูท่าจิงเกอคงไม่ชอบให้เขามานอนด้วยแล้ว แม้จะรุ้สึกเสียดายอยุ่บ้างจนเดินคอตก ทว่าซุนเฉวียนก็เข้าใจถึงความหนักเบา เช้านี้จึงไปรอในโถงใหญ่เพื่อร่วมทานอาหารกับครอบครัว

            โม่เสวียนนำปูแช่สุราของโปรดท่านเจ้าเมืองขึ้นโต๊ะ ไม่ลืมใส่ใบโหระพาเพิ่มลงไปเพื่อแต่งกลิ่นให้น่าทานยิ่งขึ้น วันีน้เจ้าเมืองดูอารมร์ดี เขาจึงเลือกพูดถึงงานแข่งเรือที่ได้ยินจากพวกมู่ชุน

            “พรุ่งนี้ก็เทศกาลไหว้ขนมจ้างแล้ว ข้าได้ยินว่าเมืองฮั่นจงมีการจัดงานแข่งเรือ.. หากท่านเจ้าเมืองสนใจ ไม่สู้ลองชวนฟูเหรินกับเหล่าคุณชายไปเปลี่ยนบรรยากาศสักครั้ง” แม้ที่พูดนัน้คือตนคิดจะไป แต่ประสาจอมวางแผนจะใก้กล่าวตามตรงเป็นเรื่องยาก

            อู่ฟูเหรินนั้นได้รับการส่งสายตาสัญญาณจึงช่วยเสริมให้อีกแรง “ฮั่นจงหรือ ได้ข่าวว่ามีเจ้าเมืองคนใหม่ หากได้ไปผูกสัมพันธ์ไว้สักนิดก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะเจ้าคะ”

            “จริงด้วยท่านพ่อ ได้ยินว่าเขาเอาจอมพลังมาประชันกันในงานแข่งเรือ ข้าอยากเห็น” ซุนเฉวียนน้อยข่าวไวเพระาดักฟังบ่าวคุยกันบ่อย โดดลงจากโต๊ะไปเขย่าแขนผู้เป้นบิดาตาใสปิ้ง

            ฝั่งซุนเช่อเองก็คิดถ้าหากคนทั้งครอบครัวไปหมดแล้วเหลือแค่เขาต่างไอ้ตูบเฝ้าบ้านก็คงไม่ดี “เราไปดูลาดเลากันสักหน เผื่อว่ามีวิธีดีๆ จะได้นำกลับมาปรับใช้พัฒนาฉางซาดีไหมท่านพ่อ”

            “อื้ม.. ผ่านไปไม่ทันไรก็หนึ่งปีแล้วหรือนี่ เทศกาลชวีหยวนคราวนี้.. ถ้าไม่ติดเรื่องเร่งด่วน เราก็ลองไปดูสักรอบว่าเหลียงโจวจัดฉลองต่างจากเจียงหนานอย่างไร” ซุนเจียนหัวเราไมไ่ด้ร้องไห้ไม่ออก บ่อยครั้งที่ไหนลูกรักภรรยรักเกิดความเห็นตรงกันแล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้!!

            โม่เสวียนอาศัยจังหวะตีเหล็กตอนกำลังร้อนๆ ใส่ความเชื่อใหม่ๆ ลงไป “ชวีหยวนกระโดดลงลำน้ำผ่านไปหลายร้อยปี จากตอนแรกขนมจ้างใช้ต่างการรำลึกถึงวีรกรรมขุนนางภักดีก็กลายเป็นเทศกาลรื่นเริง การกระทำทำต่อๆ กันมาตามจารีต บางครั้งจะสืบสาวให้รู้ชัดถึงที่มาเพื่อบอกกล่าวต่อลูกหลานนั้น ถือเป็นสิ่งจำเป็น”

            ระหว่างทานอาหารพร้อมตกลงกันถึงเวลาที่จะออกเดนิทางไป ด้านของนายหญิงประจำจวนยังจูงแขนลูกชายทั้งสองไว้

            “ข้ากำลังคิดอยู่เลย.. ลูกเฉวียนพึ่งเคยเข้าร่วมเทศกาลนี้อย่างรู้ความ มา.. ระหว่างที่พวกเราไปเตรียมตัว แม่จะค่อยๆ อธิบายให้เจ้าทั้งสองฟังเอง”  

มอบ exp ให้ ซุนเช่อ 3 เลเวล = 300 exp

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น +10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์	(ซุน เจียน 010) +35 มอบปูแช่เหล้า +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90 ++++ (อู๋ฟูเหริน 023) +35 มอบชาต้าหงเผา (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุหนุนกัน ทอง หนุน ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +?? อิเว้นท์สอนทำน้ำแกง +5 พูดคุยรายวัน รวม +90+?? +++++ (ซุน เช่อ 070) +35 มอบน้ำแกงห้าสี +25 ถ่ายทอดความรู้ ความสามัคคีพี่น้อง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90 +++++ (ซุน เฉวียน  084) +?? มอบขนมงาตัด +25 ถ่ายทอดความรู้ ทำน้ำแกง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุดินหนุนทอง +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 นักษัตรเดียวกัน +5 พูดคุยรายวัน รวม +95+??
+26	+65
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) -20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน) +25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) +10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย +10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวคลั่งพบหัวมาร x3 +120 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ-เกี่ยวกับศาสนา (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher

WuMan มาร

[อิเว้นท์รับบัณฑิต]

-โรลทำอาหารเลี้ยงชาวบ้าน 1/4-

-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ-

สามัคคีลงแขก

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            ก็ไม่รู้ว่าเกิดหน้ามืดขึ้นมาหรืออย่างไร รู้ตัวอีกทีหม้อใหญ่นับร้อยสิบใบที่ไม่ได้ใช้มานานของจวนเจ้าเมืองฉางซาก็ถูกเสิ่นโม่เสวียนยกออกมาปัดฝุ่นเสียใหม่ เหล่าพลทหารและบริวารในจวนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือเมื่อนายหญิงของพวกเขา ‘สร้างงานบุญ’ ครั้งมโหฬารร่วมกับพี่เลี้ยงประจำจวน

            “เจ้าว่าข้าวสารที่สั่งไว้ล่วงหน้าจะมาถึงสักอีกสองวันให้หลังอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นจะทันไหมเล่า…”

            บนห้างร้านไม้ที่พาดอยุ่เหนือหม้อใบยักษ์โม่เสวียนกำลังปอกผลไม้เพื่อทำน้ำแกงห้าสี เขาปอกมาแล้วแบบนี้ครึ่งค่อนวันเอ่ยถามกับพ่อบ้านเถาประจำจวนเจ้าเมือง แต่ผู้ที่ตอบกลับเป็นอู๋ฟูเหริน

            “อย่าห่วงไปเลย ท่านพี่ให้คนของเราไปช่วยในการขนส่ง.. ต้องของคุณท่านที่ช่วยออกทุนจึงนับว่าผ่านอุปสรรคครั้งใหญ่ไปได้” นายหญิงของจวนตอนนี้สลัดคราบฟูเหรินผู้สูงสุ่งมาสวมชุดทะมัดทะแมงเพื่อลงครัวเฉพาะกิจ แม้แต่ลูกทัง้สองของนางก็ยังมาร่วมเป็นลูกมืออีกแรง

           “กระสอบนี้ให้เอาไว้ตรงไหน!”

           “นั่นหัวไชเท้าหรือ? ส่งขึ้นมาข้างบนได้เลย”

            ซุนเช่อได้รับหน้าที่แบกกระสอบผักส่วนซุนเฉวียนน้อยด้วยเรี่ยวแรงไม่เท่าพี่ชาย จึงคอยตักเครื่องปรุงเติมลงไปในหม้อเดือดปุดตามการให้สัญญาณของมารดา

            “จิงเกอๆ นั่งดีดีระวังตกลงมานะฮะ” เด็กน้อยชะเง้อมองพี่เลี้ยงคนเก่งของตนอย่างเป็นห่วง ร่างสีครามนั้นอาศัยแค่ไม้กระดานแผ่นเดียวทรงตัวข้างหม้อสูงเท่าห้าคนยืนอย่างหมิ่นเหม่ เขาล่ะหวาดเสียวยิ่งนัก หากไม่เพราะทั้งมู่ชุนและจวี้ซินคอยอยุ่ด้านล่างรอรับเอาไว้ แน่นอนทั้งสองได้รับค่าเหนื่อยจากการเฝ้าระวังเป็นสุราและเครื่องดื่มชูกำลังคนละไห เชื่อว่าขาดข้อนี้ไปท่านแม่ของเขาคงลากตัวอีกฝ่ายลงมาแล้วแน่ๆ

            “เท่านี้สบายมาก… ข้างบนมองเห้นได้รอบด้านทั้งยังสะดวกกว่าเยอะ” โม่เสวียนหัวเราะร่าเขาเทผักผลไม้ที่หั่นเสร็จแล้วเพิ่มลงไปในหม้อใบยักษณ์ ก่อนจะเริ่มลงมือปรุงอาหารเพื่อนำไปเลี้ยงคนสามพันชีวิตที่ศาลเจ้าเมืองฉางอันก็คิดไว้แล้วว่าต้องใช้เวลาเตรียมตัว มองดูรายการวัตถุดิบที่ควักเนื้อจ่ายไปน้ำตาไหลพรากทว่าเพื่อช่วยเหลือคนีท่ลำบากกว่าตนเอง.. เท่านี้นับเป็นกะไรได้

            “คุณชายเสิ่น เนื้อชายโครงจากพ่อค้าตั่วมาถึงแล้วขอรับให้ข้าทำอย่างไรต่อ”

            ที่ด้านล่างมีเสียงไม่คุ้นหูดังแว่วมา โม่เสวียนค่อยถลันตัวลงจากนั่งร้านสูงท่ามกลางความหวาดเสียวของทุกคน

            ผู้ที่ยืนอยู่หน้าเกวียนบรรทุกเนื้อก็คือบัณฑิตฟาง เค้าหน้าหมดจดดวงตาเปี่ยมความเลื่อมใส หลังกลับจากร่วมงานเทศกาลชวีหยวนในฮั่นจงอีกฝ่ายได้รับแรงบันดาลใจทั้งจากการเผยแพร่คำสอนของโม่เสวียน จึงดั้นด้นติดตามมาจนถึงฉางซาเพื่อแสดงเจตนาเข้าร่วมรับใช้ทำการใหญ่ในอนาคต “ฟางอี้กลับมาแล้ว ดี.. นำส่วนเนื้อติดมันไปคลุกเกลือเตรียมไว้ก่อน พวกติดกระดูกสับเป็นท่อนแล้วล้างให้สะอาด ลวกด้วยน้ำเดือดสักสองรอบจากนั้นตุ๋นน้ำแกงได้”

            ‘ผู้น้อยแซ่ ฟาง เผิงเปย นามรอง อี้ ทราบว่าท่านมีใจพลิกผันใต้หล้า ข้านับถือในการพัฒนาตนเองขอตั้งสัตย์ร่วมอุดมการณ์แม้ตัวตายก็ไม่เสียดายชีวิต’ สรุปแล้วนี่ก็คือผู้ติดตามคนใหม่ล่าสุด มู่ชินยังนึกถอนหายใจว่าถูกแล้ว เจ้าหนุ่มนี่ก็โดนความคุณชายเสิ่นตกมาเหมือนกันสินะ

            ภายใต้การดูแลของโม่เสวียนและคุณหญิงซุน เหล่าบุรุษในจวนไม่เว้นแม้แต่ท่านเจ้าเมืองล้วนถูกใช้แรงงานในการหั่นเนื้อสับกระดูก เหมือนกับที่คุณชายชุดครามกล่าวไว้ “ท่านอย่าได้เห็นว่างานครัวนั้นเป็นเพียงหน้าที่ของสตรี จะยามศึกสงครามหรือบ้านเมืองสงบ สามเวลาทุกชีวิตล้วนต้องกิน ทานสิ่งใดเข้าไปเราก็จะได้รับผลสิ่งนั้น การเข้าใจถึงศาสตร์ทำอาหารไม่เพียงภาคภูมิใจในการพึ่งพาตนเองได้ ยังช่วยให้รู้ถึงวิธีการถนอมสุขภาพช่วยให้อายุยืนยาวไร้โรคภัย”

            “อะไรก็ได้.. แต่ถ้าจบงานนี้เมื่อไรต้องฉลองกัน!! เจ้าอย่าลืมรักษาคำพูด ทำกุ้งหางหงส์ให้ข้าถาดใหญ่ๆ” อาศัยช่วงที่คนอื่นๆไม่ทันสังเกต ซุนเช่อลอบเข้ามากระซิบข้างหูของโม่เสวียนว่าเขาไม่ลืมข้อแลกเปลี่ยนนี้

            ต้องมีการยื่นหมูยื่นแมว แม้เด็กหนุ่มจะไม่รุ้ว่าตนแค่ต้องการเพียงข้ออ้างสักข้อเพื่อสร้างเรื่องติดค้างพัวพันกับอีกฝ่ายในเวลานี้ด็ตามที

ให้ exp ทั้งหมด จวี้ซิน

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย —	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น +10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์	++++++ (มู่ ชุน 119) +35 มอบสุรากู่หลันหลาง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   (เลื่อมใสศรัทธา) +15 นิสัยเดียวกัน + 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน) +5 พูดคุยรายวัน +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา) รวม +100 ++++++ (จวี้ ซิน 119) +35 มอบน้ำหนิวเอ้อเฉ่า +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   (เลื่อมใสศรัทธา) + 10 มาร พบ คลั่ง +5 พูดคุยรายวัน รวม +65
+26	+65 (ยกให้จวี้ซินทั้งหมด)
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวมารพบหัวมาร x3 +120 โหด หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher

WuMan มาร

-โรลทำอาหารเลี้ยงชาวบ้าน 2/4-

โรลเชคชื่อวันที่ 27 สัปดาห์ที่ 3

-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ-

หม้อชามรามไห

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            หนึ่งวันหนึง่คืนเต็มๆ แล้วที่เหล่าชวนจวนซุนร่วมแรงร่วมใจทำอาหาร บัณฑิตฟางอี้จัดระเบียบของบัญชีวัตถุดิบอย่างเป้นระเบียบเรียบร้อยตามคำสั่งของนายตน เสิ่นโม่เสวียนนับว่าเป็นต้นแบบแห่งนักบริหารโดยแท้ การทำอาหารเลีย้งสามพันกว่าชีวิตหากสักแต่ว่าเททุกสิ่งลงหม้อรึนำวัตถุดิบออกมาตากแดดตากลมรอมีแต่ถูกแดดเผาหนอนแมลงเอาไปรับประทาน

            ดังนั้นด้วยความรอบคอบของบัณฑิตแห่งเจียงเยี่ยโม่เสวียนปรึกษากับอู่ฟูเหรินเพื่อเป็นอีกหนึ่งเสียง ขอให้ท่านเจ้าเมืองสร้างโกดังชั่วคราวเอาไว้ที่ข้างลาน วัตถุดิบทุกชนิดมีเวลาในการขนส่งมาถึง เมื่อเข้าโกดังแล้วจะถูกจัดเรียงประเภทระบุวันที่ต้องใช้รวมไปถึงจำนวนที่นำไปใช้ ตั้งเป็นสมุดบัญชีเบิก-ถอน มีผู้ดูแลรับผิดชอบปรับยอดให้ตรงกับปัจจุบันอยู่เสมอ

            “ฟูเหรินรบกวนมาช่วยดูทางนี้สักนิด ท่านว่าแผนงานของพวกเราควรปรับเปลี่ยนที่ใดรึไม่?” ด้านข้างเพิงไม้มีโต๊ะเขียนหนังสือ ทั้งเครื่องเขียนและกระดาษครบครันวางเป็นระเบียบ มือของชายหนุ่มหน้ามนตวัดอักษรเรียงรายเป้นแถวละเอียดถี่ยิบ อู่ฟูเหรินมองคราแรกยังรุ้สึกอึ้งไป.. แทบจะตาลายกับข้อมูลที่ทะลักล้นออกมา

            “อื้ม.. ข้าว่าจุดนี้ลองปรับวัตถุดิบจากพืชผลตามฤดูกาล เป็นพืชในท้องถิ่นของเราดีรึไม่? คงจะพอลดเรื่องทุนรอนไปเพิ่มในส่วนของข้าวสารมากขึ้น” น้ำเสียงหนวานนุ่มเอ่ยตอบ แย้มยิ้มอย่างชื่นชมอีกฝ่าย ขาดการช่วยเหลือของเขา งานช่วยเหลือชาวบ้านหนนี้คงสำเร็จได้ยาก

            นางกำชับให้ลูกๆ ทั้งสองหมั่นเรียนรุ้จากคนผู้นี้ให้มาก ประโยชน์จากการอยู่ใกล้ผู้มีความสามารถนั่นยิ่งกว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดเสียอีก ซุนเฉวียนน้อยถูกปลุกแต่เช้าตอนนี้ก็กำลังทดลองเลียนแบบอักษรของจงเกอ น่าเสียดายที่ซุนเช่อไม่สนงานของบัณฑิตเหล่านี้

            “ยังคงเป็นฝูเหรินที่มองการณ์ไกล เช่นนั้นเปลี่ยนจากวัตถุดิบที่สั่งมาจากข้างนอกมาใช้ผลผลิตท้องถิ่นทดแทน.. ส่วนข้าวสารข้ายังมีสะสมอยู่ เรานำทุนโยกไปเพิ่มส่วนของยารักษาและสมุนไพรที่จำเป็น” โม่เสวียนตอบรับคำแนะนำของอีกฝ่าย เขาใช้เวลาตลอดทัง้คืนเพื่อร่างตารางแผนงานเพื่อป้องกันความสับสน แน่นอนว่าคาดหวังผลสัมฤทธิ์ที่ตรงตามเป้าและสามารถชี้วัดได้

            โม่เสวียนยังให้คนนำแผ่นหินกระดานขนาดใหญ่มาตั้งไว้สามจุด แบ่งคนออกเป็นสองกะทุกจุดเตรียมวัตถุดิบ บนนั้นจะระบุตารางเวลาในการทำงานของคนครัวเอาไว้เป็นอย่างดี รวมไปถึงจำนวนเครื่องปรุงที่ต้องใช้ ละเอียดแม้กระทั่งเวลาในการพักก็ไม่ขาดตกบกพร่องคำนึงถึงทุกคนอย่างรอบคอบ

เวลา	กิจกรรม
6.30	กะแรกตื่นนอนรับอาหารเช้า
7.30	กายบริหารหน้าลานรวมตัว
7.45	รายงานตัวกับพ่อบ้านเพื่อรับงาน
8.00	เริ่มทำงานชิ้นแรกของวัน
10.00	พักยืดเส้นยืดสาย 1 เค่อ
10.15	ลงมือทำงานต่อ
12.00	พักรับข้าวกล่องกลางวันจากฟูเหริน
13.00	ลงมือทำงานต่อ
16.00	พักทานของว่างจากคุณชายเสิ่น
16.30	ลงมือทำงานต่อ
19.00	พักทานอาหารเย็น
19.30	เปลี่ยนกะกลางคืน, กะแรกสลับพักผ่อน
20.00	กะสองเริ่มงานชิ้นแรก
21.00	พักยืดเส้นยืดสาย 1 เค่อ
21.15	ลงมือทำงานต่อ
0.00	พักทานมื้อดึก
0.30	ลงมือทำงานต่อ
04.00	พักทานของว่างจากฟูเหริน
0.4.30	ลงมือทำงานต่อ
06.30	กะค่ำเลิกงานพักผ่อน

            รายละเอียดเสมือนกฎกองทัพขนาดย่อมๆ จัดแจงแบ่งส่วนของคนเตรียมเนื้อ คนเตรียมผัก คนปรุงน้ำแกง โม่เสวียนเรียกพวกเขาว่า ‘กลุ่มงาน’ ทุกกลุ่มย่อยจะมีหนึ่งหัวหน้ากลุ่มสำหรับเบิกวัตถุดิบมีการลงชื่ออย่างชัดเจนตรวจสอบได้ ระดับที่ว่าเจ้าเมืองฉางซารุ้สึกสนใจถึงขั้นลงมาดูงานด้วยตนเอง ไม่เพียงเท่านั้นยังมีกุนซือและขุนพลที่ติดตามเขาลงมาชมความคึกคักด้วย

            “เนื้อ ผัก น้ำแกง เชื้อเพลิง เครื่องปรุง ห้ากองงานหลัก สิบสองจิปาถะ.. อื้ม การจัดการของคุณชายทำให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ” ไม่ธรรมดา ราวกับกองทัพขนาดย่อม ซุนเจียนลูบเครานึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำได้ขนาดนี้ เขาเพียงให้กำลังคนไม่ได้ส่งเสริมความคิดส่วนอื่นเลย

            “งานสร้างคน คนสร้างงาน ท่านไม่คิดหรือว่างานหนักเองก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง ดูสิ.. หากปราศจากเรื่องให้กังวลใจ ได้กินอิ่มและพักผ่อนอย่างเพียงพอ สุขภาพกายและสุขภาพจิตล้วนส่งผลต่อการทำงานมิใช่หรือ?”

            โม่เสวียนตวัดอักษรตัวสุดท้ายบนป้ายกระดานเสร็จก็กระโดดลงจากนั่งร้านเดินมาสนทนากับท่านเจ้าเมือง ถือเป็นการกล่อมเกลาความเชื่อไปเสียด้วยเลย “กล่าวอย่างไม่ปิดบัง.. แทนที่จะศรัทธาในสิ่งงมงายที่เราก็ไม่รุ้ว่ามีอยู่จริงไหม ในอนาคตข้าคิดจะสร้างความเชื่อขึ้นมาใหม่ เชื่อมั่นใจความสามารถของคนเรา หากมีความมุ่งมั่นที่มากพอ.. มนุษย์เองก็สามารถสร้างปฎิหาริย์ได้”

            ซุนเจียนหยุดนิ่งครุ่นคิดสบกับเนตรสีครามที่จดจ้องมายังเขาอย่างแน่วแน่ “ข้าจะรอชมความรุ่งโรจน์ของท่าน คุณชายเสิ่น”

            หลังใช้เวลาในการปรุงข้าวอบจำนวนมหาศาลไปค่อนวันยามที่พวกเขาพักทานอาหารโม่เสวียนยังไม่ลืมแบ่งน้ำบ๊วยให้เด็กทั้งสองบ้านซุนไปคนละกระบอก ส่วนผู้ใหญ่อย่างมู่ชุนและจวี้ซินมีน้ำสมุนไพรกับสุราซีเฟิ่งให้เรียบร้อย ทำเลใต้ร่มไม้ กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วลาน..

            “นี่.. ทำไมเจ้าถึงเอาแต่มองไปที่ไกลๆ อยุ่ตลอดเวลา คิดถึงคนที่บ้านหรือ” เสียงถามจากด้านหลังเรียกใบหน้ามนหันกลับมา

            เป็นเจ้าเด็กซุนเช่อ เขาหยักรอยยิ้มตอบ “ชีวิตข้าคือการเดินทาง วันนี้พักที่นี่ วันข้างหน้าเองก็ตอบไม่ได้ว่าจะหยั่งเท้าอยู่ทิศใด”

            “เจ้าไม่เห็นต้องไปไหน อยุ่ที่นี่ไม่มีใครขับไล่ ท่านพ่อท่านแม่ข้าก็ดีกับเจ้าไม่น้อย”

            ซุนเช่อขมวดคิ้วไม่ใคร่เข้าใจ อันที่จริงก็รุ้สึกไม่พอใจอย่างหาสาเหตุไมไ่ด้พอคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะจากไปที่ไหนสักแห่ง “หรือว่าค่าจ้างที่ได้รับยังน้อยเกินไป เอาแบบนี้.. ข้ายังมีเบี้ยหวัดแต่ละเดือนไม่ค่อยได้ใช้ จะแบ่งให้เจ้า”

            เด็กหนา.. ยิ่งฟังบุรุษชุดครามก็ยิ่งกลั้นขำจนไหล่สั่น “พอ.. ข้าได้รับมามากเกินไปเสียด้วยซ้ำ” อย่างน้อยความทรงจำในจวนแห่งนี้ก็มีหลายเหตุการณ์ที่น่าจดจำ มันแทนที่ด้วยเงินตรามิได้

            “แล้วทำไมเจ้ายังต้องไปอีกล่ะ!”

            โม่เสวียนเบนสายเนตรเยือกเย็นกลับไป จดจ้องเส้นขอบฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี

            “ชีวิตหนึ่งไม่อาจศึกษาเพียงบทเรียนในตำรา.. ลูกนกเมื่อปรารถนาจะแกร่งกล้าก็ต้องออกโผบิน”

มอบ exp จากโรลทั้งหมดให้ จวี้ ซิน

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย —	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น +10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์	(ซุน เจียน 010) +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +45 ++++ (อู๋ฟูเหริน 023) (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุหนุนกัน ทอง หนุน ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 พูดคุยรายวัน รวม +55 +++++ (ซุน เช่อ 070) (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +30 +++++ (ซุน เฉวียน  084) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุดินหนุนทอง +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 นักษัตรเดียวกัน +5 พูดคุยรายวัน รวม +50 ++++++ (มู่ ชุน 119) +35 สุราซีเฟิ่ง(เทศกาล) (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   (เลื่อมใสศรัทธา) +15 นิสัยเดียวกัน + 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน) +5 พูดคุยรายวัน +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา) รวม +100 ++++++ (จวี้ ซิน H-002) +35 มอบน้ำหญ้าหนิวเอ้อร์เฉา (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   (เลื่อมใสศรัทธา) + 10 มาร พบ คลั่ง +5 พูดคุยรายวัน รวม +30+??
+26	+65
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) (นักวิชาการ) +10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย +10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวมารพบหัวมาร x4 +120 โหด หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher

WuMan มาร

[อิเว้นท์พยัคฆ์แดนใต้ 2 พี่น้องร่วมสาบาน]

โรลเชคชื่อวันที่ 30 สัปดาห์ที่ 3

เรียกขานดั่งพี่น้อง

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

           เรือใหญ่จอดคอยหัวแรงหลักอยุ่ที่ท่า ขณะที่ผู้รับอาสาสร้างงานสร้างอาหารพอจะเลีย้งคนสามพันชีวิตยังติดธุระในจวนเจ้าเมืองฉางซา จากเหตุการร์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน อู๋ฟูเหรินได้เล่าต่อให้ท่านเจ้าเมืองฟังถึงการแก้ไขปัญหาอันชาญฉลาดและสุดพิศดารเล่นผีหลอกโจรของโม่เสวียนกับตนให้แก่สามีฟัง

           อาจเล่าได้ดีไปสักหน่อย ชื่นชมตบท้ายไปอีกนิด ทำเอาซุนเจียนมีความคิดประหลาดตามมาเรียกคนร่างจดหมายไปรับตัวคุณชายเสิ่นมาดื่มฉลองแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันที่ห้องโถง ครานี้เขาได้ให้เจ้าลูกลิงทั้งสองไปจัดเตรียมขนมของว่างเพื่อเปิดทางผู้ใหญ่สนทนากันได้สะดวก

           “ท่านเจ้าเมืองเรียกหาข้าหรือ?”

           “คุณชายเสิ่นมา.. นั่งก่อน เรืองราวในป่านอกเมือง ฟูเหรินเล่าให้ข้าได้ฟังทั้งหมดแล้ว. ท่านนับเป็นผู้กล้าไม่เกรงกลัวภัยอันตรายโดยแท้!!” ซุนเจียนต้อนรับบุรุษหน้ามนในชุดครามเป็นอย่างดี จากเวลาตลอดหนึ่งเดือนที่เสิ่นโม่เสวียนช่วยเขาดูแลบุตรทั้งสอง ก็นับว่าได้สร้างความดีความชอบเอาไว้ไม่น้อย เด็กๆ มีพัฒนาการไปในทางที่ดี

           “กล่าวเกินไปแล้ว ครานั้นเพียงอาศัยจึงรอดมาได้ นึกย้อนไปหัวใจยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย มิกล้ารับคำชื่นชมจริงๆ” โม่เสวียนบอกปัดอย่างสุภาพ ใบหน้ามนฉายแววสุขุมนอบนอมทว่าก็ยังคงหลังตรงไว้ตัวอย่างสง่าลงมือคีบอาหารด้วยกิริยาของผู้ที่ได้รับการอบรม

           “คุณชายเสิ่น… กล่าวตามตรงข้านึกชื่นชมเจ้ามาตั้งแต่แรกเห็น ในเมืองแห่งนี้ผู้ที่กล้าพอจะสบตากับข้าโดยตรงนับว่าหายากนัก”

           เจ้าเมืองฉางซายิ่งมองคนก้ยิ่งรู้สึกถูกชะตา หลังดื่มกินอึกใหญ่ก็ได้เปิดประเด็น “เจ้าเองเดินทางขึ้นเหนือลงใต้ ที่ผ่านมาคงได้เห็นแล้วว่ายามนี้การศึกประชิดตัว โจรกบฎสร้างความเดือดร้อนไปถ้วนทั่วทุกหย่อมหญ้า ทุ่งนารกร้างมีเพียงกระดูกขาวไร้คนหว่านเกี่ยว..  เฮ้อ ข้าเองแม้มีใจปรารถนาจะเปลี่ยนแปลงทว่าอาศัยกำลังสหายศึกไม่กี่ชีวิตเสมือนเอาไข่ไปกระทบหิน”

           “ท่านเจ้าเมืองมีใจขจัดทุกข์ให้ทวยราษฎร์ ขอเพียงอุดมการณ์นี้ตั้งมั่นไม่หวั่นไหว อนาคตย่อมพบหนทาง”

           โม่เสวียนวางตะเกียบลงคล้ายเห็นเงาที่คุ้นตาไหวอยู่หลังฉากกั้น ดูจากมวยผมเล็กคงไม่พ้นสองพี่น้องตระกูลซุนกับฟูเหรินแน่ๆ เนตรคู่รามปรายมองรอบกายอย่างสงบเป็นไปได้รึไม่ว่าพวกเขากำลังทดสอบตน..

           เหมือนเดาใจคนออกเมื่อซุนเจียนเอ่ยสองคำ “คุณชายโปรดชี้แนะ”

           กลัวที่ไหนล่ะ ถือโอกาสนี้เผยแผ่ความเชื่อในศาสนาที่กำลังจะเกิดเสียเลย

           มือคู่เรียบถือกาน้ำชาขึ้นมาลงมือรินลงบนถ้วย ชาร้อนหอมกรุ่นเติมเต็มช่องว่างไม่นานก็ปริ่มขอบถ้วย

           “เปรียบให้เห็นได้ชัด.. ความเดือดร้อนของชาวบ้านก็คือชาถ้วยนี้ หากข้ารินไปจนเต็มป.. แล้วยังคงรินต่อไปผลคือ ความเจ็บแค้นที่ล้นออกมาสามารถทะลักถ้วยเล็กๆ ที่เป็นเพียง ‘ความอกทนพื้นฐาน’ เมื่อพวกเขาก้าวข้ามจุดที่สุดจะทานทนได้แล้ว ก็ถึงคราวสู้อย่างหลังชนฝา”

           โม่เสวียนนำข่าวที่ตนได้รับครั้งขึ้นไปยังจี้โจวมาตีแผ่ “การลุกฮือของกบฎชาวนาลัทธิไท่ผิง ก็จะตามมาด้วยการปลุกระดมผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากสงครามในครั้งนี้ หากข้าคาดเดาไม่ผิด อีกไม่กี่วันจะเกิดศึกแรกระหว่างโจรกบฎกับผู้ต่อต้านขึ้นแล้ว”

          “ศึกป๋อไห่แน่ชัดว่าลั่นกลองรบกำลังอยุ่ในช่วงดุเดือด เจ้าเมืองจี้โจวและหลิวเหยียนผู้นั้นเป็นกลุ่มกองกำลังแรกๆ ที่ปลุกระดมเหล่าทหารอาสา.. ข้าเพียงเสียดายที่ติดภารกิจดูแลเมืองจึงไม่ได้ไปร่วม”

           ซุนเจียนลูบเคราพิจารณาตาม เป็นอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวเขาได้รับสารทหารรายงานมาเมื่อเช้าถึงศึกในเหลียงโจวจริงๆ

           “ด้วยกำลังของท่านในยามนี้ ขออภัยที่ต้องกล่าว… ท่านยังไม่เหมาะจะเข้าร่วมสงครามในแดนไกล”

           “...แม้แต่เรื่องนั้นเจ้าก็ยังรู้”

           “ท่านเจ้าเมืองดีต่อข้าทำให้บ่าวรับใช้ตลอดจนชาวเมืองล้วนปฎิบัติต่อข้าดั่งมิใช่คนนอก การสังเกตเล็กๆ น้อยๆ เพียงเท่านั้น” ริมฝีปากได้รูปเว้นจังหวะชั่งใจเพียงครู่แล้วจึงเอ่ยต่อ “ทำศึกใช่อาศัยเพียงใจที่อาจหาญ จริงอยุ่แม่ทัพกล้าสร้างชื่อด้วยฝีมือทว่าหลังจบศึกเล่า จบการสู้รบทุกครั้งยังมีเรื่องที่ตามมาเสมอ เมื่อการคุ้มกันเมืองอ่อนแอลงการบูรณะสิ่งที่สูญเสียไปในสงครามหักลบกันแล้วยังไม่แน่ว่าคุ้มค่า”

           “ถึงเช่นนั้นข้าก็ไม่อาจนิ่งดูดาย ปล่อยโจรกบฎทำลายบ้านเมืองจนย่อยยับ!” ซุนเจียนตบโต๊ะอย่างฉุนเฉียวทำเอาเงาเล็กๆ สองเงาหลังฉากนั้นสะดุ้งโหยงแทบจะถลันออกมาช่วยจิงเกอ

           “ความโกรธแค้นในใจของท่าน.. ข้าเข้าใจดี มิสู้ฟังการวิเคราะห์ของข้าก่อนค่อยเก็บไปคิด”

           “...คุณชายโปรเอ่ยคำ”

           สมกับเป็นพยัคฆ์ ยิ้มยาก เหี้ยมหาญ สงวนคำ หากเปลีย่นเป็นโม่เสวี่ยนที่พึ่งออกจากเจียงเยี่ยคงมีเหงื่อตกกับรัศมีกดดันีท่อีกฝ่ายแผ่ออกมาจากที่นั่งตรงข้ามแล้วเป็นแน่ คนชุดครามเก็บอาการเรื่อยเปื่อยของตนเปลีย่นมาเป็นจริงจังด้วยรอยยิ้มทรงสเน่ห์ เพียงแค่อีกฝ่ายถูกกระตุ้นไปตามคำของเขา เท่านั้นก็ถือว่าควบคุมได้อยู่มือ

           “จากที่ข้าเห็นกองกำลังของท่านมีจุดแข็งสามประการ จุดอ่อนสามประการ”

           “จุดแข็งที่ว่าคือ พลังใจ ชัยภูมิ และสุดท้าย.. ความภักดี ด้านของอุดมการณ์ท่านไม่หวั่นไหวกล้าที่จะประกาศศักดา กล้าที่จะอาสาสู้ศึกโดยไม่หวั่นเกรง ด้วยทำเลที่ตั้งมีแม่น้ำฉางเจียงทอดยาวกั้นผ่าน การศึกไม่อาจประชิดเมืองโดยง่ายอาศัยเพียงทัพเท้าหากมิใช่คนพื้นที่แล้ว ยากจะเข้าถึงจุดยุทธ์ศาสตร์นี่เป็นเรื่องที่ดี ด้านของขวัญทหาร ความภักดีข้าเคยได้ลองทดสอบดูแล้ว.. พวกเขาถือกำเนิดในดินแดนที่ได้ชื่อว่าน้ำใสใจจริง ไม่ปฎิเสธความลำบาก มีไมตรีแก่มิตร ต่อให้นำทองคำมาซื้อคนของท่านก็ไม่อาจเปลี่ยนใจโดยง่าย นับว่าท่่านรู้จักการปกครองใจคน”

           มีใครบ้างไม่ชอบเวลาผู้คนชมเชย ยิ่งเป็นการชมถึงเรื่องความสามารถเกิดขึ้นจริงให้ประจักษ์อยู่ต่อหน้า ซุนเจียนกลับมามีท่าทีสงบขึ้นถึงอย่างนั้นก็ยังคงทวงถาม “แล้วจุดอ่อนทั้งสามข้อนั้นเล่า”

           “ไม่มากมาย แต่ถือเป็นจุดตาย… อับโชค ขาดผู้มีความสามารถ ไร้ความเป็นปึกแผ่น ท่านขาดผู้มีอำนาจเกื้อหนุนแม้เป็นอินทรีย์ก็ดั่งอินทรีย์ที่สยายปีกโผบินเรี่ยใบหญ้า ได้เพียงมองท้องฟ้าเบื้องบนอย่างเฝ้าปรารถนาจะทะยาน ขาดผู้มีความสามารถไม่อาจทำการณ์ใหญ่ท่านจะใช้ฟางไม่กี่เส้นไปทำเชือกนั้นไม่ควร และข้อสุดท้ายที่ข้ากล้าพูดว่าหากยังปล่อยเอาไว้ภายในห้าปี ตระกูลซุนของท่านจะถูกลบนามออกจากแดนเจียงหนาน”

           วาจาอันดุดันทำเอาผู้ฟังเลือดลมสะดุดสำลักรุนแรง ไม่ทันให้แย้งโม่เสวียนก็พูดต่อ

           “เจียงหนานเป็นแดนแห่งสายน้ำและขุนเขา มีกองกำลังไม่สังกัดฝ่ายหลบซ่อนตัวอยู่มากมายทั้งโจรป่าและเหล่าชนเผ่าหลากหลาย พวกเขาไม่ถูกกัน ขาดสเถียรภาพ ไร้ผู้นำที่เก่งกาย บ่อยครั้งสร้างความขัดแย้งรบรากับท่านจนปวดเศีนร เป็นศัตรูที่ซุ่มซ่อนดังเหล็กในของผึ้ง ข้าคิดว่าจุดอ่อนที่สองและสามสามารถใช้ประโยชน์จากจุดนี้ได้ ในบรรดาคนเหล่านั้นยังมีผู้มากความสามารถใยไม่เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร วันข้างหน้าพวกเขาอาจกลายเป็นขุนพลทหารกล้าคนสำคัญออกศึกเพื่อท่าน พิชิตชัยร่วมกับลูกหลานตระกูลซุน”

           เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร!! พวกเขามัวแต่คิดห้าทางป้องกันและตีตราเหล่าโจรป่าไร้อารยะว่าต้องกำจัดให้สิ้นซาก แน่นอนว่าคิดไม่ถึงข้อนี้ ด้วยคำว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอ ซุนเจียนตกตะลึงไป.. มุมมองของคนนอกกระดานย่อมลึกซึ้งและกว้างไกลกว่าผู้ที่อยู่ในกระดานอย่างเขา

           มือหนาที่กุมจอกสุราสั่นสะท้าน.. ไม่ผิด สั่นสะท้าน ความปิติขุมหนึ่งทพลักล้นออกมา

           เจ้าเมืองฉางซาผุดลุกขึ้นตบบ่าอีกฝ่ายอย่างตื้นตันใจ

           “ฉางซามีท่าน.. ข้า ได้พบท่าน นับว่าเป็นประส่งค์แห่งฟ้าโดยแท้! คุณชายเสิ่น ไม่สิ.. น้องชายเสิ่น ความมุ่งมั่นของเจ้าตลอดเวลาที่ผ่านมาทำให้ข้าประทับใจ ในคำที่ว่า ‘โบยบินอย่างเสรี’ เราต่างก็มีอุดมการณ์เดียวกัน ไม่ต้องรอฤกษ์ยามอันใดแล้ว หากไม่รังเกียจสามจุดด้อยรึกองกำลังอันต่ำต้อย วันนี้ข้าคิดสาบานเป็นพี่น้องร่วมกับเจ้า คิดเห็นเช่นไร”

               

           นี่ค่อนข้างกระทันหันอยู่บ้าง แต่เมื่อโม่เสวียนคิดไตร่ตรองอีกครั้งมองลึกเข้าไปในแววตาที่เปี่ยมไปด้วยธารแห่งความสัตย์จริงของอีกฝ่าย ก็พบเพียงไมตรีอันหาได้ยากจากผู้มีอำนาจอันเย่อหยิ่งเหล่านั้น เขาพยักหน้าตกลงในทันที “ข้าไม่เคยนับใครเป็นพี่ชายด้วยใจจริงมาก่อน แต่ตำแหน่งนั้นยินดีมอบให้ท่านเป็นคนแรก”

           “ประเสริฐ! ฟูเหรินเจ้าได้ยินแล้วรึไม่ ช่วยข้านำสุราเข้ามา!”

           เมื่อนั้นจึงแว่วเสียงหัวเราะจากหลังฉาก มีสาวงามปรากฎกาย “ท่านพี่ช่างใจร้อนนัก.. สุราดีมิใช่ถูกท่านผลาญจนหมดคลังไปแล้วรึ”

           ท่านเจ้าเมืองหน้าเสียไปหนึ่งระดับโม่เสวียนโบกมือเชิงว่าไม่ต้องลำบาก เขาเผยสุราเลื่องชื่อหนึ่งไหเพียงเปิดผนึกออกกลิ่นหอมซาบซ่านก็กำจายทั่วโถง “อาศัยราตรีแห่งสัญญา หวังว่าสุราตุ้คังไหนี้จะได้ใช้อย่างสมศักดิ์ศรียอดสุราอันดับหนึ่งในแผ่นดิน”

           “น้องชาย! เจ้าช่างเต็มไปด้วยสิ่งที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจจริงๆ มา! ทหารจงไปตาม เฉิงผู่ หวงก้าย หานตาง จูจื้อ บอกพวกเขาข้าจะรับผู้สามารถเป็นน้องชายร่วมสาบาน ให้สี่ขุนพลกล้าเดนตายมาร่วมเป็นพยาน”

           โม่เสวียนครุ่นคิดบางสิ่งเรือยังรอเขาที่ท่า แบบนี้คงใช้เวลานานนักเขาเอ่ยขึ้นมาทันควัน

           “ฟ้าและดินรับรู้เพียงท่านเอ่ยคำ เราทั้งสองต่างเป็นชาวแดนใต้ มิสู้ให้แม่น้ำฉางเจียงที่เป็นดั่งสายเลือดแห่งเจียงหนานเป็นพยาน ย้ายสถานที่ทำพิธีเถิด”

           “ได้! ความคิดนี้ไม่เลว เราล้วนเป็นบุตรแห่งลำน้ำฉางเจียง ให้คนไปเตรียมรถม้า!”

           ระหว่างเส้นทางที่ไปยังท่าเรือใหญ่ ซุนเฉวียนและซุนเช่อจงใจเบียดตัวเองมาในรถม้าคันเดียวกับคุณชายเสิ่น พวกเขาออกจะรับไมไ่ด้อยู่บ้างที่อีกไม่นานต้องเรียกอีกฝ่ายอย่างนบน้อมว่า ‘ท่านอา’ ต่อให้ซุนเช่อไม่ค่อยล่วงรุ้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในจิตใจตน เขาก็รู้สึกต่อต้านคำเรียกนี้อยู่ดี

           “เจ้าจะไปจริงๆ หรือ บอกก่อนนะต่อให้เจ้ากลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับท่านพ่อเข้าจริงๆ ข้าไม่ยอมเปลีย่นคำเรียกขานหรอก! โอ๊ย! ท่านแม่!” พูดยังไม่ทันจบ ลูกเสือที่ขุ่แฟ่ๆ ก็ถูกแม่เสือบิดหูเต้มๆ หนึ่งดอก ซุนเช่อไม่ยอม ยังคงหมุนหน้าไปทางหน้าต่างรถม้าดว้ยอารมณ์ขุ่นมัว

           “ขออภัยแทนลุกเช่อด้วย.. ที่ผ่านมาข้าตามใจเขามากไปจนไม่สนใจธรรมเนียมที่ควรปฎิบัติต่อผู้ใหญ่แล้ว”

           “คิก.. ข้าไม่ถือสาเรื่องนั้นหรอกฟูเหริน วัยเยาว์นั้นล้ำค่านัก จะทำอะไรตามใจบ้างเล็กๆ น้อยๆ ก็ปล่อยเขาเถิด นี่.. เจ้าเด็กหน้างอ หนนี้ข้าจะไปแล้วจริงๆ ยังไม่หันมามองกันอีกก็ไม่ได้เจอแล้วนะ”

           คล้ายว่าคำกระตุ้นนี้ได้ผล เด็กหนุ่มคิ้วเข้มหันขวับกลับมาส่งเสียงเอะอะจนกระทั่งมีถุงผ้าสีครามปักลายโยนใส่ตักเขา

           “แล้วใครไล่เจ้าไปไม่ทราบ! ก็อยากจะไปเองแต่แรกนี่.. หือ นี่อะไร” ซุนเซ่อหมุนพลิกดูถุงผ้านั้นลองบิบๆ ก็มีกลิ่นหอมเย็นช่วยให้จิตใจสงบกำจายออกมา เขารู้สึกว่ามันคุ้นๆ ลองดมใกล้ๆ ก็พบว่าตนใบหน้าร้อนผ่าว.. เขาจดจำได้ว่าเป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดกายผู้ให้อยุ่เสมอ

           “ให้เจ้า ในนั้นมีสมุนไพรที่ข้าจัดเอง แขวนไว้ในห้องนอน จะช่วยให้หลับสบายคลายวิตกกังวล ข้าไม่อยู่แล้ว จากนี้ไปทำสิ่งใดอย่างลืมว่าต้องเพิ่มความระมัดระวัง คอดอ่านให้รอบคอบ.. อย่าบุ่มบ่ามมุทะลุเด็ดขาดล่ะ”

           ที่จะไม่บอกก็คือ ลายบนถุงนั้นตนไมไ่ด้ปักเอง ฝีมือด้านเย็บปักนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ดั้งน้นจึงแค่เพียงจัดสมุนไพรใส่ถุงหอม จากนัน้วาดลวดลายลูกเสือหน้าเครียดให้อู๋ฟูเหรินช่วยปักลงไปเท่านั้น

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

ถุงหอมเยี่ยเซียง

เรียกอีกชื่อว่า <b>ถุงหอมสุขสันต์ฝันหวาน</b> เป็นที่นิยมในเหล่าผู้ที่มีปัญหาในการนอนหลับพักผ่อน ตาค้าง เมาค้าง หน้ามืด กระสับกระส่าย เจอเรื่องเครียดวิตกกังวลจนฝันร้ายหรือค้างคาใจจนตาสว่างถึงตะวันรุ่งมาเยือน ในถุงหอมใบนี้คัดสรรตำรับโบราณที่เกิดผลคาดหวังได้ ส่งต่อจากรุ่นมารดาของมารดา ภรรยาที่ห่วงใยในสามีและลูกน้อย ศิษย์ผู้กตัญญูต่ออาจารย์ สิ่งนี้คือสูตรตัวยากลั่นออกมาเป็นกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นต้านอาการเวียนหัว บำรุงหัวใจ สงบจิต จะช่วยผ่อนคลายทำให้การนอนฝันดี หลับสนิทตลอดคืน บรรเทาอาการปวดศีรษะหรือพิษร้อนอันเกิดจากไข้ สมุนไพรประกอบด้วย หยวนจื้อ สือชางผู่ เพ่ยหลาน โร่วกุ้ย(อบเชย) ฮั่วเซียง บรรจุในถุงผ้าไหมปักลวดลายตามแต่ผู้สร้างจะรังสรรค์

          “......” ซุนเช่อเมื่อได้ของชิ้นนี้เดิมทีก็นึกยินดีอยู่บ้างีท่อีกฝ่ายไม่ได้ลืมทิ้งสักสิ่งเอาไว้ให้ตน แต่เมื่อลองคิดว่าได้ของอำลานั่นเท่ากับว่าคนจะจากไป.. ก็อยากจะส่งคืนมันเสียเดี่ยวนั้น ‘เจ้าไม่ไปแล้วไม่ไ่ด้หรือ ตอนนี้ข้าเองก็ไม่ได้ชังหน้าเจ้าเหมือนอย่างตอนแรก.. อยู่ให้นานขึ้นไม่ได้รึ’

           เด็กหนุ่มได้แต่อึกอักอยุ่แบบนั้น ริมฝีปากเม้มไว้เรียบสนิท จนสุดท้ายเ้วยความเย่อหยิ่งของเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรที่เป้นการรั้งขออีกฝ่ายออกไป

           “จิงเกอๆ แล้วของข้าล่ะฮะ” ท่านคงไม่ไ่ด้จะให้แต่พี่ใหญ่ใช่ไหม ซุนเฉวียนน้อยขอบตาแดงแล้ว

           “แน่นอนสิ จะลืมของเสือน้อยไปได้ยังไง.. นี่คือสิ่งที่จะคอยย้ำเตือนให้เจ้าหมั่นฝึกฝนวิชาความรู้ ในภายภาคหน้าจะได้เป็นกำลังสำคัญแก่วงศ์ตระกูล”

           มือเรียวยื่นชุดเครื่องเขียนอันปราณีมีมูลค่าสูงจนฟูเหรินต้องมองให้ชัดอีกครั้งว่านั้นใช่จริงๆ หรือเปล่า ขณะที่เด็กน้อยนั้นเอาแต่จดจ้องไปยังถุงหอมของขวัญที่พี่ชายตนได้ เขารู้ว่าเครื่องเขียนชั้นดีหายากยิ่ง แต่.. กลิ่นของจิงเกอกลับดึงดูดใจมากกว่า เด็กน้อยคิดหาทางแลกเปลี่ยนอยุ่กลายๆ น่าเสียดายที่ซุนเช่อล่วงรู้สายตาแย่งของรีบเก็บสิ่งนั้นเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

เครื่องเขียนชั้นยอด

https://i.imgur.com/Il7EEwu.png

มิตรรักสหายรู้ใจของเหล่าปัญญาชนที่พันตำลึงยากจะเสาะแสวงหา เพียงจานฝนหมึกตวนเอี้ยนหนึ่งชิ้นสามารถทำให้บัณฑิตชนชั้นกลางอดมื้อกินมื้อเพื่อซื้อหาตลอดทั้งปี ในชุดสามชิ้นประกอบด้วย แท่นหมึกฮุ่ยม่อมีกลิ่นหอมและลวดลายประดับทองอันเป็นเอกลักษณ์ พู่กันหู่ปี้สีขาวราวหิมะ เพียงชุดเดียวพร้อมในการเรียนเพียรในการเขียน ไม่ว่าจะวาดอักษรร่ายลำนำหรือจดบันทึกก็พร้อมสรรพ

           ริมน้ำฉางเจียงมีฉากหลังเป็นแสงตะวันยามอัสดงและเบื้องหลังคือท่าเทียบเรืออันตระการตา พวกเขามาถึงในเวลาที่เมฆสีม่วงอ่อนส่งสัญญาณมงคลออกมา โม่เสวียนมอบกล่องขนมห้าสีต่างของอำลาแก่ฟูเหรินแล้วก้ก้าวลงจากรถม้าได้พบท่านเจ้าเมืงออยู่กับ ขุนพลทั้งสี่อันได้แก่ เฉิงผู่ หวงก้าย หานตาง จูจื้อ มาร่วมเป็นประจักษ์พยานในครั้งนี้ด้วย

           “ข้าเฉิงผู่ ขอคาราวะคุณชายเสิ่น ได้ยินชื่อเสียงของท่านมานาน ท่านหมอเสิ่นมากความสามารถ ช่วยชีวิตคนไว้มากมายนับว่าทายาทของเขาก็โดดเด่นไม่ต่างกัน” ขุนพลกล้าทีมีอายุวัยกลางคนเปิดการแนะนำตัว

           “ข้าหวงก้าย เป็นคนหยาบ หากพูดสิง่ใดล่วงเกินไปขอท่านอย่าได้ถือสา” อีกด้านเป้นชายร่างใหญ่มีเรี่ยวแรงมาก ใบหน้าเขาน่ากลัวแต่ห่วงคิ้วแสดงถึงความกล้าหาญไม่กลัวตาย

           “ข้าน้อยหานตาง.. ในอนาคตคาดหวังที่จะได้ร่วมงานกับท่าน” อีกฝ่ายกลับมีใจที่นอบน้อมกว่า จากท่าทีของเขาแสดงให้เห็นถึงความภักดีตระกูลซุน

           “จูจื้อ ไร้ชื่อเสียง ไร้ฝีมือ ได้พบท่านนับเป็นเกียรติ” คนสุดท้ายมีกลิ่นอายของวานิชย์และผู้ได้รับการศึกษา คาดว่าเป็นกุนซือของซุนเจียน

           “ท่านทั้งสี่นับเป็นผู้กล้า ข้า.. เสิ่นตี้จิง ยังเยาว์วัยนัก ภายหน้าหากมีสิ่งที่ต้องแนะนำก็ขอรบกวนด้วย” โ่ม่เสวียนประสานมือคำนับทั้งสี่โดยไม่ถือตัว นั่นยิ่งเพิ่มความนับถือให้กับเหล่าขุนพลที่พึ่งพบหน้าขึ้นอีกระดับ เขาไม่เพียงมอบการคำนับยังได้นำของที่ระลึกเป็นสุราชั้นหนึ่งคาราวะทั้งสี่

           ยามที่คนตระกุลซุนทั้งหมดมารวมกันข้างลำน้ำฉางเจียง กระแสลมแห่งแดนใต้พัดหวนเป้นใจมีกลีบบุปผาโปรยมาตามลำน้ำ เมื่อนั้นโต๊ะเซ่นไหว้ทั้งขนมและสุราอาหารถูกนำมาตั้งที่ข้างลำน้ำ ซุนเจียนประกาศด้วยเสียงอันก้องเพื่อให้คำของเขาส่งขึ้นไปถึงสวรรค์ เป้นพิธีกรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ในตัวโดยไม่ต้องพึ่งพาประธานหรือผู้ทำพิธี

           “ลำน้ำฉางเจียงที่ซึ่งกวีผู้รักชาติพลีชีพแสดงความภักดีต่อบ้านเมือง ลำน้ำที่ไหลรินเป็นสายเลือดและชีวิตของชาวเจียงหนาน ในวันนี้ โปรดเป็นพยานให้แก่ข้า ซุนเจียน ที่ได้พบน้องชายต่างสายเลือด เสิ่นโม่เสวียน เราสองร่วมอุดมการณ์ ไม่มีวันทุรยศหักหลัง จะไม่ทอดทิ้งแม้ยามเป็นรึยามตาย ไม่ห่างหายแม้ยามเจ็บรึยามยาก เมื่อเขาได้รับความลำบากข้าจะเป็นมือแรกที่ยื่นไปหาเขา เมื่อเขาต้องการคนจะเป็นเสียงแรกที่ขันอาสา เราร่วมกันเปลี่ยนแปลงใต้หล้าให้ก้าวไปสู่ทิศทางที่ถูกต้อง เพื่อให้บรรลุจุดหมายเราจะสู้ทุกอุปสรรคและบททดสอบนานัปประการโดยไม่ย่อท้อ …”

           เมื่อซุนเจียนกล่าวนำ บุรุษชุดครามจึงขานรับ “ต่อหน้าลำน้ำผู้เลี้ยงดูจนเติบใหญ่จงเป็นพยาน ข้า เสิ่นโม่เสวียน จะรับ ซุนเจียน เป็นพี่ชายร่วมสาบาน นับแต่นี้ ศัตรูของเขาคือศัตรูของข้า ครอบครัวของเขา คือครอบครัวข้า ความแค้นของเขา ข้าจะเป็นผู้ชำระ อุดมการณ์ที่มีข้าจะทุ่มเทสานต่อให้เป็นจริง นับจากวันนี้ให้เลือดในกายของชาวเจียงหนานจงลุกเดือดด้วยคำสัตย์ ให้จิตใจที่มุ่งมั่นเปลี่ยนเป็นแสงเพลิงส่องนำทาง เราจะไม่ย่อท้อ ไม่เอ่ยคำว่ายอมแพ้จนกว่าเลือดหยดสุดท้ายจะหลั่งริน!”  

           กริชหนึ่งเล่มใช้กรีดลงบนฝ่ามือเรียว ทั้งสองหยาดโลหิตลงในจอกสุรา ผลัดกันดื่มจากนี้เพื่อรับเอาความเกี่ยวโยงตลอดชีวิต เพียงหนึ่งหยดล่วงลำคอมีรสขาวและหอมสุรา นำเอาพลังใจและความหัวงที่มีจุดเพลิงแห่งการริเริ่มให้โหมลุกแรง

           สุราตู้คังจอกแรกถูกนำมารินรดลงแม่น้ำเพื่อเซ่นสังเวย อีกหนึ่งจอกสาดขึ้นท้องฟ้าเพื่อมอบแก่ทวยเทพและสรวงสวรรค์ จอกที่สาม หลัง่ลงบนดินนอบน้อมแก่บรรพบุรุษและบุญคุณของปฐพีที่เมตตาให้เติบใหญ่

           “จากวันนี้ ข้า ซุนเจียน จะรับ เสิ่นโม่เสวียน เป็นน้องร่วมสาบาน หากมีผู้ใดคัดค้าน ให้ก้าวออกมา”

           หลังการขานคำถามตามพิธี ทั่วทั้งลานมีทั้งชื่นชมด้วยความยินดีแก่ท้งสอง และยังมีสายตที่อ่านยากของเด็กน้อยกับเด็กหนุ่ม ทว่าพวกเขายังคงเงียบแทนการยอมรับ เมื่อพิธีเสร็จสมบูรณ์แล้ว ซุนเจียนได้มอบสานส์ที่มีใจความหนาแน่นแก่โม่เสวียน กำชับเขาว่า “ยามมีเวลาจงเปิดอ่าน น้องชาย.. ข้ารุ้ว่าเจ้ามีธุระติดพัน ทว่าแดนใต้ไม่อาจขาดผู้มีความสามารถแม้สักวัน พิจารณาให้ถี่ถ้วน… หากสามารถทำตามคำขอนี้ได้วันหน้าข้าและกองกำลังตระกูลซุนยินดีติดตามเจ้าบุกภูเขาดาบทะเลเพลิง”

           โม่เสวียนไม่รอช้า กวาดสายตาอ่านเนื้อความก็รีบม้วนสานส์กลับคืน อีกฝ่ายต้องการให้เขานำกองกำลังขุนพลทั้งสี่ร่วมปราบภัยโจรโพกผ้าเหลือง นี่ออกจะกระทันหันอยู่มาก ทว่าตนก็ไม่ได้ปฎิเสธเสียทีเดียว

           “ใยพี่ชายกล่าวหนักเช่นนั้น ทุกเรื่องย่อมมีทางแก้ไข.. ให้ข้าได้ไตร่ตรองสักพัก จะให้คำตอบแก่ท่านเอง”

           หลังผ่านพิธีร่วมสาบาน ได้รับเสบียงและคำอวยพรจากตระกูลซุน สายตาอาลัยของเจ้าเด็กที่สุดท้ายก็ไม่ยอมมองเขาขึ้นเรือจากไปให้เต้มตา ท้ายสุดแล้วทายาทแห่งตระกูลเสิ่นก็ขึ้นเรือกลับไปยังลั่วหยางทั้งแบบนั้นเอง

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา) +3 Point จากการโรลทำงาน (ทะเยอทะยาน) +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ +2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย (ฉลาด) +5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย +5 Point จากการโรลเรียนรู้ (หูดี) +2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย (เห็นอกเห็นใจ) -2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ (นักวิชาการ) +4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ (นักวางแผน) +5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย —	(เห็นอกเห็นใจ) +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ (อัจฉริยะ) +30 EXP จากการโรลทำงาน (หูดี) +5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น	(ซุน เจียน 010) +35 มอบสุราตู้คัง +?? ร่วมสาบานเป้นพี่น้อง +15 ความสัมพันธ์คนที่มีนิสัยเดียวกัน (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +80+?? ++++ (อู๋ฟูเหริน 023) +35 มอบกล่องขนมห้าสี +?? อิเว้นท์ร่วมสาบานกบัสามีนัง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุหนุนกัน ทอง หนุน ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 พูดคุยรายวัน รวม +90+?? +++++ (ซุน เช่อ 070) +?? มอบของโรล ถุงหอม +?? ร่วมสาบานกับพ่อนัง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   -15 ธาตุข่มกัน ไม้ ข่ม ดิน +15 หัวเดียวกัน (มาร) +10 ความเชื่อเดียวกัน (ไม่นับถือศาสนา) +5 พูดคุยรายวัน รวม +30+?? +++++ (ซุน เฉวียน  084) +?? มอบของโรล เครื่องเขียน +?? ร่วมสาบานกับพ่อนัง (หูดี) +15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย   +20 ธาตุดินหนุนทอง +15 หัวเดียวกัน (มาร) +5 นักษัตรเดียวกัน +5 พูดคุยรายวัน รวม +60+?? ++++++ สี่ขุนพล มอบสุราหลูโจวคนละไห +35 หูดี +15 คนที่คุย +5 พุดคุยประจำวัน +?? ร่วมสาบานกับซุนเจียง หานตาง 026 หวงก้าย 025 จู๋จื่อ 231 เฉิงผู่ 024
+26+38+23	+55
	-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส) -20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน) +25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน) +20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี) (นักวิชาการ) +10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย +10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ หัวมารพบหัวมาร x4 +120 โหด หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
	x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-ซุนเช่อ,ซุนเจียน) +10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ (เลื่อมใสศรัทธา) +25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ +15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา x4 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher