[เมืองหรูหนาน] โรงหมอจินเหวินฉ่าย

โรงหมอจินเหวินฉ่าย

{ เมืองหรูหนาน }

โรงหมอขนาดเล็ก แต่มีหมอฝีมือดีประจำเมืองหรูหนาน อดีตเคยเป็นโรงหมอของ 'หยาง จิน' สมัยฮั่นอู่ตี้
สืบทอดมาในสกุลหยาง ปัจจุบันรุ่นที่ 5 นาม 'หยาง จวิน'
เหลนชายคนโตที่มากด้วยฝีมือด้านการรักษาไม่ต่างจากพ่อและปู่ทวดของตน

ทุกท่านสามารถมาโรลเพลย์ทำงานพาร์ทไทม์ประจำวัน
ค่าจ้าง: 100 อีแปะ - 5 EXP (รายวัน)

หมอผู้ดูแล หยาง จวิน
อุปนิสัย: เป็นหมอคนหนึ่งที่มีเมตตาและรักการเอื้อเฟื้อ
แต่อุปนิสัยภายนอกจะดูเหมือนคนที่ค่อนข้างใจร้อน
ไม่ชอบการรอคอยและคนไข้ที่ไม่เชื่อตน
หากไม่เชื่อแล้วจะมาที่โรงหมอแห่งนี้ทำไม

Tianzhou ดี

      เทียนหลงควบอาชาสีขาวผ่านป่าไม้อันงดงามมาเรื่อยๆ หญิงงามด้านหน้านั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระชุ่มกระชวยไปหมด เขาอยากคงอยู่เวลาที่ได้ใช้ร่วมกับอิสตรีผู้นี้ไว้ให้นาน แต่มันก็คงไม่ดีกับแม่นางผู้นี้เป็นแน่ เทียนหลงยังคงควบมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มองเห็นประตูเมืองหรูหนานเสียที


      "เอาหละ เราน่าจะถึงกันแล้วหละแม่นางเพ่ยเอ๋อห์" เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนจะเร่งฝีเท้าของอาชาคู่ใจเพื่อรีบไปส่งสตรีงามเช่นนี้ให้ถึงที่หมาย


      "แม่นางเพ่ยเอ๋อร์ โรงหมอของเจ้าอยู่ทางใดรึ??" เทียนหลงกล่าวถามออกมาเพื่อความเเน่ใจเพราะเขาเองนั้นไม่รู้เส้นทางที่ถูกต้องจึงต้องกล่าวถามเอาจากสตรีผู้นี้


      "ทิศทางนั้นเจ้าคะ คุณชายหลง" หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมกับชี้นิ้วไปยังทิศทางของโรงหมอภายในเมือง


       เทียนหลงเองก็ได้ควบอาชาขาวตรงไปยังเส้นทางนั้นตามที่สตรีผู้นี้ได้บอกมา บรรยากาศภายในเมืองนั้นถือว่าครึกครืนเป็นอย่างมาก ผู้คนต่างสัญจรไปมาอย่างสงบสุข


      "ที่นี่ยังไม่มีโจรโพกผ้าเหลืองเข้ามายึดครองสินะ..." เทียนหลงได้กล่าวขึ้นมาลอยด้วยเสียงแผ่วเบา และในตอนนี้พวกเขาได้มาถึงยังหน้าโรงหมอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เทียนหลงค่อยๆลงมาจากอาชาคู่ใจ ก่อนจะพยุงร่างของสตรีผู้นี้ลงมาจากอาชาอย่างทะนุถนอม แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังไปได้ด้วยดี


      โครกกกกกก!!!


       เสียงท้องรองของเทียนหลงได้ดังขึ้นมาจนหน้าของเขาเริ่มเขินแดงขึ้นที่ละนิด


      "คุณชายหลงหากมิรังเกียจเข้ามารับประทานอาหาร" หญิงสาวพลันหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวประโยคนั้นออกมา พร้อมกับเปิดประตูให้แก่ผู้มีพระคุณโดยไม่คิดอะไร


      "งั้นข้าคงต้องขอรบกวนแม่นางแล้ว" เทียนหลงพลันยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความเขินอายก่อนจะเดินเข้าไปภายในโรงหมอ ด้านในนั้นไม่ได้ประดับอะไรเป็นพิเศษหากแต่มีกลิ่นของสมุนไพรอบอวนไปทั่วอาคาร แต่สิ่งที่เขาสนใจที่สุดในตอนนี้คงเป็นอาหารร้อนที่ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นร่างของชายผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้


      "คาราวะผู้อาวุโส" เทียนหลงพลันโค้งคำนับเล็กน้อยทันทีที่กล่าวทักทายจบ ชายตรงหน้าเองก็พลันหันมามองด้วยความงุนงงเช่นกัน


      "สวัสดีหนุ่มน้อย เจ้าไปใครรึ??" ชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความสงสัยเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้นี้


      "นี่คือคุณชายหลงเจ้าคะ ท่านช่วยชีวิตของข้าไว้ในตอนที่ประสบกับโจรโพกผ้าเหลือง" หญิงสาวพลันกล่าวแน่นำให้แก่เทียนหลงอย่างเสร็จสรรพ


      "เป็นเช่นนั้นเอง เอาหละเชิญๆ วันนี้ เพ๋ยเอ่อห์ เป็นผู้เตรียมอาหารไว้" ชายวัยกลางคนพลันกล่าวพร้อมผายมือไปยังเก้าอีกที่ว่างอยู่


      "เชิญเลยคะ คุณชายหลง" หญิงสาวพลันกล่าวขึ้นก่อนจะเดินหายไปในห้องๆหนึ่งอยู่ซักพัก


      "เช่นนั้นข้าขอรบกวนด้วยขอรับ" เทียนหลงพลันโค้งคำนับ ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ตัวนนั้น


      หลังจากผ่านไปไม่นานหญิงสาวก็พลันเดินออกมาจากห้องพร้อมกับของในมือก่อนจะนำมาให้เทียนหลง "นี่คะ ของสำหรับขอบคุณที่ช่วยข้าไว้"

      "ขอบคุณแม่นางๆมากๆ" เทียนหลงพลันรับของมองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แม่นางผู้นั้นจะกลับมานั่งเก้าอี้เเละเริ่มรับประทานอาหารเล็กๆน้อยๆร่วมกัน...


      "ขอบคุณสำหรับอาหารมือนี่ ข้ามิมีอะไรจะให้เป็ฯ พิเศษแต่ช่วยรับสิ่งนี้ไว้ด้วย" เทียนหลงหยิบไข่ไก่ออกมายื่นให้แก่หญิงสาว


      "ไม่เป็นไรหรอกคะ ข้ามิอาจรับ" หญิงสาวกล่าวปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่เธอทำก็เพียงแค่ตอบแทนบุญคุณเพียงเท่านั้น


      "มิเป็นไรหรอกรับไปเถอะ" เทียนหลงพลันหยิบไข่ไก่ใส่มือของหญิงสาวก่อนจะเดินออกไป แต่เขาก็หันมากล่าวประโยคสั้นๆ "ข้าอยากให้เจ้าไปกับข้าสนใจไหม..." เพียงประโยคแค่นั้นที่ได้เอ่ยออกมาทิ้งท้าย ก่อนที่เทียนหลงจะเริ่มเดินทางต่อ

      "คงต้องขึ้นไปเมืองทิศเหนือก่อนหละนะ..." เทียนหลงกล่าวออกมาอย่างไร้จุดหมายก่อนจะเริ่มควบอาชาของตนต่อ...


@Webmaster
มีการเชิญชวน
ให้ไข่ไก่ [เลข 106]

มีตัณหา

+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม

+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Haoyu ดี

ชายหนุ่มค่อยๆขี่ม้าโดยมีหญิงสาวที่ตนพึ่งช่วยชีวิตไว้ด้านหลังของตน ดูแล้วนางคงเสียขวัญไม่น้อย..

"แม่นางไม่เป็นไรนะ ยังไม่หายตกใจอีกหรือ?" ห่าวอู๋เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงหญิงสาวตรงหนัา

นางส่ายหน้า พลางกล่าว ข้ามิเป็นไรมากหรอกท่าน เพียงเสียขวัญเล็กน้อย.." หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา

'ดูไปแล้วนางก็ดูงดงามไม่น้อย' ห่าวอู๋คิด ก่อนจะเคลื่อนม้าขับไปต่อ

'แต่เรายังหนุ่มยังแน่น เรื่องผู้หญิงไว้ค่อยคิดอีกที'  มันคิดออกมาก่อนจะกล่าว

      "เอาล่ะแม่นาง เรามาถึงกันแล้ว" มันกล่าวออกมาก่อนจะรีบเร่งนำนางเข้าเมืองไป

      "แม่นางเพ่ยเอ๋อร์ โรงหมอของท่านอยู่ทางใด?" มันจำต้องเอ่ยถาม เนื่องจากมันไม่รู้ทางนั่นเอง

      "ไปในทิศนี้ ตรงไปอีกสักหน่อยก็คงถึงแล้วคุณชาย" หญิงสาวกล่าว

ชายหนุ่มก็ค่อยๆควบม้าไปตามทิศทางที่เธอบอก

   ชายหนุ่มควบม้าจนมาถึงโรงหมอตามที่เธอบอก ชายหนุ่มลงจากหลังม้าและค่อยๆนำเธอลงมาช้าๆ..

"เอาล่ะ ถึงที่นี่ข้าคงปลอดภัยแล้ว" ชายหนุ่มกล่าว

"ท่านจะลองเข้าไปหน่อยค่ะ อุตส่าห์มาส่งข้าเสียไกล พักดื่มน้ำชาสักหน่อยก็คงดี" หญิงสาวกล่าวพลางเอ่ยปากรั้งเขา

"ข้าเกรงว่าคงจะไม่เหมาะสม อีกทั้งข้ายังมีธุระต้องไปทำอีกน่ะ แม่นาง ไว้โอกาสหน้า" มันกล่าว

"อ๋า...ถ้าเช่นนั้น" หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้าน พลางนำเงินและสิ่งของมาให้

"ได้โปรดรับไว้ เป็นสิ่งตอบแทนน้ำใจ.."หญิงสาวกล่าว

"ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะขอรับไว้แล้วกันนะแม่นาง" มันกล่าวพลางรับสิ่งของมา

และก็กลับไปควบม้า

"ลาก่อนแม่นาง โอกาสหน้าเราคงได้พบกันอีก" มันกล่าว ก่อนจะควบม้าเดินจากไป พร้อมกับลูกน้องที่มันพึ่งได้มา

Tianzhou ดี

      อาชาทมิฬย่ำผ่านผ่านพื้นหญ้ามาอย่างยาวไกลจากแดนเหนือเพียงเพื่อให้นายของตนเทียนหลงได้มาพบเจอหญิงสาวเพียงเท่านั้น โดยระหว่างทางที่มาได้มีพ่อค้าเร่ได้ผ่านมาจึงเป็นช่วงสั้นๆที่มาตัวนี้ได้พักเพียงชั่วครู่
      เทียนหลงค่อยๆลงมาจากอาชาทมิฬที่พึ่งได้มาเมื่อมาถึงยังหน้าโรงหมอที่แสนคุ้นเคย มือข้างหนึ่งพลันเคาะที่บ้านประตูขึ้นพร้อมกับยืนรอที่จะได้เห็นเพ่ยเอ๋อห์ผู้งดงาม



      "ใครมารึเจ้าคะ??" เพ่ยเอ๋อห์สตรีงามกล่าวขึ้นพร้อมกับเปิดประตูบ้านเล็กๆออก สายตาเริ่มจ้องมองไปที่ชายที่พึ่งมาถึงด้วยความดีใจจนมิอาจหุบรอยยิ้มได้


      "คุณชายหลง!!.." เพ่ยเอ๋อห์ตกใจเล็กน้อยเพราะคิดว่าเทียนหลงนั้นได้จากไปแล้ว ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่แม่นางผู้นี้มิรู้ว่าเทียนหลงนั้นกลับมาเพื่อพบเจอนางโดยเฉพาะ "เชิญเข้ามาก่อนเจ้าคะ"


      "ขอบคุณนะแม่นาง" เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปยังโรงหมอที่แสนคุ้นเคย..


      "คุณชายหลงวันนี้มีเรื่องอะไรหรอเจ้าคะ??" เพ่ยเอ๋อห์เริ่มกล่าวถามหลังจากที่ปิดประตูเสร็จ


      "พ่อดีวันนี้ข้าได้หญ้าเฉาก๊วยมาหนะ จึงอยากให้แม่นางเพ่ยเอ๋อห์ได้ลิมลอง" เทียนหลงยังคงมิหุบยิ้มตั้งแต่ได้พบเจอกับสตรีผู้นี้เลยซักครั้ง "ข้าขอยืมใช้ห้องครัวเพื่อต้มชาหน่อยได้หรือไม่"


      "เช่นเลยเจ้าคะคุณชาย" เพ่ยเอ๋อห์ผายมือให้แก่ชายหนุ่มไปทางห้องครัว..


      "ขอบคุณมากแม่นาง" เทียนหลงเดินเข้าไปในห้องครัวของโรงหมอ(?)ก่อนจะเริ่มต้มชาซาวเซียนฉ่าวที่มีส่วนผสมอย่างหญ้าเฉาก๊วยเป็นสำคัญ เพียงระยะเวลาไม่นานชานี้ก็ได้ต้มจนเสร็จแล้ว จึงได้เดินออกไปพร้อมกับถ้วยชาภายในครัว


      "กลิ่นนี้ ชาซาวเซียนฉ่าว คุณชายรู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าชื่นชอบชานี้??" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะนางมิเคยบอกว่าตนนั้นชอบสิ่งใด


      "แค่บังเอิญหนะ...เอาเถอะรีบดื่มก่อนที่ช้าจะเย็นดีกว่า" เทียนหลงนำชาไปเสิร์ฟให้แก่หญิงสาวที่มีท่าทีมีความสุขจากการได้ดื่มชาโปรดของตน


      "ข้าอยากรู้จริงว่าเจ้าชื่นชอบสิ่งใดบ้าง??" เทียนหลงพลันกล่าวถามกับเพ่ยเอ๋อห์ในขณะที่นั่งมองนางจิบชาร้อนๆ


      "สิ่งที่ข้าสอบมิได้วิเศษอะไรเพียงแค่...โสมร้อยปี บัวหิมะ ชาซาวเซียนฉ่าว แล้วก็ขนมไหมเงินเจ้าคะ" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาในขณะที่กำลังจิบชาอย่างมีความสุข


      "เช่นนั้นในครั้งหน้าข้าจะพยายามหามาให้เจ้าถ้าข้าหาเจอ"


      "ในเพลานี้ข้าคงต้องขอตัวลาแม่นางแล้ว" เทียนหลงกล่าวออกมาพร้อมโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเดินออกจากประตูไป...


      "ขอให้โชคดีคุณชายหลง" เสียงกล่าวทิ้งท้ายได้ดังไล่หลังของเทียนหลงมาก่อนจะออกจากประตูไป


      "ถ้าข้าจำมิผิดที่ฉางอันเหมือนจะมีงานอยู่สินะ" เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นก่อนจะควบอาชาทมิฬมุ่งตรงสู่ฉางอัน


@Webmaster
ให้ ชาซาวเซียนฉ่าว NPC [106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์]

มีตัณหา

+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม

+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Jinying ดี

❀ ส่งเควสสอนการดวล ❀

          ใช้เวลาสักพักกว่าที่จะมาถึงยังโรงหมอจินเหวินฉ่ายในเมืองหรูหนาน เนื่องมาจากอดีตโจรโพกผ้าเหลืองที่ตามมาทีหลังนั้นรั้งเรียกและยืนยันหนักแน่นถึงการรออยู่ยังเขตป่าเช่นเดิมไม่ให้คนในเมืองแตกตื่น อีกทั้งแม้จิ้นอิ๋งจะกล่าวว่าสามารถอธิบายแก่ทางการที่เฝ้ายังหน้าเมืองหรูหนานได้ แต่อีกฝั่งก็ยังไม่เข้าไปเนื่องมาจากตอนนี้ทั้งมันและนางต่างมีบาดแผล อธิบายอะไรออกไปไม่แคล้วอย่างไรมันก็คงโดนจับเป็นแน่แท้

          นั่นทำให้ในยามนี้ที่โรงหมอมีเพียงจิ้นอิ๋งและเพ่ยเอ๋อห์มาด้วยกันเท่านั้น หลังผูกม้าไว้พร้อมปล่อยให้ไป๋เซ่อเดินเล่นเรียบร้อย ตัวจิ้นอิ๋งก็แทบจะถูกพาไปให้ท่านหมอหยางได้ตรวจสอบบาดแผลแทบจะทันที

          .

          .

          “ เกิดอะไรขึ้น! เหตุใดแม่นางผู้นี้ถึงมีบาดแผลโดนฟันเช่นนี่เล่าเพ่ยเอ๋อห์ ”

          เสียงเข้มของท่านหมอเอ่ยหาด้วยความห่วงใย แววตาเร่งร้อนคล้ายอยากรีบรักษาแต่ก็แฝงความอ่อนโยนขณะทอดมองตามเรียวแขนที่ปิดทับด้วยแขนเสื้อตัวยาวของนางที่ยามนี้บาดขาดหลายตำแหน่ง ซึ่งทางเพ่ยเอ๋อห์ก็อธิบายถึงสถานการณ์ก่อนหน้าให้ฟังโดยละเอียดด้วยน้ำเสียงกึ่งห่วงกึ่งชื่นชมไม่น้อย

          “ เป็นเช่นนี้.. คราวหน้าเจ้าก็อย่าเข้าป่าไปลึกนักล่ะเพ่ยเอ๋อห์! ส่วนแม่นางกู่ข้าตรวจสอบบาดแผลแล้วไม่ร้ายแรงนัก เพื่อความสบายใจข้าจะให้เพ่ยเอ๋อห์ได้ทำแผลให้ท่านแล้วกัน.. อย่างไรก็ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเพ่ยเอ๋อห์เอาไว้ ”

          “ ขอบคุณท่านหมอหยางมากเช่นกันที่เอื้อเฟื้อยาและสถานที่ทำแผลให้จิ้นอิ๋งเจ้าค่ะ ”

          จิ้นอิ๋งรับคำทั้งรอยยิ้มที่อีกฝ่ายอุตส่าห์ให้เกียรติไม่แตะตัวนางเกินความจำเป็นและมอบหมายให้เพ่ยเอ๋อห์ที่ดูกระตือรือร้นอยากตอบแทนนางได้ช่วยทำแผลให้อีกเช่นนี้ หญิงทั้งสองจึงพากันผละมายังส่วนห้องที่ได้แบ่งออกให้พอเป็นส่วนตัวมากขึ้นเพื่อทำแผล หลังจากนั้นจิ้นอิ๋งจึงค่อยคอยถอดยังเสื้อคลุมตัวนอกออกให้เหลือเพียงเสื้อตัวในคลุมทับ เปิดเปลือยยังท่อนแขนขาวที่ประดับรอยแผลชวนหวั่นว่าจะเกิดแผลเป็น ดีที่ไล่ลามไปยังไหล่มนและบ่าเล็กนั้นยังพอไร้บาดแผลใด

          “ ดูสิเนี่ยเจ้าคะ เป็นแผลเป็นขึ้นมาจะทำอย่างไร ”

          เพ่ยเอ๋อห์บ่นเสียงขรม ก่อนพาลโทษไปยังอดีตโจรที่ตอนนี้ไม่แคล้วจามไม่หยุดเป็นแน่ ดูท่าแล้วคำให้อภัยจากสตรีเบื้องหน้าคงอีกยาวไกลน่าดูชม ส่วนจิ้นอิ๋งที่กำลังนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายได้ทำแผลก็ทำได้เพียงหัวเราะเสียงใสเจือขบขันหาเท่านั้น ไม่รู้ทำไมถึงถูกชะตากับคนผู้นี้นัก ตลอดเวลาที่ทำแผลทั้งคู่ก็แทบสนทนากันไม่ปล่อยเงียบเลยเชียว

          “ ไม่เป็นหรอกเจ้าค่ะ ข้าเชื่อใจยาจากท่านหมอหยางของเพ่ยเอ๋อห์นะเจ้าคะ ” เอ่ยรับพลางขยับรอยยิ้มหาจนดวงตาโค้งหา เรียกสีหน้าดูภาคภูมิจากคนที่โดนพาดมาชื่นชมไปด้วย

          “ นั่นสินะเจ้าคะ ท่านหมอหยางรักษาเก่งมากเลยเชียว ”

          เพ่ยเอ๋อห์กล่าวรับคำทั้งรอยยิ้มไม่ต่างกัน ก่อนตั้งใจบรรจงทาตัวยายังบาดแผลของจิ้นอิ๋งมากขึ้น จนเสร็จสิ้นถึงได้เอาผ้าดิบมาช่วยพันทับให้เรียบร้อย นางขยับแขนเล็กน้อยจนเห็นว่าไม่ได้ขยับลำบากเพิ่มอะไรถึงหันไปค้อมหัวขอบคุณสตรีที่ช่วยทำแผล แต่อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายรีบพยุงไหล่ไม่ให้จิ้นอิ๋งได้ขอบคุณเพิ่มมากไปกว่านี้ ก่อนจะช่วยสวมเสื้อคลุมให้นางคืนและหายไปเก็บของอยู่ครู่หนึ่ง

          จิ้นอิ๋งที่กำลังผูกเชือกส่วนเสื้อคลุมตัวนอกอยู่ก็แต่งตัวจนเสร็จทันพอดีกับหญิงสาวอีกคนเข้ามาพร้อมของในมือ

          “ แม้จิ้นอิ๋งจะบอกให้ข้าน้อยตอบแทนเพียงช่วยรักษา แต่ตัวข้าน้อยรู้สึกแค่นั้นไม่พอเทียบกับที่จิ้นอิ๋งได้ช่วยข้าน้อยไว้.. โปรดรับของเหล่านี้ไปด้วยนะเจ้าคะ ”

          เพ่ยเอ๋อห์กล่าวอย่างจริงใจก่อนมอบเงินจำนวนหนึ่งพร้อมเครื่องยาจีนแก่จิ้นอิ๋ง นางที่รับรู้ได้ถึงความต้องการตอบแทนของบุคคลตรงหน้าและเห็นร่องรอยแววตาความซื่อตรงที่คลับคล้ายกับตัวนางทำให้สุดท้ายจิ้นอิ๋งยินยอมรับของเหล่านั้นมาในที่สุด

          “ ขอบคุณมากเลยนะเพ่อเอ๋อห์ ”

          ตอบรับจริงใจไม่ต่างกันก่อนของทั้งหมดจะถูกใส่เรียบร้อยยังกระเป๋าใบเล็กอีกหนึ่งใบที่ถูกนำส่งเพิ่มหลังเห็นว่าตัวจิ้นอิ๋งมีแต่กระเป่าใบโตที่พาดพักไว้ยังม้าไป๋เอ้อร์ที่ผูกไว้ด้านนอก

          .

          .

          จนในตอนที่กล่าวลาท่านหมอหยางเสร็จสิ้นและได้เพ่ยเอ๋อห์ออกมายืนส่งนางที่เตรียมขึ้นม้าเพื่อทำการเดินทางต่อไปยังเขตเมืองบ้านเกิดของตน สตรีอีกฝั่งก็เอื้อนเอ่ยถามไถ่ด้วยความห่วงใยขึ้นมา

          “ นี่ก็ใกล้เที่ยงเต็มที จิ้นอิ๋งไม่พักสักหน่อยก่อนออกเดินทางหรือเจ้าคะ ”

          ได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็เผลอทอดมองผืนฟ้าตามที่อีกคนกล่าว ดวงอาทิตย์เคลื่อนสูงจนเกือบวางยังเหนือตัวพอดิบพอดีอยู่ร่อมร่อ หากแต่หลังครุ่นคิดพิจารณาว่าหากนางเร่งเดินทางไปตอนนี้คงถึงเมืองสวี่ซางในตอนเย็นเพื่อพักได้พอดี แล้วค่อยเดินทางต่อไปยังเมืองลั่วหยางในตอนเช้า วางแผนเสร็จสิ้นจิ้นอิ๋งถึงได้หันมาส่งรอยยิ้มยังเพ่อเอ๋อห์ให้คลายกังวล

          “ ข้าพอมีเสบียงให้ทานระหว่างทางอยู่น่ะเจ้าค่ะ เพ่ยเอ๋อห์ไม่ต้องห่วง! ”

          “ เช่นนั้นก็เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ ให้ถานเจ๋อช่วยระวังภัยให้จิ้นอิ๋งด้วย ฝากบอกถ้าดูแลไม่ดีข้าน้อยจะไม่ให้อภัยเขานะเจ้าคะ! ”

          ประโยคยามกล่าวถึงอดีตโจรนั้นเอ่ยน้ำเสียงฟังดูเคร่งขรึมอยู่หลายส่วนทำจิ้นอิ๋งเผลอหัวเราะกังวาลใสอีกหน นึกขบขันไม่หายที่ทั้งคู่กลายเป็นไม้เบื่อไม้เมาไปเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ก็ดีกว่าตอนเพ่ยเอ๋อห์หวาดกลัวหรือมีแผลใจกับอีกฝ่ายมากนัก ตัวจิ้นอิ๋งเลยพยักหน้ารับหนักแน่นรับคำไปให้

          “ ต้องเดินทางแล้ว ไว้หากย้อนกลับมาหรูหนานเมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาเยี่ยมเพ่ยเอ๋อห์อีกนะเจ้าคะ ”

          “ จิ้นอิ๋งพูดแล้วนะเจ้าคะ ข้าน้อยจะรอเจ้าค่ะ! ”

          สตรีสองนางแลกส่งรอยยิ้มฉันท์มิตรให้แก่กันดูเป็นภาพชวนมองไม่น้อย ก่อนที่จิ้นอิ๋งจะขึ้นนั่งยังม้าไป๋เอ้อร์พลางอุ้มพาไป๋เซ่อประจำตำแหน่งและจัดการสะบัดบังเหียนให้ม้าพาออกตัวจากไป

ลักษณะนิสัยใจกว้าง

+10% รางวัลภารกิจที่เกี่ยวกับความช่วยเหลือ (ไม่นับงานรับจ้าง)

Tianzhou ดี

      เทียนหลงควบอาชาทมิฬมุ่งตรงมาจากฉางอันอย่างเร่งรีบ สายตาที่เปี่ยมสุขพลันปรากฎขึ้นบนใบหน้าจากการที่จะได้เจอกับสตรีนางเดิม หากมีวันใดที่เขามิได้เจอนางวันนั้นคงเป็นวันที่เข้าแก่ตายเพียงเท่านั้น

      "แม่นางเพ่ยเอ๋อห์ข้ามาหาแล้ว!!" เสียงตะโกนของเทียนหลงดังมาแต่ไกลพร้อมกับรอยยิ้ม...

      ระยะเวลาผ่านไปซักพักหลังจากเสียงตะโกนล่าสุดในตอนนี้เขาได้มาถึงยังหน้าโรงหมออีกครั้ง มือข้างหนึ่งพลันเคาะบานประตูพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม

      สตรีคนเดิมเดินมาเปิดประตูให้แก่เขา หัวใจของเทียนหลงเริ่มเต้นอย่างมิหยุดหย่อน อย่างที่คิดการได้พูดคุยกับสตรีดีกว่าการต่อสู้เป็นไหนๆ

       "คุณชายหลงยินดีตอนรับเจ้าคะ" ใบหน้าของเพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม นางคงทำแบบนี้กับทุกคนเพราะนางเป็นคนที่สุดแสนจะจริงใจ "วันนี้ก็มาอีกแล้วสินะคะ"

       "แม่นางอย่าหยอกข้าเช่นนั้นเลย" เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนจะหยิบชาอันหนึ่งขึ้นมา กลิ่นนี้ก็เป็นกลิ่นเดิมกับที่เคยได้รับรู้ไปเมื่อวาน

       "วันนี้ข้าหาของพิเศษมาให้แก่แม่นางไม่ได้เลยนำชาที่แม่นางชอบมาแทน" เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มกล่าวต่อ "ข้าขอเข้าไปได้รึไม่แม่นาง"

       "เชิญเลยคะ" เพ่ยเอ๋อร์พลันเปิดประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้ชายตรงหน้าได้เดินเจ้ามาได้อย่างสะดวก

       "ขอบคุณมาก แล้วก็ข้าขอยืมใช้ห้องครัวเช่นเดิมนะ" เทียนหลงกล่าวขึ้นในขณะที่เดินเข้าไปด้านใน

       "ได้เจ้าคะ" เพ่ยเอ๋อห์ปิดประตูโรงหมอลงก่อนจะไปนั่งรอที่โต๊ะเหมือนเคย

       เทีนยหลงเดินตรงไปยังห้องครัวก่อนที่มือจะเริ่มต้มชาอีกครั้งถ้วยชาใบเดิม กาอันเดิม ใบชาเดิม ทุกอย่างยังคงไม่เปลี่ยนไป แต่สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือความสัมพันธ์ของทั้งสองที่เริ่มสนิทกันมากยิ่งขึ้น

       เทียนหลงหลังจากที่ต้มชาจนเสร็จสรรพก็เดินออกมารินชาให้แก่เพ่ยเอ๋อห์ หญิงสาวพลันยิ้มออกมาก่อนจะเริ่มจิบชาที่ชายหนุ่มคนนี้ชงให้พร้อมกับอมยิ้มเล็กๆน้อยๆ

       "ชาเป็นเช่นไรบาง??" เทียนหลงกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจกลัวว่าตนอาจทำไรผิดพลาด

       "ไม่มีเจ้าคะ กลิ่นหอมใบชามากๆ" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่เทียนหลงพร้อมยิ้ม

       มือที่แสนซุกซนของเทียนหลงเอื่อมไปสัมผัสกับมือข้างหนึ่งของเพ่ยเอ๋อห์ "ข้าอยากเป็นมากกว่าคนรู้จักสำหรับแม่นางนะ" รอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์พลันปรากฎขึ้นก่อนที่เทียนหลงจะลุกขึ้นยืนเดินออกจากโรงหมอไป "ไว้ข้าจะมาใหม่นะแม่นาง"

       เทียนหลงควบอาชาของตนออกจากเมืองไปพร้อมกับความสุขที่ได้จับมืออันบอบบางของหญิงสาวที่ไม่ได้ทำมานาน

@Webmaster
ให้ ชาซาวเซียนฉ่าว NPC [106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์]

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

        [มีการเชิญชวน!!!!]

       เทียนหลงควบมามุ่งตรงมาจากบ้านร้างจนมาถึงภายในตัวเมืองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขามเริ่มควบม้าต่อไปยังโรงหมอแห่งเดิมอย่างมิต้องสงสัย

      "เอาหละ" เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มเคาะประตูเช่นเคย แต่ในคราวนี้ชายหนุ่มได้วิ่งไปแอบอยู่หลังกำแพงใกล้ๆ

      "ใครคะ??" เพ่ยเอ๋อห์เปิดประตูขึ้นมาพร้อมกับคำกล่าว แต่แล้วใบหน้าของหญิงสาวก็เต็มไปด้วยความงุ่นงงเมื่อเปิดประตูขึ้นมาแล้วไม่พบเจอกับผู้ใดเลย ก่อนที่จะมีร่างหนึ่งพุ่งตรงมาทางตน...

      เทีนยหลงที่มองเห็นเหตุการณ์ก็แอบหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับการได้หยอกล้อหญิงสตรีผู้นั้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดหญิงสาวที่กำลังงุ่นงงอยู่ "แม่นางข้าเอง" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

      เพ่ยเอ๋อห์ก็แอบหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่ผลักร่างของเทียนหลงออกมาด้วยความเขินอาย

      เทียนหลงก็แอบหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นการกระทำเช่นนี้ของเพ่ยเอ๋อห์ มันทำให้เขามีความสุขอย่างมาก

      "แม่นางข้าขอเข้าไปได้ไหม" เทียนหลงยังคงมิลืมกล่าวประโยคเช่นเดิม

      เพ่ยเอ๋อห์ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่พยักหน้าด้วยความเขินอายก่อนจะเดินตรงเข้าไปนั่งยังด้านใน

      เทียนหลงเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเดินตามนางเข้าไป ร่างของชายหนุ่มมุ่งตรงเข้าไปในห้องครัวหลังจากนั้นซักพักก็นำชาอันเดิมกลับมาให้หญิงสาว

      "นี่ไงชาซาวเซียนฉ่าวที่แม่นางชอบ" เทียนหลงกล่าวออกมาพร้อมกับรินชาให้กับเพ่ยเอ๋อห์

      เพ๋ยเอ๋อห์ที่อาการเริ่มดีขึ้นก็พลันจิบชาที่ได้รับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ขอบคุณมากนะเจ้าคะคุณชาย"

      "ไม่เป้นไรหรอกแม่นาง" เทียนหลงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม "สำหรับบุรุษเช่นข้าการได้เห็นเหล่าสตรีมีความสุขแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว"

      "คุณชายนี่ปากหวานกับสตรีเช่นนั้นทุกคนเลยรึเปล่านะ" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย

      เทียนหลงก็แอบหน้าแดงขึ้นมาหลังจากโดนหญิงสาวเล่นเข้าให้ "ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก"

      "แม่นางข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะถามเม่นางเสียหน่อย" เทียนหลงกล่าวถามด้วยสีหน้าจริงจัง

      "มีอะไรรึเจ้าคะ" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาพร้อมความงุนงง

      "ข้าอยากให้แม่นางเดินทางไปกับข้าจะได้ไหม.." เทียนหลงกล่าวเชิญชวนหญิงสาวให้ร่วมเดินทางไปกับตน

     "ท..ท่านอยากชวนข้าร่วมเดินทางไปกับท่านด้วยหรือเจ้าคะ แต่ข้ากลัวเป็นตัวถ่วงท่าน" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยิ้มเบา ๆ ด้วยความเขินอาย "ข้าจะไว้ใจท่านได้ไหม"

      "ข้าสัญญา..ไม่สิข้าสาบานว่าข้าจะไม่ทำให้แม่นางต้องอยู่เพียงลำพังอย่างแน่นอน หากท่านได้อยู่กับข้าจะมีแต่ความสุข" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าและสายตาที่จริงจัง เขานั้นอยากร่วมเดินทางกับแม่นางผู้นี้

      "หากท่านสาบานเช่นนั้น งั้นข้าจะลองเก็บไปคิดดู เย็นนี้ยามโหย่วท่านมาหาข้าอีกครั้งนะ ข้าจะให้คำตอบ" เพ่ยเอ๋อห์ยิ้มอย่างดีใจ หวังว่าอีกฝ่ายจะเชื่อใจได้ นางอยากออกไปท่องโลกกว้างสักครั้ง แววตาคู่นั้นคงไม่คิดทำร้ายนางหรอกใช่ไหม มั้งนะ

      "จริงรึแม่นางขอบคุณที่ให้โอกาสข้า" เทียนหลงกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

      "ไม่สายนะคุณชายเทียน" เพ่ยเอ๋อห์ยิ้มหวานก่อนวางนิ้วลงบนแก้มอีกฝ่าย ก่อนเดินเข้าไปช่วยงานท่านหมอ       "ข้าจะรีบกลับมาเมื่อถึงเวลา!!!" เทียนหลงกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แดงมากๆจากอาการเขินอายก่อนจะรีบควบอาชาออกไป...

      - ยามโหย่ววันนี้กลับมาโรลเพลย์พบนางอีกครั้ง หากเกินเวลาแล้ว ถือว่าสาย หญิงสาวจะไปหาสมุนไพรในป่าและงอนคุณ-


@Webmaster
เชิญชวน NPC [106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์] ให้ร่วมเดินทางไปด้วย
ให้ ชาซาวเซียนฉ่าว NPC [106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์]

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

[ต่อโรล]

      เทียนหลงรีบควบอาชามาอย่างรวดเร็วเมื่อถึงช่วงยามโหย่ว ใบหน้าแห่งความตื่นเต้นพลันปรากฎขึ้นมาตลอดการเดินทางครั้งนี้

      "แม่นางเพ่ยเอ๋อห์ข้ากำลังไปหาเจ้าแล้ววววววว!!!!"

      หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็มาถึงยังหน้าประตูอีกครั้งตามที่เคยได้สัญญาไว้กับสตรีผู้งดงาม มือข้างหนึ่งพลันเคาะที่บานประตูด้วยความตื่นเต้น

      "แม่นางข้ามาตามที่ได้สัญญาไว้แล้ว"

     "คุณชายเทียนหลง ท่านมาตามสัญญาจริงด้วย" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวยิ้มเมื่ออีกฝ่ายรักษาสัญญา เธอค่อนข้างเชื่อว่าเขาจะเป็นสหายร่วมเดินทางที่ดีได้ หรือบางทีอนาคตอาจพัฒนามากขึ้นหากได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขในการเดินทาง

     "แน่นอนข้าต้องมาหาแม่นางอยู่แล้ว" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาในขณะที่สายตาจ้องมองไปที่แม่นางผู้นี้อย่างไม่ละสายตา

     "คุณชายเชิญดื่มชาก่อนเจ้าค่ะ ข้าต้มชาดอกไม้รวมนี้รอท่าน" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวก่อนเดินนำอีกฝ่ายไปที่โต๊ะ หยิบกาน้ำชามารินใส่จอกให้อีกฝ่าย

     "ขอบคุณแม่นางมาก" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินตามเข้าไปยังโต๊ะอาหาร มือทั้งสองพลันเอื่อมรับถ้วยชาอย่างระมัดระวัง

     กลิ่นของชาที่แสนหอมหวานยังไม่สู้กลิ่นกายของแม่นางเพ่ยเอ๋อห์ได้แม้แต่น้อย

     "กลื่นนี้ชั่งหอมจริงๆ" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มความหมายนั้นจะหมายถึงกลิ่นชารึเปล่านะ-

     "คุณชาย ท่านรู้บ้างไหมตัวข้าดีใจแค่ไหนที่ท่านชวนไปผจญภัยด้านนอกหรูหนาน นับแต่ข้าเติบโตมาออกไปที่อื่นยามที่ท่านหมอไปรักษาคนป่วย แต่ไม่มีโอกาสเที่ยว" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวน้ำเสียงเศร้าบอกอีกฝ่าย

     "งั้นแต่นี้ไปแม่นางจะได้ไปยังทุกทีที่ไม่เคยไป และได้พบเห็นด้วยตาของแม่นางเอง" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

     "ขอบคุณเจ้าคะคุณชายหลง" เพ่ยเอ๋อห์พลันยิ้มตอบออกมาก่อนจะเริ่มกล่าวต่อ

     "ข้าต้องไปลากับท่านหมอหยางจวินก่อน ท่านโปรดรอตรงนี้ก่อนนะ" เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นก่อนจะเดินไปหาหยางจวินที่กำลังนั่งพักอยู่ในโรงหมอ

     "ข้าจะไปกับแม่นางด้วย" เทียนหลงพลันกุมมือของหญิงสาวก่อนจะเดินนำไปหาหมอหยางจวิน

     "ท่านหยางจวิน ข้ามีเรื่องจะบอ-" เทียนหลงที่กำลังกล่าวอยู่ในขณะที่คุกเข่าก็พลันโดนห้ามไว้โดยหยางจวินที่นั่งมองอยู่

     "ข้ารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง คุณชายหลงเป็นผู้มีพระคุณของนาง และยังมาหานางอยู่บ่อยครั้ง ข้าก็พอเดาได้อยู่แล้วว่าวันนั้ต้องมาถึง" หยางจวินกล่าวขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งพลันเอื่อมไปสัมผัสไหลของเทียนหลง

      "เพ่ยเอ๋อห์นั้นเปรียบเสมือนกับลูกของข้า ข้านั้นอยู่กับนางมานานจึงอาจจะมีเหงาบ้างหลังจากที่นางจากไป แต่ข้าก็อยากให้นางได้พบกับโลกกว้าง"

      "ข้าฝากนางด้วยนะคุณชายหลง" รอยยิ้มพลันปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหยางจวิน

     "ขอรับข้าจะมิทำให้ผิดหวัง" เทียนหลงกล่าวออกมาพร้อมกับโค้งคำนับ

     "ขอบคุณเจ้าคะท่านหยางจวิน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" เพ่ยเอ๋อห์ร้องไห้ออกหลังกล่าวจบน้ำตาแห่งความสุขเริ่มไหลออกมา

     เทียนหลงประคองร่างของนางออกจากโรงหมอพร้อมกับช่วยเช็ดน้ำตานั้น

     "เอาหละเราไปกันเถอะแม่นาง" เทียนหลงกล่าวขึ้นหลังจากที่ขึ้นไปบนอาชาของตน มือข้างหนึ่งยื่นมาไปจับแขนของแม่นางผู้นี้ขึ้นมาบนหลังม้า

     "เจ้าคะ"

     อาชาเริ่มควบออกจากเมืองแห่งนี้อย่างรวดเร็วม้าหนึ่งตัวกับชายหนุ่มและหญิงสาวได้เริ่มเดินทางด้วยกันแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

@Webmaster

Tianzhou ดี

เทียนหลงควบม้ามาอย่างช้าๆอย่างผ่อนคลาย สายตาของเขาเริ่มมองเห็นเมืองที่แสนคุ้นเคย เพ่ยเอ๋อห์ที่อยู่ข้างๆพลันยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นเมืองที่แสนคุ้นเคย เทียนหลงเองก็เช่นกันเมื่อยามได้เห็นหน้าของหญิงสาวที่มีความสุข

"งั้นเราก็กลับไปหาท่านหมอกันเถอะแม่นาง"

เทียนหลงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเข้าไปหอมแก้มหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าตน และรีบควบม้าตรงไปโรงหมออย่างรวดเร็ว

"ระวังนะแม่นาง"

เทียนหลงประคองร่างของหญิงสาวลงจากม้าของตนก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในโรงหมอที่แสนคุ้นเคย

"ขอคาราวะท่านหมอ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นมาทันทีเมื่อเข้ามายังภายใน

หยางจวินพลันเดินหันมาพร้อมความตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เจอคนที่คุณหน้าคุณตา

เพ่ยเอ๋อห์เองก็เช่นกันเมื่อได้เห็๋นหยางจวินก็พลันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาหยางจวินและพูดคุยกันเกี่ยวกับสารุทุกข์สุขดิบ

เทียนหลงพลันยิ้มออกมาในขณะที่นั่งรอคอยเวลาให้เขาทั้งสองได้คุยกันจนเสร็จ

"คุณชายเป็นเยี่ยงไรบ้างเจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพราะเทียนหลงนั้นนั่งรอตนมานานเหลือเกิน

"ข้ามิเป็นไร ว่าแต่แม่นางนี่ก็มืดค่ำแล้วคงมิดีเท่าไหร่ถ้าจะออกไปข้างนอก"

"ข้าสามารถพักที่นี่ได้ไหม"

เทียนหลงพลันกล่าวกับเพ่ยเอ๋อห์

"มีอยู่แล้วเจ้าคะเป็นห้องที่ข้าเคยพักมาก่อน"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นก่อนจะเดินนำเทียนหลงไปยังห้องนอนนั้น

เทียนหลงได้ลองไปนอนบนที่นอนโดยมิลืมที่จะสูดกลิ่นของเตียงที่เพ่ยเอ๋อห์เคยพักผ่อน ก่อนที่จะมีดความคิดบางอย่างลอยเข้ามาในหัว

มือข้างหนึ่งจับที่แขนของเพ่ยเอ๋อห์ดึงขึ้นมาบนเตียงแล้วกอดแม่นางผู้นี้ไว้

"เรามานอนด้วยกันเธอ"

เพ่ยเอ๋อห์เริ่มหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย

"ดะ...ได้เจ้าคะ"

เมื่อได้ยินเยี่ยงนั้นเทียนหลงก็แอบยิ้มออกมาก่อนจะหยิบดอกบัวหิมะออกมาให้แก่เพ่ยเอ๋อห์

"ฝันดีนะ....."

@Webmaster
ให้บัวหิมะ NPC 106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

เทียนหลงค่อยๆลืมตาขึ้นในยามเช้าสายตาค่อยๆเริ่มหันซ้ายหันขวาเหมือนทุกทีเพื่อเช็ครอบข้าง ร่างของเพ่ยเอ๋อห์ที่นอนอยู่ข้างๆอย่างสบายใจ

รอยยิ้มของเทียนหลงพลันปรากฎขึ้นบนริมฝีปากอย่างเห็นได้ชัด แต่เขามิได้เลือกที่จะปลุกแม่นางผู้นิ แต่เลือกที่จะออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ

หลังจากผ่านไปซักพัก เทียนหลงก็เดินกลับเขามาภายในห้องพร้อมกับถ้วยชา ก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆหญิงสาว

เพ่ยเอ๋อห์ทีรู้สึกถึงบางอย่างข้างๆตนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยความสงสัย ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่แสนคุ้นเคย พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยๆ ที่จู่ๆเมื่อคืนก็มานอนกับชายผู้นี้

"คะ...คุณชาย"

"อรุณสวัสดิ์แม่นาง ข้าเตรียมช้าที่แม่นางชอบไว้ให้แล้ว"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะยืนถ้วยชาให้แก่หญิงสาว

เพ่ยเอ๋อห์รับชามาพร้อมกับความเขินอาย แต่ก็มิลืมที่จะดื่มมันพร้อมรอยยิ้มเช่นเคย

"แม่นางพวกเราไปกล่าวลาท่านหมอกันเถอะ"

"เจ้าคะ งั้นข้าขอเวลาซักครู่"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นก่อนจะเริ่มไปจัดการกับธุระของตนอยู่ซักพัก ในช่วงเวลานนั้นเองเทียนหลงก็ได้ออกไปนั่งรอยังด้านนอก

"คุณชายข้ามาแล้ว"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นก่อนจะเดินออกมาด้วยเนื้อตัวและเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านภาพในตอนนี้แม่นางผู้นี้คือผู้ที่งดงามที่สุดที่เขาเคยเจอเลย

น้ำลายของเทียนหลงเริ่มไหลออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบเช็ดมันอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ เพ่ยเอ๋อห์ที่ได้เห็นภาพนั้นก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย

"เอาหละพวกเราไปกล่าวลากันเถอะเจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์ยิ้มขึ้นมาหลังกล่าวจบ และไปกล่าวลากับหมอหยางจวินและเริ่มออกเดินทางกันต่อหลังจากจัดการธุระต่างๆจนเสร็จสรรพ

@Webmaster
ให้ ชาซาวเซียนฉ่าว NPC [106 ฉิน เพ่ยเอ๋อห์]

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง