|
❖ราชสีห์จรจัด❖ ตามหาปิงจวน 5
เทียนโจวรีบเร่งฝีเท้ามาลานประลองมุ่งตรงมาจนถึงยังชายหาดย่ำอรุณ สายตาเริ่มกวาดมองหาปิงจวนไปทั่วริมหาด แต่กลับไร้วี่แววสตรีที่ตามหา หากดูจากเวลาที่อยู่เนือกท้องฟ้าในยามนี้คาดว่าชายหนุ่มน่าจะมาก่อนเวลาพอสมควร
“ข้าจะรอเจ้าที่นี่แหละปิงจวน”
เทียนโจวกล่าวออกมาอย่างัม่นใจแต่ระหว่างนั้นเมื่แชายหนุ่มได้หันมองรอบๆตัวอย่างครบท่วน เขาก็เริ่มนึกขึ้นมาได้ว่าเหมือนเคยได้ยินนักรบบางกลุ่มตอนอยู่ลานประลองบอกว่าการฝึกวิ่งที่ชายหาดจะช่วยเพิ่มแหรงขาได้อย่างมาก เมื่อคิดได้เช่นนั้นเทียนโจวก็ได้หาก้อนหินมาถ่วงร่างกายของตนเท่าที่จะหาได้ ก่อนจะเริ่มว่างไปบนผืนทราบของชายหาด ผู้คนมากมายต่างหันมามองเทียนโจวและกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่ ‘ไอบ้า’ แต่ระดับเทียนโจวแล้วมีรึจะสนใจคำกล่าวเหล่านั้นของพวกมดปลวก ชายหนุ่มยังคงมุ่งมั่นฝึกต่อไปจนถึงยามโหย่ว ซึ่งตอนนี้แรงของเขาได้หมดลงแล้วและนี่ก็เป็นเวลาที่ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า เทียนโจวเริ่มถอดก้อนหินที่ถ่วงตนไว้ ก่อนจะหันไปมองตะวันที่ลับขอบฟ้าอย่างสวยงาม
เบ้า!
เสียงที่แสนคุ้นเคยได้ดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มกำลังเพิลดเพลินไปกับทิวทัศน์อันสวยของชายหาด ชายหนุ่มรีบหันไปมองตามเสียงซึ่งเขานั้นก็ได้พบกับเจ้าเขี้ยวเงิน แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มต้องเบิกกว้างก็คือหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของมัน
“ปิงจวน”
เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมน้ำตา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่มีวันใดเลยที่เขามิคิดถึงเธอ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวมากยิ่งขึ้น สายตาของเทียนโจวจ้องมองไปยังดวงเนตรของปิงจวนอย่างมิละสายตา
“เจ้ารู้ไหมว่าข้าคิดถึงเจ้าเพียงใด ข้าตามหาเจ้าไปทุกทีทั่วเมืองจูหยา แต่ก็มิพบเจ้าเลย เจ้ารู้ไหม...”
น้ำตาของชายหนุ่มยังคงไหลออกมาอย่างมิหยุดหย่อนแต่ก็มิละสายตาไปจากหญิงสาว
“เหตุใดเจ้าถึงต้องจากข้าไปเช่นนี้ ข้าเป็นห่วงเจ้านะ”
เทียนโจวกล่าวออกมาขณะที่เดินเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้นจนมาถึงยังโขดหินริมทะเล ภาพปิงจวนกับหมาป่านอนหมอบข้าง ๆ ขณะที่กำลังนั่งเชยชมพระอาทิตย์ตกดิน
"คุณชายเทียน ท่านมาตามหาข้าหรือเจ้าคะ ปิงจวนเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายก่อนหันมา หรือเขาจะมาตามหานางกันนะ สองวันมานี้นางก็ได้ออกมาปลีกวิเวก คิดอะไรต่าง ๆ นา ๆ ทำให้นางเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้น ก่อนทำท่าจะเอ่ย
"คุณชายเรื่องวันก่อน..."
"เจ้ามิต้องการสิ่งใดแล้ว ข้า..."
เทียนโจวกล่าวออกมาแต่ก็นิ่งเงียบไปพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าที่มิได้พบเจอมานานของหญิงสาวที่อยู่ข้างกายตนเสมอมา เขามิเคยนึกเลยว่าวันที่ขาดเธอไปจะอ้างว้างขนาดนี้
"ข้าเข้าใจความรู้สึกท่าน ที่ท่านทำเช่นนั้น ข้าได้คิดดูแล้ว ท่านเองก็คงเกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อข้าด้วยใช่หรือไม่~~~"
เมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาวเทียนโจวก็ยิ้มออกมาโดยมิต้องคิดอะไรให้มากความก่อนจะตอบออกไปอย่างมั่นใจ
"แน่นอนสิ หากไม่มีเจ้าข้าจะอยู่ได้อย่างไร เพราะฉะนั้นปิงจวน..."
ซูซูหลันที่แอบดูทั้งสองอย่างลับ ๆ อยู่นั้น นางเห็นเทียนโจววิ่งตามหาสหายทั่วเกาะ ดูเหมือนว่าทั้งสองจะเป็นอย่างที่ตนเข้าใจไม่ผิดเพี้ยน เธอรู้สึกดีที่ได้ช่วยทั้งสองให้ปรับความเข้าใจคืนดีกัน หวังว่ากุศลในครั้งนี้จะช่วยให้เธอตามหาพ่อแม่พบโดยเร็ววัน เธอคิดว่าเทียนโจวคงไม่ทำให้แม่นางปิงต้องเสียใจหรอกมั้ง ดูท่าเขาเองก็มีอัธยาศัยที่ดีและจากที่พูดคุยกับนางหลายวันนี้เขาก็ดูเป็นคนซื่อสัตย์ในรักคนหนึ่ง
"คุณชายเจ้าคะ ท่านจะตอบอะไรข้าหรือ" ปิงจวนกล่าวถามอีกฝ่าย เธอเอนเอียงมองสีหน้าชายหนุ่ม
"แต่งงานกับข้านะที่รัก"
"ท..ท่านเองก็คิดเช่นเดียวกับข้าสินะ ข้าเองก็เริ่มรู้สึกรักคุณชาย แต่ข้ากลัวท่านรังเกียจ"
"ใยเจ้าจึงคิดเช่นนั้น ข้ามิมีวันรังเกียจเจ้าหรอก"
เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับเข้าไปโอบกอดร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณชายเช่นนั้นอีกสัปดาห์จากนี้ท่านไปพบข้าที่ ร้านเครื่องประดับเทียนเป่า ท่านเถ้าแก่เป็นเสมือนผู้มีคุณของข้า แม้ข้าไร้พ่อแม่...." ปิงจวนสะอื้นกล่าวแก่อีกฝ่าย เธอน้ำตาไหลเมื่อเอ่ยถึงพ่อแม่ที่เสียชีวิตไป
"เจ้ามิต้องเป็นห่วง ข้าจะรีบไปหาเจ้าเมื่อถึงเวลา"
"ข้าจะรอท่านกับแม่สื่อนะเจ้าคะ ส่วนสินสอดไว้ท่านถามท่านเถ้าแก่พีได้นะเจ้าคะ" ปิงจวนกล่าวแย้มสรวลมีความสุขที่ตนกำลังจะได้ออกเรือนกับกับบุรุษในดวงใจ "ระหว่างนี้คุณชายไม่มีข้าอยู่ข้างกาย ท่านอย่าหักโหมมากนะเจ้าคะ"
"แน่นอนข้าสัญญาว่าจะมิหักโหมมากนัก เจ้าเองก็รักษาตัวด้วย"
"อะไรกันพวกเจ้าจะมีข่าวดี ไม่คิดจะชวนผู้มีคุณเช่นข้าคนนี้เลยเหรอ" ซูซูหลันเดินออกมาจากที่ซ่อนตัว "ข้าเห็นคุณชายเทียนวิ่งวุ่นทั่วเกาะ เลยช่วยเช็คให้และบอกทางมาหาเจ้า"
"เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?"
เมื่อเห็นหญิงสาวอีกคนปรากฎตัวขึ้นในสภาพที่เห็นทั้งสองกำลังโอบกอดกัน ซึ่งจังหวะนั้นใบหน้าของเทียนโจวเองก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวจะผลักตัวเองออกมาจากเทียนโจว
"แม่นางซู.. เรื่องนั้นไว้คุณชายจัดการนะเจ้าคะ..ข..ข้..ขอตัวก่อน" ปิงจวนวิ่งออกจากจุดนั้นด้วยความเขินอาย "คุณชายข้าไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะรีบกลับไปแจ้งท่านเถ้าแก่ให้เตรียมตัว"
"รักษาตัวด้วยนะที่รัก"
เทียนโ๗วกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองตามภาพของหญิงสาวปิงจวนที่เดินจากไป ก่อนจะหันกลับไปหาซูซูหลัน
"ข้ายินดีกับพวกเจ้าด้วยนะ ถ้าวันงานพวกเจ้าไม่ติดกับธุระข้า ข้าจะไปร่วมอวยพรดื่มเหล้ามงคลพวกเจ้านะ" ซูซูหลันกล่าวก่อนยกมือตบบ่าอีกฝ่าย
"ขอบใจเจ้ามากสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา"
"อย่าลืมเชิญข้ามาด้วยล่ะถ้ากำหนดฤกษ์แล้ว" ซูซูหลันขยิกตาให้อีกฝ่าย "เผื่อข้าไปไม่ได้ ข้าอวพรให้ก่อนนิดนึง ขอให้พวกเจ้าครองคู่กันมีความสุขนะ ถนอมตัวคนใกล้ตัวให้ดี"
"แน่นอนข้าต้องเชิญเจ้าอยู่แล้ว แลัก่อนจากลาข้ามีของบางอย่างจะให้เจ้า เพราะข้าคงไม่ได้มาที่นี่ซักพัก จึงอยากให้ของสิ่งหนึ่งกับเจ้า"
เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะหยิบดาบใบหลิวที่ตนเคยได้รับออกมาให้แก่หญิงสาว
"รับสิ่งนี้ไปอย่างน้อยมันก็คงพอช่วยเจ้ายามมีปัญหาได้บาง"
ซูซูหลันของมองดาบที่เทียนโจวมอบให้เธอถึงแม้ระกับจะมิได้ดีมาก แต่มันก็จะช่วยเพิ่มความสามารถของเธอได้ในระดับหนึ่ง หญิงสาวมิรอช้ารับสิ่งของชิ้นนั้นมาพร้อมรอยยิ้ม
"ข้าไปทำธุระก่อนล่ะ โชคดี" ซูซูหลันกล่าวบอกอีกฝ่ายก่อนเดินจากไป
"เอาล่ะคราวนี้ก็คงได้เวลากลับไปหอตำราเพื่อขอบคุณแล้ว"
เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินจากชายหาดแห่งนี้ไป เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นมากมายเหลือเกินแต่สุดท้ายทุกอย่างก็จบลงด้วยดี...
-- จัดวางเตรียมตัวให้พร้อม วันไหนก็ได้ไปติดต่อแม่สื่อเพื่อไปคุยเรื่องสู่ขอและสินสอดกับเถ้าแก่พีแห่งหนานชาง --
วีรชนที่หลับใหล >> นำรหัสไปดูโพสต์ข้อมูลที่ ร้านข้าวมันไก่ต้นตำรับ 'เจ๊เจียว' | 
ไม่ระบุชื่อ
โพสต์ 2021-10-23 15:31:33
