|
จากเขตทุ่งโล่งพื้นที่ลาดชันขึ้นเรื่อยๆเป็นหินเขาบ่งบอกว่าถึงเขตเมืองอันอี้แล้ว เมืองที่เต็มไปด้วยเขาหินกลับทำให้การเดินทางลำบากเสียหน่อย หญิงสาวจำได้ดียามที่มากับแม่นางเจิ้งและมือปราบหวัง ในคราวนั้นถูกงอนเสียจนแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย
นางคิดได้ว่าตอนแรกจะเดินทางไปที่ซีเหอเพื่อเยี่ยมเยียน แต่กลับเป็นว่าตอนนี้นางกลายเป็นผู้ช่วยของมือปราบหวังไปเสียได้ ม้าตัวใหญ่เดินนำทั้งสองไปทางบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ในที่ที่ไม่รู้ว่าคิดอย่างไรที่สร้างตรงนี้ มือปราบหวังเองหยุดยืนมองเสียครู่หนึ่งขณะยืนรอให้จ้าวเพ่ยและซุนหยางตามตนไป ครั้นพอเดินไป เจ้าเสี่ยวเฮยแมวตัวน้อยกลับเกาะแขนจ้าวเพ่ยแน่นยามเข้าใกล้ผาสูงชันแมวตัวสีดำสั่นเทิ้มหนักยามที่ได้มองลงไปยังด้านล่างเมื่อเดินเข้ามายังระเบียงหน้าบ้านทำด้วยไม้เกิดเสียงดังเอี๊ยดอาดน่าหวาดเสียว
"พ่อหนุ่ม.. มาทำไมหรือ นี่ไม่ใช่บ้านร้างนะ.. กลับไปเสียเถิด" เสียงดังขึ้นจากด้านหลังให้ทั้งสามหันไปมองเป็นตาเดียว
ชายชรามีท่าทีภูมิฐานถือของป่าที่เก็บมาได้แยู่ในมือ ขณะมองไปยังพวกหนุ่มสาวที่มาที่นี่ราวกับว่าเป็นเหล่าวัยกลัดมัน ตาจับจ้องไปยังสาวงามที่มาเพียงผู้เดียวท่ามกลางหนุ่มถึงสองก็พลันขมวดคิ้วกับความคิดเล็กน้อย
"พวกข้ามาพบผู้เฒ่าคังครับ"
เมื่อได้ยินคำพูดจากมือปราบหวัง ชายชราก็พยักหน้าเข้าใจและเดินแทรกพวกเข้าเพื่อเปิดกระท่อมกลางหุบเขาทันที ชายชราหันมาหาพวกเขาก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
"ข้าเองผู้เฒ่าคัง มีธุระอันใดเข้ามาคุยกับข้าด้านใน" คำเอ่ยเชิญชวนแก่พวกเขาทำให้มือปราบหวังหันมาพยักหน้าให้เพื่อเข้าไปยังด้านในตัวบ้าน ด้านในดูแข็งแรงไม่น้อยแม้จะเกิดเสียงไม้ลั่นตลอดจังหวะการเดิน
มือปราบหวังนั่งลงตรงหน้าขณะที่ผู้เฒ่าเริ่มรินน้ำกินเฉพาะของตัวเองเพื่อรอให้เปิดประเด็น
"ว่ามาสิ.."
"สวัสดีครับท่านผู้เฒ่าคัง ข้ามือปราบหวังจงหมี่ ต้องการมาพบท่านเพื่อขอข้อมูลของหญิงที่ถูกแม่นางเจิ้งฆ่าไปเสียหน่อย"
"แค่กๆ" เพียงคำพูดจากมือปราบทำเอาผู้เฒ่าคังสำลักน้ำทันที เขามองมาทางจ้าวเพ่ยและซุนหยางหันมามองเป็นตาเดียวราวกับหวาดระแวงบางอย่าง พลันรินน้ำกลับที่เดิมและทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที
"พอจะบอกได้หรือไม่ขอรับว่าวันเกิดเห--"
"ข้าไม่รู้" ผู้เฒ่ากล่าวอย่างตัดขึ้นมาจนจ้าวเพ่ยที่เล่นกับแมวหันมองและขมวดคิ้วทันที หญิงสาวเหลือบมองมือปราบขณะจับต้นแขนอีกฝ่ายเบาๆ สายตาของผู้เฒ่ามองยังมือเรียวก็เกิดเคืองเล็กน้อยเล็กน้อย "ข้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้.. พวกเจ้ามาผิดที่แล้วล่ะ"
"แต่ว่า.. ที่นี่ก็มีของสำหรับสตรีอย่างปิ่นนี้นะเจ้าคะ" ยางหยิบปิ่นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเพื่อโชว์ว่าอย่างไรผู้เฒ่าคงไม่ได้อยู่คนเดียวแน่ๆ
"นั่นของเมียข้า.." ผู้เฒ่ากล่าวออกไปและดึงปิ่นนั้นมากับตัวทันที "แม่หนูอย่าหยิบของคนอื่นโดยพละการสิ!"
"บอกข้ามาเถอะครับ.. เพื่อตัวหลานของท่านเอง"
"ข้าไม่รู้จักไม่เคยมีหลานสาว.. พวกเจ้าคงมาสืบข้อมูลผิดที่แล้วล่ะ.."
ผู้เฒ่ากล่าวทั้งลุกขึ้นเพื่อไล่ทั้งหมดให้ออกจากบ้านไป จ้าวเพ่ยเห็นดังนั้นก็หน้ามุ่ยและลุกขึ้นอย่างอิดออด นางเอื้อมมือไปจับแขนของมือปราบหวังจะบอกเป็นทางนัยว่าไม่เป็นไร พลันสายตาของอีกฝ่ายก้มลงมาประสานกับตานางพอดี สายตาที่ส่งมาทำเอานางหน้าขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อได้จับจ้องกันเช่นนี้
"แม่หนู ข้าขอคุยอะไรด้วยได้หรือไม่" ผู้เฒ่ากล่าวกับจ้าวเพ่ยทำให้นางหยุดลงและหันไปหาทันที ขณะทั้งซุนหยางและมือปราบหวังเดินออกไปจากจุดนั้นแล้ว
"เจ้าคะ.."
"เป็นสาวเป็นนาง ใยจึงมาอยู่กับผู้ชายถึงสองคนเช่นนี้ ไหนจะถูกเนื้อต้องตัวอีก ไม่รักนวลสงวนตัวซะจริง"
"แต่ข้า…"
"ทำเช่นนี้ยิ่งทำให้แม่สาวดึงเอาอันตรายเข้าหาตัวเอง ผู้หญิงสมัยนี้เป็นอะไรไปเสียหมดระริกระรี้ยามได้อยู่กับผู้ชาย.. ดูประทินโฉมราวกับเป็นนางคณิกา ข้าเตือนแม่หนูเพราะหวังดี หากวันใดพลาดถูกฉุดขึ้นมาจะระริกระรี้ไม่ออก"
จ้าวเพ่ยมองผู้เฒ่าที่สั่งสอนตนก็เกิดความข้องเคืองเล็กน้อย อาอี้ของนางยังบอกว่าควรจะประดับตัวตนให้งดงามเพื่อเป็นเด่นในหมู่คน แต่ผู้เฒ่าคนนี้กลับให้นางออกห่างจากผู้คนไปเสียอย่างนั้น
"ขอบคุณที่เตือนข้าเจ้าค่ะ.. แต่ข้าเป็นผู้ช่วยของท่านมือปราบคงจะออกห่างไม่ได้ อย่างไรก็ต้องติดตามจนกว่าจะว่าเรื่องคดีสำเร็จ.. ทั้งเรื่องการประทินโฉมเป็นสิ่งที่สตรีควรจะทำเจ้าค่ะไม่ใช่เฉพาะนางคณิกา!"
นางก้มลาผู้เฒ่าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปทั้งเกาหลังคอเสี่ยวเฮยไปด้วย เห็นซุนหยางและมือปราบรออยู่ข้างนอกก็เร่งเท้าที่จะตามไปให้ทัน แว่วเสียงของเฒ่าแก่ดังตามหลังนางขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก
"เป็นหลานข้า จะตีเสียให้ก้นลาย.."
เอฟเฟคความสัมพันธ์ [174] หวัง โก่งเจียง +20 ความสัมพันธ์ ธาตุไฟ เกื้อหนุน ธาตุดิน [หัวดี >> หัวดี] +15 ความสัมพันธ์ เมื่อเจอคนมีชื่อเสียงเดียวกัน +30 คุณธรรม เมื่อเจอคนมีชื่อเสียงเดียวกัน
| 
ไม่ระบุชื่อ
โพสต์ 2021-11-4 10:57:35
