[เมืองอันติง] คฤหาสน์ตระกูลซุน | ซุน เฟินเยว่

คฤหาสน์ตระกูลซุน | ซุน เฟินเยว่

{ เมืองอันติง }

【คฤหาสน์ตระกูลซุน | ซุน เฟินเยว่】

เคหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ชานเมืองอันติง
ที่แวดล้อมไปด้วยทัศนียภาพของธรรมชาติอันงดงามเป็นฉากหลัง
พื้นที่บริเวณนี้เป็นของอดีตตระกูลคหบดีค้าผ้าที่ร่ำรวยที่สุดตระกูลหนึ่งในอันติง
ทว่าหลังเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อราว ๆ สิบปีก่อนทำให้ตระกูลซุนล้มละลาย
เหลือเพียงแต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นมรดกตกทอดแก่ลูกหลานที่ยังมีชีวิตอยู่
ปัจจุบันสภาพตัวเรือนทรุดโทรมลงไปมากเนื่องจากขาดการทำนุบำรุง
สวนสวยที่กลางบ้านก็ได้เปลี่ยนสภาพกลายเป็นแปลงผักสวนครัวไปแล้วเรียบร้อย





เจ้าของบ้านคนปัจจุบัน: ซุน เฟินเยว่
[ข้อมูลส่วนตัว] [PM]



อดีตเจ้าบ้านผู้เสียชีวิต: ซุน เจียเฮา | Sūn Jiā Háo | 孫家豪 (เสียชีวิต)
เถ้าแก่ซุนเป็นบุรุษผู้มีจิตใจดี ใจบุญสุนทาน ชอบเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่ผู้ยากไร้
ทำงานมาได้เท่าไรก็ช่วยเหลือผู้อื่นกลับไปครึ่งหนึ่ง มองลูกน้องเป็นเหมือนกับคนในครอบครัว
ด้วยอุปนิสัยนั้นจึงได้สั่งสอนลูก ๆ ให้เป็นคนดีมีคุณธรรมด้วยเช่นกัน
เสียดายที่อายุสั้น ...ไม่น่าเลย

Fenyue ดี

⌜ 1 ⌟

ปฐมบท

คุณหนูผู้ตกยากแห่งอันติง

ฉากที่ 1

          แสงทองจากท้องนภาค่อย ๆ คลื่นคล้อยลอยต่ำและหายลับไปหลังทิวเขาสูง แทนที่มาด้วยดวงดาราและจันทราสีนวลผ่องกระจ่างใสบนฟากฟ้า ในยามนี้ยังมีเด็กสาวคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดินละโคลนหอบเอาตะกร้าใบใหญ่ใส่เห็ดและหน่อไม้ป่าเต็มใบเดินท่อม ๆ เดินท่อม ๆ เพียงลำพังยามวิกาล

          “ฟู้ว ใกล้ถึงบ้านแล้วนะเปาเปา”

          เสียงหวานของเด็กสาวเอ่ยขึ้นกับบางสิ่งที่นอนแผ่อยู่ในตะกร้าหวายปะปนไปกับพืชพรรณผลไม้ป่าด้วยท่าทางเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เจ้าสิ่งนั่นขานรับราวกับรู้ภาษา มันคือลูกหมูป่าวัยไม่ถึงปี

          “อู๊ด...”

          “ฮึบ! เอาล่ะ อีกนิดเดียว!”

          เด็กสาวกระชับตะกร้าบนหลังขึ้นก่อนจะออกเดินด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าเดิม วันนี้เป็นวันหยุดประจำสัปดาห์นางจึงเข้าป่าไปหาวัตถุดิบทำอาหาร สัปดาห์ก่อนนางค้นพบทำเลเก็บเห็ดใหม่ที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าแต่อุดมสมบูรณ์มากกว่าเดิม ดังนั้นวันนี้ทั้งวัน ซุนเฟินเยว่ จึงง่วนอยู่กับการขุดหาเห็ดและหน่อไม้กับเจ้าหมูป่า เปาเปา ผู้เป็นดั่งสหายสนิทและครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่จนลืมเวลา ปกตินางจะกลับบ้านก่อนเย็นจึงไม่มีปัญหาเรื่องแสงตะวันนำทาง ทว่าวันนี้ที่กลับค่ำผิดปกติจึงต้องใช้ความชำนาญคลำทางไป

          แซ่ก…

          “!?!”

          เสียงพงหญ้าขยับไหวในป่ายามวิกาลทำเอาเด็กสาวสะดุ้งโหยงจนไหล่ตั้ง เวลาแบบนี้สัตว์ดุร้ายมักจะออกหากิน เฟินเยว่หยิบคันศรบนหลังขึ้นมาเหนี่ยวสายเล็งไปยังต้นเสียงนั้น ในใจภาวนาขออย่าให้เป็นสัตว์ร้ายเลย จดจ้องไปยังเป้าหมายอยู่พักใหญ่เจ้าของเสียงจึงปรากฏร่างนุ่มฟูออกมาให้เห็น มันเป็นเพียงกระต่ายป่าธรรมดาไร้พิษสง

          “เฮ้อ...”

          เฟินเยว่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก คันศรถูกลดลงและเก็บไขว้หลังไว้ดังเดิม แม้ว่านางจะรู้จักวิธีการยิงธนูมาจาก ซุนเฮยหลง พี่ชายคนโตของตระกูล ทว่านางไม่เคยใช้ยิงอะไรนอกจากเป้าซ้อมที่บ้าน ที่พกไว้เช่นนี้เพียงเพื่อแค่ป้องกันตัวและอีกนัยคือใช้สำหรับการขู่โจรผู้ร้ายเพียงแต่ไม่เคยได้นำออกมาใช้งานจริงเลยสักครั้ง เรียกว่าเหตุการณ์เมื่อครู่จะเป็นการง้างคันธนูเตรียมใช้จริงเป็นครั้งแรกก็พูดได้ ถึงกระนั้นเด็กสาวก็เป็นคนใจอ่อน หากเป็นหมีออกมาจริง ๆ ไม่แน่ว่านางอาจจะเลือกโยนทุกอย่างทิ้งยกเว้นเปาเปาและวิ่งเผ่นป่าราบ

          ใจคอเริ่มไม่ดีเฟินเยว่จึงกัดฟันเดินรวดเดียวเพื่อไปให้ถึงบ้านเสียที

          .

          .

          .

          “ฮึบ!!!”

          ดรุณีน้อยออกแรงทั้งหมดดันประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ให้เปิดออก ด้วยความที่ขาดการทำนุบำรุงรักษาทำให้บานไม้บวมคับกรอบวงกบซ้ำบานพับยังเกรอะกรังไปด้วยสนิม กว่าจะเปิดปิดประตูได้แต่ละทีเล่นผลักหันหน้าเขียวหน้าเหลือง เรียกได้ว่าเพียงแค่เปิดประตูบ้านก็เท่ากับได้ออกกำลังวังชาจนกล้ามแขนขึ้นเป็นมัด ๆ

          คฤหาสน์หลังใหญ่ทรุดโทรมลงมากหลังการจากไปของเจ้าบ้านคนเก่าเมื่อสิบปีที่แล้ว แสงสว่างเล็ก ๆ ส่องแสงรำไรออกมานอกหน้าต่าง

          “เฮ้อ...”

          เฟินเยว่วางของทุกอย่างลงบนโต๊ะไม้อย่างลวก ๆ ถอดผ้าโพกผมออกปล่อยให้หางเปียยาวทิ้งตัวลงกลางหลัง จากนั้นถอดรองเท้าผ้าแล้วก้มลงบีบเท้าที่บวมแดงจากการเดินมาทั้งวัน หากได้แช่น้ำร้อนสักหน่อยเลือดลมน่าจะไหลเวียนดียิ่งขึ้นและพร้อมสำหรับการทำงานในวันพรุ่งนี้ นางไม่ปล่อยให้ตัวเองพักนานเกินไป เริ่มจัดแจงแยกประเภทพืชผลที่เก็บมาได้

          “ส่วนนี้เอาไปขายต่อให้เถ้าแก่เนี้ย.. แล้วก็ส่วนนี้เก็บไว้ทานเอง”

          มือเรียวชะงักไปก่อนจะแบ่งส่วนใหม่ให้เหลือกองเก็บไว้ทานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามกำหนดการนางตั้งใจไว้ว่าจะออกเดินทางมุ่งสู่ฉางอันในสัปดาห์หน้า ตอนนี้ก็แจ้งเรื่องกับเถ้าแก่เนี้ยที่นางทำงานเป็นเสี่ยวเอ้อร์ไว้เรียบร้อย ดังนั้นอาหารที่เก็บตุนไว้ที่บ้านจึงไม่มีความจำเป็น ควรนำไปแปรรูปเป็นอาหารแห้งที่สะดวกพกพาและทานง่ายระหว่างการเดินทาง เงินทองก็ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญในการใช้จ่ายในยุคข้าวยากหมากแพง อะไรที่ขายได้ก็ขายไป

          อาหารเย็นวันนี้ก็ไม่พ้นผัดเห็ดกับข้าวสวยร้อน ๆ แต่วันนี้โชคดีได้หน่อไม้มาด้วยจึงมีหน่อไม้อ่อนถูกผัดรวมอยู่ในจานนั้น ส่วนเจ้าหมูป่าเปาเปาแอบกินพืชในตะกร้าเสียจนพุงกางไปเรียบร้อย ก่อนทานอาหารหญิงสาวนำสำรับชุดหนึ่งไปวางไว้บนหิ้งหน้าแผ่นไม้สามแผ่นจารึกชื่อ ซุนเจียเฮา ซุนฮูหยิน และแม่บ้านเล่อ

          “วันนี้ก็เป็นผัดเห็ดอีกแล้วล่ะเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านยาย ทานให้อร่อยนะเจ้าคะ”

          มือทั้งสองพนมไหว้ป้ายทั้งสามก่อนที่จะปลีกตัวมารับประทานเมื้อเย็นของตนเองบนโต๊ะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล

          “อ๊ะ หน่อไม้ที่เก็บมาวันนี้อร่อยจังเลย”

          สีหน้าและแววตาไร้เดียงสาดูมีความสุขแม้อาหารที่ทานไปจะมีอยู่ไม่กี่อย่าง

          หากเป็นคนนอกมองเข้ามาคงคิดว่าชีวิตของเด็กสาวช่างลำบากและยากเข็ญนัก จากเดิมที่เคยเป็นคุณหนูร้านผ้าชื่อดังกลับต้องมาตกอับด้วยอุบัติเหตุไฟไหม้ พี่ชายทั้งสองที่เข้าเมืองหลวงก็ขาดการติดต่อ จนกลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ ทว่าเฟินเยว่ยังคงหาความสุขได้จากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ และมองว่าตัวนางเองไม่ได้ลำบากอะไรมากมาย และยังมีคนอีกมากที่ป่วยตายด้วยไม่มีทั้งบ้านคุ้มกะลาหัวและไม่มีข้าวกิน

          หลังทานอาหารเย็นเรียบร้อยก็จัดแจงทำความสะอาดร่างกายและเตรียมเข้านอนเพื่องานที่นางรักในวันพรุ่งนี้

.

.

.

ลักษณะนิสัยขยัน
-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

#โน้ตปักเฉลี่ยห้อง

  

พื้นที่ห้องเอฟเฟคของบ้าน

- มีพื้นที่เพาะปลูก 1 ไร่

- โรงทอผ้า 1 ห้อง

- โรงย้อมสี 1 ห้อง

- โถงใหญ่ (จัดเลี้ยง) 1 ห้อง

- เรือนคนรับใช้ 1 เรือน
- เรือนพักใหญ่ 1 เรือน
- เรือนพักเล็ก 3 เรือน ( เปลี่ยนเป็นเรือนรับรอง )

- ฟรีสไตล์ได้ 3 แปลนดิน สำหรับสร้างอื่น ๆ 3 จุด ( ใช้ไปแล้ว 2 จุด - คงเหลือ 1 จุด )

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

- สามารถเปิดกิจการค้าผ้าได้ ด้วยภายในคฤหาสน์มีอุปกรณ์เก่า ผลิตผ้ากระสอบ และ ผ้าหยาบ ได้ (สัปดาห์ละครั้ง)

สัปดาห์ละ 50 พับ โดยเขียนโรลเพลย์ทำงานผลิตผ้าทั้งสอง หากจ้างลูกจ้างให้โอนเงินค่าจ้างต่อสัปดาห์มาที่ไอดี Webmaster ในโรลผลิต

- ทุก ๆ โรลทำงานผลิตผ้า ได้รับ +20 EXP

- (โรงทอผ้า) สามารถโรลเพลย์เตรียมการผลิตผ้าประจำสัปดาห์ได้ (วันละครั้ง) +6 EXP

- หากจัดงานเลี้ยง เชิญ Member หรือ NPC 5 คนขึ้นไป จะได้รับ +15 EXP (ทุกคนในงานเลี้ยง) (สัปดาห์ละครั้ง

Fenyue ดี

แผงขายของ

...Soon...

Jinying ดี

❀ เดินทางถึงอันติง ❀

เตรียมร่วมงานขึ้นบ้านใหม่

.

.

          ยามเหม่ามาเยือนในวันใหม่ และกลุ่มคนเดินทางทั้งสามคนออกมาพร้อมหน้าพร้อมตากันยังหน้าโรงเตี๊ยม ขนมเช่าม่ายทั้งหมดยี่สิบกล่องต่างถูกเก็บเข้ายังท้ายรถม้าก่อนที่แต่ละคนจะขึ้นไปประจำที่ของตัวเอง และเป็นถานเจ๋อที่ยังคงรับหน้าที่บังคับม้าพารถม้าออกไปให้ เพราะตัวเมืองฉางอันนั้นไม่ได้อยู่ไกลจากตัวอันติงมากนัก ในการเดินทางครั้งนี้ตัวจิ้นอิ๋งจึงคาดเดาไปว่าไม่เกินหนึ่งชั่วยามทั้งหมดก็คงถึงตัวบ้านของสตรีแซ่ซุนแล้ว

          กระนั้นแล้วเมื่อมาเยือนถึงยังตัวเมืองอันติง ตัวดรุณีน้อยก็ลืมไปเสียสนิทว่าไม่รู้จักบ้านของแม่นางเฟินเยว่ ก่อนที่จิ้นอิ๋งจะลองไปค้นยังสูจิบัตรกำหนดการงานขึ้นบ้านใหม่ของสตรีเจ้าของบ้านในจดหมายอีกที และพบว่ามีที่อยู่ของบ้านเขียนกำกับไว้จริง ๆ หากแต่เพราะไม่เคยมาเยือนยังเมืองอันติงเสียที อย่างไรตัวเด็กสาวก็พลันคิดว่าคงต้องเอ่ยถามไถ่ทางจากชาวบ้านอยู่ดีเช่นกัน

          ซึ่งโชคดีที่คล้ายแม่นางซุนผู้นี้ดูจะเป็นที่รักและรู้จักของผู้คนในเมืองไม่น้อย เพียงถามว่าคฤหาสน์ตระกูลซุนอยู่ทิศใดก็ตอบให้อย่างแข็งขัน ซ้ำคล้ายชาวบ้านที่โดนถามยังตั้งใจอาสาพาเดินมาส่งอีกเสียด้วย ทำให้จิ้นอิ๋งทั้งรู้สึกขอบคุณและชื่นชมขึ้นมาไม่ได้

          .

          .

          ยามเมื่อมาถึงยังคฤหาสน์ตระกูลซุน ความโอ่อ่าประดับรับยังทิวทัศน์ธรรมชาติที่รายล้อมทำให้จิ้นอิ๋งมองทั้งตาประกายอยู่ไม่น้อย นางลงมาจากรถม้าที่ถูกนำจอดไม่ไกลพร้อมกันนั้นก็ช่วยถานเจ๋อและพี่สาวซูฮวาถือกล่องใส่ขนมมาด้วย พร้อมกับย่ามประจำกายที่ถูกนำสะพายไหล่อย่างทุกครั้ง เด็กสาวชะเง้อมองยังบริเวณหน้าทางเข้าบ้าน สายตาก็พยายามสอดส่องหายังบริเวณที่จะใช้เรียกยังเจ้าของบ้านให้ออกมาพบกับดรุณีน้อยได้

          แต่ก็คล้ายไม่เจอและไม่พบสัญญาณของคนใช้หรือพ่อบ้านแม่บ้านภายในคฤหาสน์หลังใหญ่นั้นแม้แต่น้อย กระนั้นเด็กสาวก็ได้แต่โคลงหัวเฝ้าคิดว่าจะมีได้อย่างไร สหายนางเพิ่งจะได้ซื้อบ้านมาเท่านั้น

          “ ดูเหมือน.. จะไม่มีใครเลยนะเจ้าคะ ไปนั่งรถในรถม้าก่อนดีหรือไม่เจ้าคะอิ๋งเอ๋อร์ ” พี่สาวซูฮวาเอ่ยความเห็น ด้วยคิดว่าหากต้องยืนรอเช่นนี้จะพานพากันปวดแขนที่ต้องุือของค้างไปเสียก่อน ดรุณีน้อยที่รู้สึกเห็นด้วย ทั้งสามจึงพากันไปนั่งพักรอภายในตัวรถม้ากันหมด

          หลังพากันพูดคุยชื่นชมถึงรอบบริเวณเขตบ้านของสตรีแซ่ซุนกันครู่หนึ่ง ถานจ๋อก็พลันเอ่ยเรียกสองสตรีให้มองไปยังทิศที่มันพเยิดหน้านำไป ซึ่งก็พบเข้ากับเด็กสาวคุ้นหน้าคุ้นตาให้จิ้นอิ๋งเผยรอยยิ้มรับขึ้นมาอย่างดีใจ ทว่านางก็ไม่ได้บุ่มบ่ามตรงไปขว้างหน้าม้าของอีกฝ่ายเอาไว้ ดรุณีน้อยเพียงหยิบข้าวของที่เป็นทั้งของขวัญรับขึ้นบ้านใหม่และของฝากช่วยในงานมายืนรอยังทางเข้าบ้านของอีกฝ่ายเท่านั้น

          @@@Fenyue

          “ สวัสดีเจ้าค่ะแม่นางซุน ยินดีกับงานขึ้นบ้านใหม่ด้วยนะเจ้าคะ ..นี่ของขวัญเจ้าค่ะ ” สิ้นเสียงหวานของดรุณีน้อยสุรากานเหม่ยจือก็ถูกยื่นมอบให้แก่อีกฝ่ายไปหนึ่งไหด้วยกัน ก่อนที่จะส่งมอบกล่องขนมเช่าม่ายอีกยี่สิบกล่องให้แก่เจ้าของบ้านไปด้วย

          “ ส่วนนี่ขนมเช่าม่ายเจ้าค่ะ เห็นว่าจัดงานมงคลข้าเลยอยากช่วยทำขนมมาแบ่งปันในงานด้วยน่ะเจ้าค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะเจ้าคะ ข้าเต็มใจทำมาให้เองน่ะเจ้าค่ะ ”

          จิ้นอิ๋งเอ่ยขึ้นมาทั้งรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจไม่น้อย หากว่าไม่รับไว้แล้วสีหน้าที่สดใสของนางคงจะดูหงอยลงเสียหลายส่วนเลยเชียว จนกระทั่งเมื่อมอบของทั้งหมดไปให้แล้วดรุณีน้อยก็ยังคงช่วยถือกล่องขนมบางส่วนไว้ด้วยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะถือไว้ไม่หมด พร้อมกับสบตารอคอยให้เจ้าบ้านได้พาเข้าไปในตัวเรือนอย่างใจเย็น

          @@@Fenyue

.

.

.

กู่จิ้นอิ๋ง มอบ สุรากานเหม่ยจือ แก่ซุนเฟินเยว่

กู่จิ้นอิ๋ง มอบ ขนมเช่าม่ายทั้งหมด 20 ที่ แก่ซุนเฟินเยว่

ฉลองให้งานขึ้นบ้านใหม่

ลักษณะนิสัยใจกว้าง

+15 EXP ทุกครั้งที่โรลแบ่งปันข้าวของ บริจาคด้วยความเมตตาให้ผู้อื่น

-20 ความเครียดเมื่อโรลบริจาคของให้คนอื่น

Fenyue ดี

Jinying ตอบกลับเมื่อ 2021-12-16 22:10
❀ เดินทางถึงอันติง ❀ เตรียมร่วมงานขึ้นบ้านใหม่..
        ...

      

⌜144⌟

     

บทที่ 24

งานจิตอาสา

ฉากที่ 7

        

          เด็กสาวและบัณฑิตต่างนั่งตัวลีบกันที่มุมของเกวียน หลังจากรับ ‘ผู้ร่วมทางจากป่าไผ่เมืองฝูเฟิง’ ไปส่งยัง ‘ตัวเมือง (อันติง)’ นางทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยิ้มแหยให้พวกเขาเหล่านั้นที่บางคนก็สลบ บางคนก็ได้สติ ที่น่าสงสารที่สุดเลยก็คือโจรในชุดพ่อค้าที่แม้จะแขนหักก็ยังถูกมัดมือไพล่หลัง ด้วยความเป็นคนดีมีเมตตาเด็กสาวจึงถือวิสาสะไม่ไถ่ถามคนจับโจรแก้มัดให้ชายคนนั้น

         

          “แม่นางทำไมถึงทำเช่นนี้”

         

          “ท่านแขนหักอยู่คงไม่สามารถทำอะไรข้าได้ ขอข้าดูแขนหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

         

          สารถีจำเป็นแม้ไม่หันมามองแต่ก็ได้ยินเสียงสนทนา เขาได้แต่ถอนหายใจในความเป็นคนดีแม่พระฟ้าประทานลงมาเกิดของเด็กสาวเพื่อนสนิทแล้วกลอกตามองบน แต่ด้วยความใจดีของนางนี่แหล่ะที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์และอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ๆ ทว่ายังอดไม่ได้ที่จะพูดขู่โจรออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงและไม่ดุร้ายอย่างเช่นตอนสู้รบ

         

          “อย่าคิดตุกติกเชียวล่ะ เห็นนางเป็นสตรีตัวเล็ก ๆ แต่แรงของนางบีบข้อมือเจ้าให้หักได้อีกรอบ”

         

          “อุ๊ย! ตงฮั่วนี่ล่ะก็”

         

          แม้จะเป็นคำขู่แต่สำหรับเด็กสาวฟังดูเหมือนว่านั่นเป็นคำแซว สตรีตัวน้อยเช่นนางจะไปทำแบบนั้นได้อย่างไรกันล่ะ ถึงนางจะคิดเช่นนั้นแต่บัณฑิตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับพยักหน้าขึ้นลงสมทบว่าคำกล่าวของเด็กหนุ่มไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่อย่างไร ขนาดแบกชายที่ตัวใหญ่กว่าขึ้นหลังยังทำมาแล้วได้อย่างสบาย ๆ

         

          โจรคนนั้นได้แต่เลิกลั่กไม่รู้จะเชื่อใครดี แต่ในตอนนี้เขาปวดแขนจนแทบสลบไม่มีปัญญาตุกติกหาทางหนี เพราะตอนตะลุมบอนกันนอกจากแขนจะหักแล้วยังถูกลูกหลงจนขาพลิกอีกด้วย จึงได้แต่ยินยอมให้เด็กสาวนำไม้มาดามปฐมพยาบาลเบื้องต้น ปากเอ่ยอ้อนวอนเผื่อว่าคนใจดีเช่นนางจะยอมปล่อยตนไป

         

          “หากว่าข้าถูกทางการกุมตัวคงไม่พ้นโทษตาย แม่นางได้โปรดเมตตาปล่อยข้าและสหายไป ข้าสัญญาว่าต่อจากนี้จะเป็นคนดีแล้วไม่ปล้นคร่าใครอีก”

         

          “จริงด้วย…”

         

          ได้รับฟังเช่นนั้นจิตใจที่อ่อนไหวก็ใจอ่อนลงไปหลายขนาด จริงอยู่ที่ว่าหากทางการกุมตัวคงไม่พ้นมีงานประหารนักโทษอย่างแน่นอน แต่ว่าหากปล่อยพวกเขาไปจะกลับตัวกลับใจจริงไหม เรื่องนี้ก็ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้อยู่ดี และจากเหตุการณ์เมื่อครู่รู้ได้เลยว่าโจรพวกนี้ไม่ใช่เพียงแค่นักเลงข้างทางที่ผันตัวไปเป็นโจร แต่ทว่าเป็นโจรชิงทรัพย์มืออาชีพที่อาจมีเหยื่อหลงกลมานักต่อนัก ความคิดทั้งสองฝั่งตีกันในหัวจนตัดสินใจตอบไปไม่ได้

         

          “แบบนี้ทำอย่างไรดีล่ะเจ้าคะ”

         

          “เจ้าขอให้ข้าไว้ชีวิตหนนึงแล้ว ถ้าจะขอมากกว่านั้นข้าไม่ยอมแล้วนะ”

         

          คำขาดของตงฮั่วแม้จะไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแต่ก็ยืนกรานชัดเจนแล้วว่าอย่างไรคนทำผิดก็ต้องได้รับความผิดตามโทษที่กำหนดเอาไว้

         

          “โทษอาจไม่ถึงตายก็ได้ หากเจ้ารับสารภาพและให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์แก่ทางการ รวมทั้งสำนึกผิดอย่างจริงใจ”

         

          ต้าซิ่นเอ่ยกล่าวด้วยเหตุผล แม้ว่าเขาจะรู้มาบ้างก็เถอะว่าทางการอันติงก็ไม่ได้ใจดีมีเมตตาและขาวสะอาดไปทั้งหมด ออกจะโหดเข้มเสียด้วยซ้ำเพราะเป็นพรรคพวกของต่งจั่วผู้มีชื่อเสียโด่งดังคนนั้น แต่หากว่ามีความหวังโอกาสก็ไม่ได้เท่ากับศูนย์ไปเสียทั้งหมด

         

          “เช่นนั้นข้าต้องการทนาย!”

         

          “เสียใจด้วย ข้าไม่ใช่ทนายหรอกนะ ไปพูดขอเอาที่ศาลนู่น”

         

          บัณฑิตเหลียงกอดอกตัดสัมพันธ์กับโจรหนุ่มอย่างเย็นชาทำเอาอีกฝ่ายน้ำตาตกใน

         

          “ข้าคงปล่อยพวกท่านไปไม่ได้ ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ แต่ท่านลองทำตามคำแนะนำของคุณชายเหลียงดูอาจจะพอลดโทษหนักให้เป็นเบาได้นะเจ้าคะ”

         

          ไม่ว่าจะพยายามอ้อนวอนกี่ครั้งต่อกี่ครั้งทั้งสามก็ไม่ยอมใจอ่อน สุดท้ายโจรทั้งหกก็ถูกมอบตัวให้กับทางการอันติงอยู่ดี นอกจากเสียเวลาสู้กับโจรแล้วก็ยังต้องเสียเวลาให้ปากคำนิดหน่อย แล้วยังต้องรีบไปซื้อของไหว้ที่ตลาดก่อนตลาดจะวายอีก กว่าจะถึงบ้านก็กินเวลาเอาบ่ายแก่ ๆ เสียแล้ว

.

.

.

         

          เมื่อมาถึงที่หน้าบ้านกลับเห็นว่ามีรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ คราแรกก็นึกสงสัยว่าเป็นใครมาเยี่ยม แต่มานึกดูอีกทีอาจจะเป็นแขกที่ได้รับเชิญมาร่วมงานในวันพรุ่งนี้ก็ได้ เฟินเยว่จึงรีบร้อนรนกระโดดลงจากเกวียนก่อนที่จะทันได้จอดสนิทเสียอีก และเมื่อนางลงมาก็เห็นว่ามีสตรีนางหนึ่งรีบรุดลงมาจากรถม้าด้วยเช่นกัน แม้จะยังไม่ทันได้เห็นหน้าชัดแต่กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ก็ทำให้ย้อนความทรงจำได้ทันทีว่านางคือแม่นางกู่จิ้นอิ๋ง

         

          “ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าต้องให้แม่นางกู่ต้องรอนานหรือเปล่าเจ้าคะเนี่ย”

           

          [ ดูโพสต์ก่อนหน้าของกู่จิ้นอิ๋ง ]

         

          “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะแม่นางกู่ ข้าดีใจมากที่ท่านมาร่วมงานนะเจ้าคะ ถ้าอย่างไรเสียเชิญเข้าบ้านข้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

         

          ตอนนี้ประตูบ้านยังไม่ได้เปิดจึงต้องลนลานรีบไข เฟินเยว่ไม่อยากให้แขกเหรื่อต้องคอยนาน แต่ดูเหมือนยิ่งนานยิ่งล่กจะยิ่งไขประตูบ้านได้ช้าลง แล้วเมื่อไขประตูได้ก็ผายมือเชิญแม่นางกู่พร้อมทั้งผู้ติดตามให้เข้าไปด้านในโดยจอดรถม้าไว้ข้าง ๆ กับคอกม้าที่อยู่ข้าง ๆ แปลงผักอันไร้พืชผล พาทั้งสามไปรับรองแขกที่เรือนแขกที่เรือนพักหลักแล้วแนะนำอีกฝ่ายให้สหายของนางได้รู้จัก

         

          “ท่านนี้คือบัณฑิตเหลียงต้าซิ่นจากไท่หยวนเจ้าค่ะ ตอนนี้เขาทำงานเป็นซินแสสอนเด็กกับข้า ส่วนอีกท่านคือคุณชายซูเสวียนจินเจ้าค่ะ” ไม่รู้จะแนะนำตงฮั่วในฐานะอะไรเพราะไม่ได้มีหน้าที่ชัดเจนอย่างเช่นคุณชายเหลียงเลยละเอาไว้ก่อน “เรือนข้าไม่มีคนรับใช้ พวกเราอยู่อาศัยกันเหมือนพี่น้อง ต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะหากว่าไม่สะดวก แต่หากต้องการเรียกใช้อะไรล่ะก็แจ้งข้าได้เสมอเลยเจ้าค่ะ ข้าจัดเรือนรับรองเอาไว้ สองหลัง สตรีพักที่เรือนรับรองเทียนจี ส่วนบุรุษพักที่เรือนรับรองเทียนเฉวียนนะเจ้าคะ ทางขวาของเรือนหลักหลังนี้จะมีบ่อน้ำร้อนอยู่ สามารถใช้งานได้ไม่ต้องเกรงใจนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะพานำพาไปเรือนรับรองเจ้าค่ะ”

   

.

.

.

            

          “....”

         

          ตงฮั่วจ้องมองไปยังบุรุษผู้ติดตามของแม่นางกู่เขม็ง แม้จะเป็นผู้ติดตามของแขกแต่เขาได้กลิ่นของโจรผ้าเหลืองจากชายคนนี้อย่างไรไม่ทราบ แม้จะไม่ได้รู้จักอันใดกับสตรีผู้เป็นแขกของเจ้าบ้านแต่ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นคนประเภทเดียวกัน ไม่เข้าใจเลยว่าหากเป็นคนแบบเดียวกับเฟินเยว่แล้วทำไมนางจึงได้คบค้าสมาคมกับผู้มีกลิ่นอายของโจรผ้าเหลืองไปได้

         

          ชายผู้นั้นอาจเป็นอดีตโจรกลับใจ หรือไม่ก็โจรตัวจริงแต่แอบแฝงตัวมาเป็นผู้รับใช้และหญิงสาวคนนั้นถูกหลอก หรือไม่ก็แค่คนหน้าโหดจนเหมือนโจร ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาจะคอยจับตาดูอีกฝ่ายเป็นพิเศษ เด็กหนุ่มมองตามอีกฝ่ายจนคล้อยหลังจึงแยกย้ายไปขนเสบียงอาหารที่ซื้อมาเข้าไปไว้ในครัว

         

.

.

.

         

          เย็นวันนั้นเฟินเยว่พยายามรับรองแขกที่มาพักอย่างดีด้วยอาหารที่ทำเองกับมือ นี่ถือว่าเป็นการซ้อมรับสถานการณ์สำหรับวันพรุ่งนี้ และหวังว่าในวันรุ่งขึ้นจะไม่มีเหตุสุดวิสัยอย่างเช่นเรื่องในวันนี้เกิดขึ้นอีก

        

.

.

.

ลักษณะนิสัยขยัน
-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

--------------------------------------------------------------

มอบอาหารเย็นเลี้ยงคณะของ กู่ จิ้นอิ๋ง

ข้าว 3 ถ้วย, ซุปกระต่ายเบญจมาศ 1 ถ้วย,
ปลากะพงนึ่งบ๊วย 1 จาน และชาซาวเซียนฉ่าว 3 ถ้วย

JiTianTao ดี

โรลมาบ้านของแม่นางซุน

สำหรับตอนนี้นั้นจีเทียนเต๋าแล้วก็สหายนั้นก็มาถึงยังที่หมายโดยที่ จีเทียนเต๋า ต้าจง และ โกซุ่นนั้นก็มาถึงยังที่หมายตามบัตรเชิญของแม่นางซุนโดยที่ให้ บัณฑิตและเต๋าเป่านั้นพักผ่อนที่เมืองลั่วอยางไปเสียก่อน โดยพวกตนเองนั้นมาเพียงแค่สามคนหลังจากที่ถามทางจากเหล่าชาวบ้านชาวเมืองพวกของตนเองนั้นก็ได้มาถึงยังที่คาดว่าเป็นสถานที่จัดงานกัน

"ว่าแต่พวกเรามาถึงที่หมายกันแล้วใช่หรือไม่?"

"ข้าว่าที่นี้แหละแต่ทำไมมันดูเงียบๆไม่มีพ่อบ้านหรือว่าคนใช้กันเลยล่ะ?"

"เอาน่าโกซุ่นอย่างน้อยเราก็ถึงแล้วล่ะนะบ้านแม่นางซุนนั้นสวยงามมากจริงๆว่าแต่พวกเราจะเข้าไปเลยไหมหรือว่าจะรออยู่ข้างนอกกันแบบนี้กัน?"

"แล้วอาวุทล่ะพวกเราจะฝากไว้ให้เจ้าของงานหรอหรือว่าให้ม้าบรรทุกแทน"

โดยที่ทั้งสามหน่อนั้นก็กำลังยืนพูดคุยกันหน้าประตูบ้านของแม่นางซุนจนอาจจะเสียงดังหรือว่าอีกฝ่ายนั้นรำคาญก็ไม่ทราบจึงได้ออกมาพอดี

@Fenyue

"คาราวะแม่นางซุนขอรับพวกเรานั้นมาถึงกันแต่เช้าแต่เสียเวลาไปนิดหน่อยสำหรับหาเส้นทางน่ะขอรับ ถ้าไงรับของนี้หน่อยก็แล้วกันนะขอรับข้าก็ไม่ค่อยมีของมีค่าอะไรมากตอนแรกว่าจะนำชามามอบให้แต่ว่าคิดไปคิดมานำ สองสิ่งนี้มามอบให้ดีกว่าขอรับ"

พร้อมกับที่ตนเองนั้นหยิบเอา สมุนไพรเอามามอบให้อีกฝ่าย

@Fenyue

"หวังว่าจะไม่รังเกียจสมุนไพรของข้านะขอรับอาจจะไม่มีราคามากแต่ว่าก็ให้ด้วยใจ!!! ฮ่าๆๆ"

@Fenyue

พร้อมกับที่พวกของจีเทียนเต๋านั้นยิ้มให้กับอีกฝ่ายก่อนจะรออีกฝ่ายนั้นเชิญเข้างานนั้นเอง

มอบไอเทม กระเพาะปลาสด ×2 หูฉลาม ×2 ถังเช่า ×2 ให้กับอีกฝ่าย

Fenyue ดี

JiTianTao ตอบกลับเมื่อ 2021-12-17 19:34
โรลมาบ้านของแม่นางซุน

   

⌜146⌟

   

บทที่ 25

ทำบุญขึ้นบ้านใหม่

ฉากที่ 2

   

          เช้าของวันงานต้องเตรียมการหลาย ๆ อย่าง ทั้งอาหารการกิน การรับรองแขก และจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับสถานที่ มันเป็นเรื่องค่อนข้างยากที่จะจัดงานใหญ่เพียงคนทั้งสามคน ยังดีที่มีคนจากร้านติ่มซำในเมืองมาช่วยเหลืองานในครัวจึงพอแบ่งเบาภาระไปบ้าง กระนั้นก็ยังเหนื่อยวิ่งวุ่นต้อนรับแขกที่ทยอยกันมา

         

          ตอนแรกคิดว่าคนเพื่อนน้อยอย่างเฟินเยว่จะมีผู้มาร่วมงานเพียงแค่ห้าหกคน แต่ที่ไหนได้สหายที่รู้จักของนางกลับร่ำรวยมิตรสหาย แม้แต่คนที่ไม่น่าจะมีเพื่อนอย่างซูตงฮั่วก็ยังเชิญสหายรุ่นพี่มางานถึงสามคน และจากการชวนกันไปมาปากต่อปากจึงกลายเป็นแขกเต็มบ้านจนแทบจะจัดหาเก้าอี้มาไว้ไม่พอ จึงมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เผลอละเลยการรับแขกที่หน้าประตูคฤหาสน์ไป ด้วยงานที่วุ่นวายเช่นนี้สหายบัณฑิตก็แอบบ่นอุบว่าน่าจะจ้างแม้บ้านไว้สักคนเหลือเกิน

         

          ระหว่างที่กำลังจะตระเตรียมโต๊ะหมู่บูชาฟ้าดินก็ได้ยินเสียงผู้มาเยือนที่หน้าประตูจวน คงเป็นแขกผู้มีเกียรติอีกท่านที่มาอย่างแน่นอน เพราะตามรายชื่อก็ยังมาที่คฤหาสน์ไม่ครบคนเลย และเมื่อออกไปดูก็ใช่จริง ๆ เป็นท่านซินแสจีเทียนเต๋าที่นางมอบบัตรเชิญแสนยับเยินไว้ให้เมื่อสองสามวันก่อน

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะท่านซินแส ขอโทษด้วยนะเจ้าคะที่ออกมารับแขกช้าไป”

     

          เฟินเยว่ทักทายทั้งสามด้วยรอยยิ้ม แม้อีกฝ่ายจะมากันสามท่านแต่อาหารที่รับรองเพียงพออย่างแน่นอน เว้นแต่ที่นั่งอาจจะต้องนั่งรวมโต๊ะกับแขกท่านอื่นไปก่อน

         

          [ดูโพสต์ก่อนหน้าของ จีเทียนเต๋า]

         

          “ต้องลำบากท่านแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าก็ดีใจนะเจ้าคะที่ท่านซินแสเดินทางมา แล้วก็ขอขอบคุณสำหรับสมุนไพรที่ท่านมอบมาให้ด้วยนะเจ้าคะ”

   

          [ดูโพสต์ก่อนหน้าของ จีเทียนเต๋า]

     

          “อุ๊ย ไม่เลยเจ้าค่ะ สมุนไพรของท่านเป็นของล้ำค่าและมีประโยชน์มาก และความหมายยังเป็นมงคลอีก ท่านซินแสและผู้ติดตามคงรอนานแล้ว เชิญเข้ามาข้างในบ้านของข้าก่อนเถิดนะเจ้าคะ”

         

          เด็กสาวผายมือให้ทั้งสามเข้ามาด้านใน และไปรอรวมกันที่โถงจัดงานเลี้ยงชีซิงก่อน ระหว่างนั้นก็เล่าเรื่องพิธีกรรมคร่าว ๆ ที่จะจัดขึ้นไปด้วย

         

          “อีกสักครู่จะทำพิธีล้างปรับสภาพแล้วล่ะเจ้าค่ะ จากนั้นจะเป็นพิธีดับไฟ ไหว้ฟ้าดินและตั้งเตาต้มขนมทังหยวน จบจากพิธีดังกล่าวก็จะได้เวลางานเลี้ยง หากพวกท่านต้องการอะไรไม่ต้องเกรงใจนะเจ้าคะ สามารถแจ้งข้าได้เสมอเลยเจ้าค่ะ หลังพิธีกรรมจบแล้วท่านสามารถเก็บจานเกลือตามจุดต่าง ๆ ได้ตามสะดวกเลยนะเจ้าคะ แล้วก็.. ที่โถงข้าจัดเตรียมเวทีเอาไว้ให้ใครสามารถทำอะไรก็ได้ หากท่านซินแสต้องการจะจัดการเผยแพร่คำสอนก็ได้ตามสบายเจ้าค่ะ”

         

          หลังจากที่นำพาแขกทั้งสามมารับรองที่โถงจัดงานเลี้ยงได้ไม่นานก็ถึงฤกษ์พิธีการขึ้นบ้านใหม่และได้เวลาแห่งการเลี้ยงฉลอง…

        

.

.

.

   

ลักษณะนิสัยขยัน
-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

-------------------------------------------

มอบอาหารจัดงานเลี้ยงให้ จีเทียนเต๋าและผู้ติดตาม

ข้าวอบเผือก 3 ถ้วย, ปลาราดพริก 3 จาน, กุ้งหางหงส์ 3 จาน,

เป็ดอบยอดผัก 3 จาน, น้ำแกงเม็ดบัวเห็ดหูหนูขาว 3 ถ้วย,

ขนมทังหยวน 3 ถ้วย และ ชากงอวี้ฮวา 3 ถ้วย