“เก่งกาจมิใช่ด้วยปาก มากความสามารถไหนเลยต้องอวดโอ่” “อุดมการณ์มีผู้สืบทอด ปณิธานได้รับการสานต่อ ถึงตัวตายไม่คิดเสียใจ” “ชางเจียมิใช่ดวงตะวันแผดเผา หากแต่เป็นแสงสว่างสุดท้ายในยามที่แสงอื่นมอดดับไป”
ชื่อกระทู้: เยี่ย เฉาหัว 叶愺华 YèCǎoHuá ชื่อทางการ: เยี่ย เฉาหัว ชื่อรอง: ผูกวง (普光) เพศ: ชาย เชื้อชาติ: ฮั่น ภูมิลำเนาบ้านเกิด: ลั่วหยาง วันเกิด: หย่งคังศก ปีที่ 1 คศ 160 ธาตุประจำตัว: ไฟ-หยิน ปีนักษัตรประจำตัว: มะแม ส่วนสูง (cm): 182 น้ำหนัก (kg): 67 สัดส่วน: - โรคประจำตัว: -
ชื่อบิดา: เยี่ย จงหนาน ชื่อมารดา: เยี่ยฟูเหริน (เหอ อวิ๋นลู่)
ลักษณะนิสัยกายภาพ:
อุปนิสัย: : หนอนหนังสือ : แม้จะอดอยากก็ไม่ขาดความพากเพียร มีกลิ่นน้ำหมึกติดตัวเฝ้าศึกษาทุกศาสตร์แขนงอย่างไม่ย่อท้อ มุ่งหวังจะใช้ความรู้ที่ตนร่ำเรียนแนวคิดที่ตนค้นพบเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ ไม่หวงวิชาความรู้พร้อมแบ่งปันและช่วยเหลือทุกคนรอบกายเพื่อสังคมที่ทุกคนทัดเทียมกัน
:: ใจกว้าง :: เมตตาธรรมค้ำจุนโลก เอื้อเฟื้อต่อคนรอบกายอย่างไม่หยุดยั้ง มีความสุขเมื่อได้เห็นรอบยิ้มของทุกคน บ้างว่าเขาคือนักบุญกลับชาติมาเกิดแต่เหตุผลที่แท้จริง เพียงเพราะยามที่เขาลำบากก็หวังเพียงมีมือสักคู่ที่หยิบยื่นความช่วยเหลือ ไม่ปรารถนาจะเห็นใครต้องลำบากเหมือนตนเองในอดีต
:: ชอบเข้าสังคม :: ใกล้หมึกติดดำ ใกล้ชาดเปื้อนแดง ด้วยอัทธยาศัยไมตรีและความมีน้ำใจต่อทุกคนรอบกายทำให้เขามีมิตรสหายมากมาย เป็นมงกุฎของแวดวงสังคมด้วยความโดดเด่นและเอกลักษณ์รอยยิ้มทรงภูมิฐาน รู้จักต่อรองและใช้ผลประโยชนืเข้าล่อในโอกาสที่ดีสุด ฉลาดในการแสวงหาความรู้จากมิตรสหายสร้างพันธมิตรเพื่อนตายในยามจำเป็น
ลักษณะนิสัยแต่กำเนิด: หลังตรง : บุุคลิกภาพดี สง่างาม ผู้คนเห็นแล้วเคารพนับถือตั้งแต่แรกเห็น เมื่อเขาปรากฎตัวมักเป็นจุดเด่นในวงสังคม ว่องไว : หัวคิดก้าวหน้า ปัญญาฉับไว การตัดสินใจเด็ดเดี่ยว แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี คิ้วหงส์ : รับทรัพย์ ดูดี มีเสน่ห์ หาเงินเก่ง มักได้ลาภลอย สูงยาว : เพรียวไปทั้งตัวราวกับต้นหลิวลู่ลม มีพลังกายที่ซ่อนไว้แม้ภาพลักษณ์ดูเป็นบัณฑิตไร้เรี่ยวแรง
ศาสนา: เจียหลุนชาง ความสามารถพิเศษ: ยอดนักเจรจาต่อรอง, จิตวิทยาควบคุมมวลชน ถนัดเกลี้ยกล่อมล้างสมอง, อ่านผ่านตาไม่มีลืม คิดวิเคราะห์เป็นเลิศ, ชำนาญสิบภาษาทั้งชนเป่าและชาวฮั่น, มีเส้นสายหลากหลายชนชั้น, พลังจิตกล้าแข็งไม่ถูกป่วนประสาทได้ง่ายๆ, ทักษะการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า งานอดิเรก: วิเคราะห์ปรัชญาศึกษาตำรา, กล่อมเกลาจิตใจคน, ให้คำสอนเหล่าสาวก, ทำการค้าเจรจาการทูต, แต่งลำนำ บทเพลง บรรเลงศิลป์, ฝึกฝนอาวุธลับเพื่อป้องกันตัวและคนสำคัญ, ปั้นตุ๊กตาและเครื่องกระเบื้องดินเผา คติประจำใจ: มิตรแท้ตัดสินในยามยาก, การให้ธรรมเป็นทานชนะการให้ทั้งปวง มีชื่อเสียงในด้าน: นักบุญแห่งซานตง - ครั้งเกิดภัยธรรมชาติได้โน้มน้าวครอบครัวของเขาให้นำทรัพย์สินออกมาบริจาคช่วยเหลือชาวบ้านที่กำลังอดอยาก เป็นที่จดจำในการสละรองเท้าเพียงคู่เดียวที่เหลืออยู่ให้ชายชราแปลกหน้า
ปณิธาน/อุดมการณ์: ให้ธรรมเป็นทานเพื่อชำระล้างความทุกข์ในใต้หล้า, เชิดชูชางเจียให้ยิ่่งแผ่ไพศาล, มีครอบครัวผู้เปี่ยมศรัทธาร่วมกัน
จุดแข็ง: จิตใจยึดมั่นเพื่อส่วนรวม, กล้าหาญมีศักดิ์ศรี, นักบุญผู้คร่ำหวอดในแวดวงสังคม จุดอ่อน: เห็นใจผู้อื่นได้ง่าย, เชื่อมั่นในตนเองสูง, ศรัทธาและเคารพต่อชางเจียชนิดฝังหัว, ไม่ค่อยมีความสนใจในเรื่องคู่ครองมีแนวโน้มเป็นและแต่งกับงาน
ลักษณะทางกายภาพ สีผิว : สีข้าวสาลี สีตา : น้ำตาลทองรับกับคิ้วเข้ม สีผม : ดำสนิทจนน่าหลงใหล ใบหน้า :ใบหน้ารูปไข่ คิ้วหงส์เชิดขึ้นดวงตาดอกท้อเป็นประกาย มีรอยยิ้มที่อบอุ่นดั่งลมวสันต์ เป็นบุรุษหน้าคมสันหมดจดจะมองจากทิศใดก็ดึงดูดสายตาและเปี่ยมสเน่ห์แห่งความเมตตา ร่างกาย : สูงเพรียวช่วงลำตัวคอดเป็นพิเศษจนดูเหมือนจะปลิวลมได้ทุกเวลา หลังตรงและบ่ากว้างดูสง่างามมีภูมิฐาน
ประวัติตัวละคร ชื่อเดิมคือ เยี่ย เสี่ยวหู่ ถือกำเนิดในตระกูลขุนนางเก่าแห่งซานตงความรุ่งโรจน์ของครอบครัวเขาหายไปตั้งแต่สามรุ่นก่อน คงเหลือเพียงกลิ่นอายของผู้ดีให้นับหน้าถือตา วัยเด็กอดอยากจนต้องออกไปทำงานช่วยเหลือจุนเจือครอบครัว อาสัยสหายร่วมสำนักปราชญ์ของผู้เป็นปู่ที่ผ่านทางมาเห็นแววแล้วรับเป็นศิษย์ปิดสำนัก วันคาราวะอาจารย์ด้วยวัยห้าขวบ บ้านของเขาไม่มีเงินพอจะไปหาซื้อไก่หรือสุราชั้นดี เสี่ยวหู่น้อยจึงขึ้นเขาไปขุดหน่อไม้และนำไข่ของไก่ฟ้ามาผัดเป็นอาหารเจคาราวะอาจารย์
“ต้นไผ่สูงขึ้นหนึ่งข้อทุกหนึ่งปี เป็นความหมายที่ดี หวังว่าอนาคตเจ้าเองก็สามารถก้าวหน้าอย่างไร้ขีดจำกัด” อาจารย์เมตตาเอ็นดูเขาจึงสอนสั่งความรู้โดยเฉพาะศาสตร์การปกครองใจคนจากสำนักม่อเจียและฝ่าเจีย เสี่ยวหู่น้อยตั้งใจและขยันขันแข็งเมื่อเริ่มจับพู่กันได้ก็ออกรับจ้างเขียนจดหมายและแปลกอักษรให้เหล่าชาวเมือง เขาหนักเอาเบาสู้คบหาผู้คนทุกชนชั้นเพื่อติดต่องานมาจุนเจือครอบครัว แม้จะยากจนแต่ก็เป็นคนที่มีใจเอือ้เหื้อมักจะแบ่งปันข้าวของแก่ผู้ยากไร้อยู่เสมอๆ
เมื่อเด็กน้อยเติมโตเป็นเด็กหนุ่ม ซานตงเกิดภัยธรรมชาติผู้คนจำนวนมากสูญฌสียบ้านและกลายเป็นิส้นเนื้อประดาตัวในข้ามคืน จากความมานะของเสี่ยวหู่จกาที่บ้านของเขายกระดับมามีฐานะปานกลางเมื่อเห็นสภาพความโหดร้ายของภัยธรรมชาติ เสี่ยวหู่จึงเกลี้ยกล่อมครอบครัวให้ย้ายลงใต้และนำเอาทรัพย์สิ้นที่ไม่สามารถนำติดตัวไปด้วยได้แปลงเป็นข้าวของบริจาคทาน พนวกเขาออกเดินทางรอนแรมอยู่ร่วมปีจนเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองซินเย่พร้อมกับคนอื่นๆ
เสี่ยวหู่พบเห็นปัญหาของลัทะินอกรีตระหว่างเดินทางอพยพเขาจึงไม่มีความศรัทธาในกลุ่มงมงายลวงโลกเหล่านั้น ตัวเขาเมื่อรวมกลุ่มกลับเหล่าบัณฑิตไฟแรงในเมืองผ่านไปเพียงไม่นานอาศัยความสามารถและนิสัยอันมีเอกลักษณ์ก็ขึ้นเป็นแกนนำหลักๆ ของเหล่าบัณฑิตรุ่นใหม่
กระทั่งต่อมาเกิดเรื่องกลุ่มบัณฑิตไร้ศาสนากับกลุ่มเจียหลุนชาง เหตุการณ์ในโรงน้ำชาผานถาวได้รับการยับยั้งข้อพิพาทโดยเจ้าเมืองซินเย่เป้นจุดเริ่มต้นความประทับใจและก่อเกิดความศรัทธาของเขาต่ออีกฝ่าย เมื่อเวลาผ่านไปกุศโลบายของท่านเจ้าเมืองให้ผลลัทธ์เป็นสาวกคนใหม่ผู้ที่เปลี่ยนชื่อเพื่อรับการอำนวยพร
| 
[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2022-9-14 01:50:29
