[นอกหมู่บ้านเซิ่งหุน] ป่าเฉาปิน

ป่าเฉาปิน

ป่ารกชัฏที่อุดมสมบูรณ์ของหมู่บ้าน
อุดมไปด้วยพืชและสมุนไพรป่าหลากหลายชนิด
เป็นเส้นทางลัดสำหรับชาวบ้านและนักเดินทางที่ผ่านไปมาและหาของป่า
จึงมีการสร้างสะพานไม้ทอดยาวพาดผ่านเพื่อไม่ให้หลงทางและเดินทางสะดวกยิ่งขึ้น

Zhangnon -

ในป่าเฉาปินที่เงียบสงบ แสงพระอาทิตย์สาดส่องเที่ยง เสียงนกเสียงลมโบกโบยพัดมา เสดาะหู เสียงย่ำเท้าของจางหน๊งได้เดินเข้ามายังป่าเฉาปินแห่งนี้

"ป่าแห่งนี้ช่างงดงามเสียจริง ธรรมชาติช่างสวยงามเหลือเกิน เป็นป่าที่ช่างร่มเย็น เสียจริง"

แต่ทันใดนั้น ความทรงจำก็ผุดขึ้นยามวัยเด็กที่โลดแล่นยิ้มมีความสุขสนุกสนามในสนามหญ้าแห่งวังหลวง พร้ออมเสียงหัวเราะในสมัยเด็กๆ
ผุดขึ้นมาในสมองกับเหตุการณ์ที่ตนเคยมีความสุข แต่ก็ต้องจบลงด้วยความถูกใส่ร้าย ทำให้จางหน๊ง คิดแล้วก็เกิด โทษะ จึงวิ่ง เข้าไปต่อยต้นไม้เพื่อระบายความโกรธแค้นออกมา ต่อยจนเจ็บมือเลือดซิบบ้าง

พร้อมทั้งนั่งลงพิงต้นไม้อยู่ซักครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ระงับอารมณ์ที่โกรธแค้นพร้อมทั้ง นั่งคำนึงถึงงานที่ตนเองจะต้องมาทำที่นี่

จางหน๊งได้หยิบขวานตัดไม้ เเละเล็งเป้าหมายไปยังต้นไม้ข้างหน้าเพื่อตัด และทำการ// คิดคาดการณ์ทิศทางที่ต้นไม้จะล้ม

//ทำร่องลอยตัดบากรูปตัววี (kerf) ประมาณเอวสูงเข้าไปในต้นไม้ในทิศทางข้างหน้าให้ต้นไม้ล้ม ตัดให้มีความลึกประมาณ 1/3 ของเส้นผ่าศูนย์กลางของต้นไม้
ตัดรอยอีกด้านตรงข้ามประมาณหนึ่งฟุตเหนือแรก ไม้ระหว่างสองบาดแผลสร้าง“ การรองรับน้ำหนัก” ถือต้นไม้ให้อยู่ในตำแหน่งที่เริ่มร่วงหล่น

และทันใดนั้นเมื่อต้นไม้เริ่มร่วงหล่นลงมาหาระยะทางที่ปลอดภัยกลับไปตามเส้นทางหลบหนี จางหน๊งได้ระวังกิ่งไม้บนต้นไม้ใกล้เคียงที่อาจติดพันกับต้นไม้ล้ม

พร้อมทั้งเตรียม//เก็บเกี่ยวไม้ของตน

Tianzhou ดี

      เทียนหลงเดินเข้ามาเรื่อยๆตามเส้นทางที่เเสนคุ้นเคยภาพในวัยเยาว์คอยปลอบหัวใจเขาขึ้นที่ละนิด บ้างครั้งการเดินทางรอบๆก็ดีกว่าการนั่งเฝ้าร้านค้าเป็นไหนๆ แถมมันยังช่วยผ่อนคล้ายจากทิวทัศน์อันงดงามอีกด้วย


     "ข้าอยากมากับป๊าและม๊าอีกเหลือเกิน..." หยดน้ำตาเริ่มไหลลงอีกครั้ง ร่างกายของชายหนุ่มราวกับคนไร้เรี่ยวแรงได้นั่งพิงลงกับต้นไม้ต้นหนึ่ง ความคิดถึงและความแค้นใจปะปนกันในส่วนลึกของจิตใจ มืออันเรี่ยวยาวพลันลูบไปที่ต้นไม้อย่างไม่มีสาเหตุราวกับคนบ้า มือทั้งสองที่เคยลูบต้นไม้อย่างอ่อนโยนในตอนนี้เริ่มกำแน่น ก่อนจะเริ่มชกต่อยใส่ต้นไม้อย่างไม่รู้จบ...


       "เหตุใดพวกมันต้องพรากพวกท่านไปจากข้าเพราะเหตุใด เพราะเหตุใด!!!" เสียงตะโกนของเทียนหลงดังลั่นไปทั่วป่าไม้อันเงียบสงบ ร่างของชายหนุ่มเริ่มโอบกอดต้นไม้พร้อมกับมือที่เปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงสีที่กำลังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ในเพลานี้ความเจ็บปวดมิใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขาแม้แต่น้อย


       "ข้าสัญญาว่าจะให้พวกมันได้ชดใช้!!!" มือทั้งสองเริ่มเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับเด็กขี้แย ก่อนจะเอื่อมมือไปหยอบขวานที่อยู่ข้างๆมากำไว้อย่างที่เคยได้เรียนรู้ โลหิตของตนเริ่มไหลโฉลมขวานจนเปลอเปื่อนไปด้วยสีแดง


      "เจ้าพวกเวรโพกผ้าเหลือง!!!" เทียนหลงตะโกนออกมาอีกครั้งก่อนจะกระหน่ำจามขวานใส่ต้นไม้อย่างบ้าคลั่งจนหมดแรง....


     ต้นไม้ค่อยร่วงหล่นลงสู่พื้นก่อให้เกิดเสียงดังลั่นพร้อมกับร่างที่นอนลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง สายตาค่อยๆหรี่ลงอย่างช้าๆก่อนจะเริ่มงีบลงอย่างมิทันรู้ตัว


     ....


     แม้ไม่รู้ว่าในตอนนี้เวลาได้ผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ในตอนนี้เขานั้นเริ่มได้สติขึ้นมาแล้วพร้อมกับความรู้สึกเปียกแฉะที่บนใบหน้า...


     "นี่มันน้ำอะไร" เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นก่อนจะนำมือไปปัดน้ำเหล่านั้นออกน้ำใสไหลหนืดเปลอเปื่อนไปทั่วหน้า พร้อมกับสายตาที่เริ่มมองหาต้นตอน


     "นั่นมันหมูกับหมูป่า??" สายตาของเขาได้เหลือบไปเห็นหมูทั้งสองกำลังจ้องมองมาที่เขา ซึ่งแน่นอนพวกมันทั้งสองเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้อย่างมิต้องสงสัย แต่ในเพลานี้เขามิมีแรงจะขับไล่พวกมันไปได้


     "รีบไปไกลๆเลยไป" มือข้างหนึ่งพลันโบกไล่หมูทั้งสองไปจากตน ก่อนจะเริ่มเก็บข้าวของที่จำเป็นกลับไปเเละเดินกลับสู่เมือง แต่ทันใดหน้าหมูทั้งสองก็มาขวางหน้าของเขาไว้!!


    "พวกเจ้าอยากไปหับข้าหรือ??" สีหน้างุนงงปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเทียนหลงอย่างมิต้องสงสัย


    หมูทั้งสองพลันพยักหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้ แต่พวกมันฟังรู้เรื่องด้วยหรือ?


     "ได้!! งั้นข้าจะให้ชื่อกับวพกเจ้า เจ้าชื่อปิง ส่วนอีกตัวชื่อยง เอาหละที่นี้ก็ตามข้ามา" ในที่สุดเขาก็ได้เดินทางต่อคราวนี้เขาจะได้นำอาหารไปตอบแทนท่านจอมยุทธเสียที!!!   

Haoyu ดี

โรลตัดไม้

ห่าวอู๋ค่อยๆเดินมายังป่าเฉาปิน ดูมันค่อนข้างอารมณ์ดีเล็กน้อย อาจจะเพราะพึ่งได้เงินมาเปล่า ไม่ต้องเสียสักบาท

ดูไปแล้วป่าที่นี่ก็งดงามดี แต่มันก็หวนนึกถึงอดีตอยู่บ้าง

ตัวมันนั้นเคยตัดไม้มาก่อน แต่มันทำเพียงเพราะต้องการยังชีพ...มิฉะนั้น มีหรือมันจะรอดในฤดูหนาวมาได้หลายปี

นึกถึงครานั้น มันก็ชูฝ่ามือหยาบกร้านพลางจ้องมองเข้าไป ดูแววแล้ว มันก็บัดซบดีไม่น้อย ที่สงครามทำคนต้อง ทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด

ชายหนุ่มคิดในใจ พลางคิด 'พวกขุนนางก็คิดเช่นนี้กระมัง มันหาได้แยแสประชาชนสุขทุกข์ของราษฎรไม่ สนแต่เพียงตนเอง คำว่าเพื่อราษฎรล้วนเป็นเพียงคำลวงหลอกคนเขลาให้เชื่อมัน'

มันนึกโกรธเล็กน้อยจนอยากจะระบายอารมณ์กับการตัดไม้ แต่นึกได้ว่าอาจทำร้ายตนเอง จึงค่อยใจเย็นลงแล้วค่อยๆลงมือตัด

มันค่อยๆกำขวานให้ไม่แน่นหรือหลวมเกินไปแล้งก็ค่อยใส่แรงในการฟันให้พอดี มันค่อยๆฟันให้เป็นรูปสามเหลี่ยมในการฟัน แล้วก็หันไปฟันอีกด้านนึงให้เหมือนกัน ทีนี้ต้นไม้มันก็จะล้มง่ายๆแล้ว

มันทำแบบนี้กับอีกหลายต้น เมื่อเห็นว่าได้พอแล้ว

มันจึงค่อยๆนำท่อนไม้มาตัดให้กลายเป็นฟืน..

เมื่อรวบรวมได้เหมาะสมแล้วมันจึงเก็บใส่กระเป๋าสัมภาระแล้วเดินออกไป

Jinying ดี

          ◇ ━ ภารกิจตัดไม้

          ใช้เวลาไม่นานหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ก็มาเยือนยังส่วนเขตป่าเฉาปินไม่ไกลจากหมู่บ้านเซิ่งหุน ธรรมชาติรายล้อมประดับเสียงสิงสาราสัตว์น้อยใหญ่แว่วตามลมมาให้ได้ยินเรียกความรู้สึกผ่อนคลายจนจิ้นอิ๋งเผลอหลุดถอนหายใจผะแผ่ว นางทอดเดินผ่านตัวสะพานไม้ที่พาดผ่านเพื่อข้ามไปอีกฝั่งของเขตที่มีต้นไม้ให้เลือกตัด

          “ เอาต้นไหนดีไป๋เซ่อ? ”

          ระหว่างผินสายตากวาดมองก็เอ่ยถามไก่ตัวน้อยในอ้อมแขนไปด้วย หากแต่เจ้าไก่ที่เดินเตร่รอบโรงไม้เมื่อครู่คล้ายจะหมดพลังงานไปแล้วถึงได้ไม่ร้องเสียงตอบ เอาแต่นั่งซุกหลับตาทำตัวขนฟูอยู่ในอ้อมแขนของจิ้นอิ๋งเงียบ ๆ จนหญิงสาวต้องเลื่อนสายตาหันมองหลังได้รับความเงียบเป็นคำถามอย่างผิดวิสัย กระทั่งเห็นคู่หูแทบเคลิ้มหลับไปแล้วนางก็หลุดหัวเราะออกมาก่อนตัดสินใจเลือกต้นไม้ด้วยตัวเอง

          หลังพิจารณาเจอกลุ่มต้นไม้ลำต้นไม่หนามากเรียบร้อย นางถึงผละไปวางกระเป๋าสัมภาระของตนลงไม่ไกลก่อนค่อยคอยวางเจ้าไก่น้อยลงนอนยังกระเป๋านั้นให้สบายถึงคว้าขวานที่ได้มาเตรียมไปตัดต้นไม้

          มือเรียวเล็กที่แผลเริ่มหายดีทำให้นางยังพอกระชับจับขวานไว้ได้มั่น ก่อนจิ้นอิ๋งจะผ่อนลมหายใจทำท่าทางคล้ายกับนายช่างไม้ที่สาธิตก่อนหน้าเสียแปดส่วน ก่อนเหวี่ยงขวานด้วยแรงที่มีให้ตรงไปยังลำต้นไม้เบื้องหน้า อนิจจาเพราะลองทำคั้งแรกเลยกะระยะไม่ถูก ด้ามขวานกลับกระแทกโดนแทนจนแรงสั่นแทบสะเทือนมายังแขนเล็กจนเกือบปล่อยขวานหลุดมือ

          ‘ ยืนใกล้ไปหรือ? ’

          ครุ่นคิดทบทวนก่อนลองก้าวผละมาอีกหน่อยพลางเป่าลมออกจากปากเล็กให้พัดเอาปอยผมที่ตกระใบหน้าเมื่อครู่ออกไปถึงง้างขวานขึ้น ทำลมหายใจอย่างที่ได้เรียนก่อนจะตัดลงไปอีกหน และดูคล้ายครั้งนี้จะทำสำเร็จ ใบมีดเนื้อดีกินเนื้อไม้ไปลึกทั้งที่จิ้นอิ๋งไม่ได้ออกแรงมากมายบ่งบอกถึงคุณภาพของมันให้รอยยิ้มหวานพลันวาดออก

          อารามดีใจที่สามารถลองเหวี่ยงขวานจนกินเนื้อไม้ทำให้นางเริ่มตัดต่อไปอย่างขยันขันแข็งเท่าที่แขนเล็กทั้งสองจะอำนวยแรงแก่นางได้

          .

          .

          เวลาผันผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่อาจทราบ แต่ก็พอที่จะทำให้ผืนฟ้าที่เคยทอแสงเริ่มทอดสีส้มอ่อนที่คล้ายตีเพลาบอกยามเย็นย่ำที่กำลังมาเยือน ไหนจะไป๋เซ่อที่ตื่นจากงีบหลับก็เริ่มตรงเดินต่อกแต่กมาหาคู่หูมนุษย์ที่ตอนนี้แขนทั้งสองแทบสั่นระริกหลังฟันท่อนไม้อีกท่อนได้ขนาดที่พอเหมาะสำเร็จ

          “ คงพอได้.. แล้วละมั้ง ”

          เอ่ยเสียงระโหยก่อนที่จิ้นอิ๋งจะปล่อยขวานลงพื้นพร้อมทรุดนั่งกับพื้นดินเสียหมดมาดเสี่ยวเจี่ย แต่ในตอนนี้ที่ไม่มีผู้ใดมานั่งจับตามองนางจึงไม่ได้กังวลอะไรพลางจัดการคว้าตัวไป๋เซ่อมากอดไว้ให้กำลังใจและเรียกแรงที่แทบเหือดแห้งของตนคืนมา

          “ ข้าเหนื่อยจังเลยไป๋เซ่อ.. ดูเหมือนเรื่องตอบแทนท่านจอมยุทธ์หลิวค่อยไปหาพรุ่งนี้ดีหรือไม่? ”

          เอ่ยผัดวันประกันพรุ่งกับเจ้าไก่ตัวน้อยให้รับฟัง แต่ในขณะที่กำลังจะเออออกับความคิดตนไปแล้ว คู่หูไป๋เซ่อกลับกระโดดจากอ้อมแขนนางและเดินไปจิกลงแผ่วยังกล่องไม้กล่องหนึ่งที่จิ้นอิ๋งแทบเบิกตากลมขึ้นก่อนเผลอลุกยืนรวดเร็วจนหน้ามืดไปวูบหนึ่ง ดีที่ประคองตัวได้เลยไม่ได้ล้มพับลงกับพื้นไปอีกหน

          “ ปลาเปรี้ยวหวานซีหู! ข้าลืมสนิทว่าทำอาหารเอาไว้ เก่งมากไป๋เซ่อ! เหนื่อยยังไงข้าก็ต้องเอาไปให้ก่อนล่ะนะ ไม่งั้นบูดเสียไปท่านพ่อครัวรู้คงดุข้าแน่เลย.. ”

          เอ่ยกับเจ้าไก่น้อยเป็นตุเป็นตะก่อนร่างเล็กจะเร่งเก็บกวาดยังท่อนไม้ที่ตัดได้มารวบรวมไว้กับกระเป๋าสัมภาระเสียเสร็จสิ้น ทำเอาน้ำหนักกระเป๋าเพิ่มจนนางไม่อาจอุ้มไป๋เซ่อได้ไหวกลายเป็นเดินนำสลับมองตามสัตว์ตัวน้อยที่ให้เดินตามมาแทน โดยทั้งคู่ได้เร่งย้อนกลับเข้าไปยังหมู่บ้านเพื่อถามถึงตำแหน่งถ้ำหานกั๋วจากชาวบ้านเสียก่อนจะได้มุ่งตรงไปได้อย่างถูกต้อง!

Weibin ชั่ว

ภายในป่าอันเงียบสงบ
.เมื่อเท้าเก้าเข้าไปยังในเขตป่า สายลมเย็นก็พัดมาทักทายแถมหอบพาเอากลิ่นไอดินชื้นๆและกลิ่นของใบไม้แห้งมาโชยแตะปลายจมูกจนต้องสูดดมเข้าไปเต็มปอด
"ที่นี่ชั่งสบดีจริงๆ" เมื่อเขาหลับตาสัมผัสกับธรรมชาติรอบตัวภาพจำในอดีตสมัยเขาหนุ่มๆก็ปรากฎขึ้น


มันคือป่ายามมืดมิดแต่กับมีแสงสว่างของคบเพลิง ที่ตรงนั้นประกอบไปด้วยชาย3คนกำลังนั่งดื่มเหล้ากันอยู่หน้ากลองไฟ
"ฮาๆ ข้าบอกแล้วว่าเจ้าบ้านพ่อค้านั่นต้องคุ้มที่จะปล้น" นี่คือกลุ่มโจรที่พึ่งไปปล้นจวนของค้าคนนึงมาตอนพวกมันฆ่าคนในจวนพ่อค้าทั้งหมดไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่
ผู้หญิงหรือผู้ชาย"


"ครั้งนี้เรารวยแล้วจริงๆต้องขอบคุณที่ใหญ่"


"จริงด้วยๆพี่ใหญ่นั้นเก่งที่สุด แต่ข้ายังติดใจคุณหนูคนนั้นอยู่เลย"มันพูดพลางทำหน้าเคลิบเคลิ้ม เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่พวกมันพึ่งยํ่ายี
"พวกเรานับว่าโชคดีจริงๆได้ทั้งเงินและพรหมจรรย์ของนางนั่น" เสียงหัวเราะทั้ง3ดังก้องไปทั่วทั้งป่า ในขณะที่พวกมันกำลังรื่นเริงอยู่ โจรที่เป็นพี่ใหญ่มีสัมผัสที่เร็วที่สุด

"หยุด!! นั่นใครออกมา" พวกมันทั้ง3หันไปทางเดียวกัน ปรากฎเงาขนาดใหญ่อยู่ในป่ากำลังค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามา




"หมีหรอ? เป็นไปไม่ได้ข้าไม่เคยได้ยินว่าในป่านี้มีหมีอยู่" แล้วมันจะเป็นตัวอะไร? พวกมันสงสัยได้ไม่นานเงานั้นก็ออกมาสู่งแสงสว่าง มันกลับเป็นชายคนนึงรูปร่างใหญ่โตไม่ต่างจากหมี หน้าตาดุดันเหมือนเสือไหนจะเขี้ยวนั่นอีก โจร2นั้นแค่เห็นรูปร่างก็ไม่มีใจจะสู้แล้วพากันเข่าอ่อนล้มลงกับพื้น มีพียงพี่ใหญ่โจรเท่านั้นที่ยังมีสติอยู่


"เจ้าพวกโง่ลุกขึ้นมา!!!" เสียงตลาดนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยกับทำให้สถานะการแย่ลงไปอีก


"พวกเจ้าใช่ไหมที่ปล้นจวนพ่อค้าเถิง?" นํ้าเสียงที่ปล่อยออกมาเต็มไปด้วยความอาฆาต ชายคนนี้ก็คือกัวฟ่งสมัยหนุ่ม เขาออกตามล่าโจรพวกนี้เข้ามาในป่าลึกในที่สุดก็ได้เจอ


"ใช่พวกข้าเอง แล้วเจ้าจะทำไมแก้แค้นรึ?" หัวหน้าโจรพยามใจเย็นแล้วตอบกลับไป ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีอาวุธเขายังมีดาบในมือ  "ดี งั้นเจ้าตาย!!!" ทันทีที่เสียงตลาดปานฟ้าฝ่าของกัวฟ่งดังขึ้น ร่างกายที่ใหญ่โตก็พุ่งเข้าไปหมายจะขยํ้าศัตรูตรงหน้า


"อวดดี!!" โจรได้ยกดาบขึ้นมาและพุ่งเข้าไปแม้เขาจะไม่มีความมั่นใจมากเท่าไรที่จะชนะยีกษ์ตัวนี้ได้ ระหว่างที่เขากำลังจะฟันลงไปข้อมือเขาก็ถูกจับด้วยมือขนาดใหญ่ การถูกจับครั้งนี้ทำเขาทรมานมากมันไม่ต่างอะไรจากการโดรคีมหนีบ  กร๊อบ...
เสียงข้อมือข้อเขาได้ถูกบดละเอียด


"อ้ากกก" ดาบได้หลุดจากมือเขาทรุดตัวลงตรงหน้าชายคนนี้ ยังไม่ได้ที่เขาได้กล่าวอะไรมือหนาอีกข้างก็ได้จับเข้าที่หัวเขาและบีบด้วยกำลังที่ต่างอะไรจากเมื่อกี้ ตอนนี้เขาไม่สามารถทนต่อไปได้แล้วเลือดไหนออกทางทวารทั้ง5และสิ้นใจตาย
"ได้โปรดปล่อยพวกข้าไปเถอะ..ข้าขอร้องพวกข้าถูกบังคับ" ไม่ว่าทั้ง2จะพูดอย่างไรแต่สุดท้ายพวกเขาก็จบไม่ต่างกันเท่าไหร่ จากเสียงหัวเราะเหลือเพียงเสียงกรีดร้อง


กัวฟ่งลืมตาขึ้นมาจากอดีต "เห้อ...ช่วงเวลาที่มีความสุขช่างผ่านไปไวเหลือเกิน" เขากำขวานในมือแล้วเริ่มตัดไม้ทันที

Liangjin -

                                                 โรลตัดไม้

เลี่ยงจินเดินมายังป่าเฉาปิน ใช้เพียงไม่นานก็มาถึง เขาคว้าขวานเดินไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มวางเจ้าไป๋จี ไว้ยังจุดที่ไม่ไกลกันนักแต่ปลอดภัยหากตนตัดไม้ขึ้นมาก็มันก็จะยังปลอดภัย

   "เอาล่ะมาเริ่มกันเลยแล้วกัน"

เลี่ยงจินจับขวานตามที่อี๋เตอสอนมา กำขวานไม่แน่นและไม่รวมจนเกิดไป แต่เป็นการจับที่มั่นคง เขารวบรวมสมาธิและเริ่มลงมือตัดต้นไม้ในทันที

   "ย๊าก!!!...." เขาตะโกนสุดเสียงระหว่างที่ง้างวงแขวนเพื่อจะต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า

   
  เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่ในการตัดต้นไม้ ถึงเขาจะพอมีประสบการณ์ตอนอยู่บนเขามาบ้าง แต่นั่นก็เป็นแค่ต้นที่ไม่ใหญ่มากแถมขวานที่เขาใช้ก็ค่อนข้างเก่ามากด้วย

  เสียงจามขวานดังก้องไปทั่ว จนเจ้าไก่น้อยน้อยเดินหนีออกจากพื้นที่ที่เขาวางไว้ตอนต้น แต่เลี่ยงจินก็ไม่ได้สังเกตุจนกระทั่งเข้าทำเสร็จ

   "ฟู่ว.. เสร็จซะที"

   "เอ้า ไป๋จีหายไปไหนเนี่ย"


เลี่ยงจินหันขวับไปไม่เจอเจ้าเพื่อนตัวน้อยของตน แต่ขาดเดาว่ามันน่าจะยังไม่ได้หนีไปไหนไกล หรือไม่ก็แค่อาจจะเดินไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักทีเฉยๆ


  ผลลัพธ์จากความพยายามมีผลที่น่าพึงพอใจ เขาได้โค่นตัดต้นไม้ไปหลายต้นทีเดียว ชายหนุ่มเก็บขอนไม้เอาไว้ และก็ไปหาเจ้าไก่ที่วางเอาไว้ที่ทิ้งเอาไว้อต่เกิดหนีเขาจึงต้องรีบตามหามัน โชคดีที่มันไม่ไปไหนไกลจึงสามรถตามหาได้ หลังเสร็จธุระก็เดินจากไปมุ่งสู่จุดหมายเดิมนั่นก็คือหาคนที่ช่วยเขาไว้นั่นเอง



                                                             @Watcher

XianXi บ้า

          “ขอบคุณ แม่นางที่นำทางมาส่งขอรับ” ไม่ลืมที่จะยกมือทั้งสองขึ้นคารวะกับคนที่เขาบังเอิญไปถามทางและอีกฝ่ายกำลังเข้ามาหาของป่าพอดี จึงกลายเป็นว่าเป็นทั้งการนำทางและไปทางเดียวกัน เซียนซียังคงแสดงท่าทีนอบน้อมต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นกับผู้ใดก็ตาม

          ดวงตาทั้งสองมองภายในป่าที่กว้างใหญ่ ถือขวานไม้เตรียมที่จะมาตัดไม้เป็นครั้งแรก จากการสอน อัจฉริยะหนุ่มจำวิธีการได้ทุกอย่าง เหลือเพียงแค่ต้องลองปฏิบัติจริง การเรียนแค่ภาคทฤษฎีมันอาจจะยังไม่เห็นภาพกว้าง เรื่องการจับขวัญมันก็คงเหมือนกับตอนที่ตีเหล็ก แค่คิดว่ามันเหมือนกันจะได้ใช้ได้อย่างถนัด

          “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าก็กำลังมาเก็บของป่าพอดี” หญิงสาวชาวบ้านตอบกลับด้านหลังมีตะกร้าสำหรับใส่ของ มือข้างหนึ่งถือเสียบ

          “เช่นนั้นพอมีเวลาสักประเดี๋ยวหรือไม่ ถ้ามีเรื่องอยากจะพูดคุยเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้กันสักหน่อย”

          “แลกเปลี่ยนความรู้รึเจ้าคะ”

          “ขอรับ” เซียนซียิ้มบางๆ น้ำเสียงทุ้มละมุนนุ่มนวลเอ่ยพูด พลางมองใบหน้าอิสตรีชาวบ้าน ไม่ได้จับจ้องมองจนเกินไป รู้ว่าควรที่จะทำเช่นไรในการปรับตัว “ข้ามีความคิดที่ว่าอยากจะให้ทั้งอิสตรีและบุรุษ มีความเท่าเทียม และอยากให้ผู้คนนั้นมีความรู้มากขึ้น ข้าได้ลองสอบถามคนในหมู่บ้านบ้างส่วน ส่วนใหญ่จะยังไม่ได้รับการศึกษา คนที่ได้รับการศึกษาบางส่วนก็ออกไปทำงานนอกหมู่บ้าน”

          “เป็นผู้หญิง…..พ่อข้าเคยบอกว่าไม่จำเป็นจะต้องศึกษาหาความรู้ในเมื่อแต่งงานไปก็ต้องไปปรนนิบัติสามีและเลี้ยงลูก…..”

          “ข้าคิดว่าแนวคิดนั้นมันล้าหลัง” เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ทำเอาเขานึกถึงปู่ทวดที่มักจะพูดสอนแบบนี้เป็นประจำว่าผู้หญิงในตระกูลถูกเกิดมาเพื่อเป็นแม่พันธุ์เอาไว้คลอดลูกอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ “สตรีเองก็ควรได้รับโอกาสแบบบุรุษมิใช่รึ แม่นางลองนำกลับไปไตร่ตรองทบทวนดู”

          “เจ้าค่ะ ลึกๆแล้วข้าก็อยากให้มีเช่นนั้นเหมือนกัน” เธอตอบด้วยสีหน้าอ่อนโยน

          หลังจากที่ได้สนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอีกทั้งได้เผยแพร่แนวคิดของเซียวเซี่ยเสร็จ จึงขอแยกตัวไปตัดไม้

          โดยเลือกต้นไม้ที่มีความกว้างและลำต้นที่หนา เวลาตัดไม้มาจะได้มีคุณภาพที่แน่น ไม่เปราะบางง่าย มือทั้งสองข้างถือขวานไม้ ใช้ขวานหวดลงบนลำต้นไม้ กำหนดทิศทางของต้นไม้ที่จะล้ม ใช้กลอุบายวางแผนตัดสินใจอย่างรอบคอบ ใช้เวลาอยู่นานกว่าจนต้นไม้ใกล้เกือบล้ม ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าของร่างกาย มือทั้งสองข้างแดงเถือก เพียงแค่เซียนซีไม่รู้สึกเจ็บปวด หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเมื่อมองดูไม้ที่เขาตัดเอง ไร้แววคนรับใช้

          จากนั้นเอนทิ้งน้ำหนักของลำต้นไปทางเดียวกันกับที่จะทำการล้ม จะช่วยหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการแตกร้าวของเนื้อไม้ และจึงได้ท่อนไม้มาเป็นจำนวนนึง มองผลงานของการกระทำ เดินไปสลับดูกับต้นไม้เล็กแต่มีลำต้นที่หนาแข็งแรง ทำการตัดไม้โดยใช้ขวาน

          นำไม้ที่ได้มาเหล่านั้นเก็บใส่ภายในกระเป๋า ในช่วงเวลาที่โล่งสงบ ร่างสูง เลือกหามุมนั่งสมาธิภายในป่า นั่งท่ามกลางธรรมชาติทั้งเสียงนกเสียงสัตว์ป่าน้อย ปล่อยให้เสียงพวกนั้นกลายเป็นเสียงขับขานของเหล่าบรรดาสัตว์ป่า

ถ่อมตน

+2 Point จากการโรลให้เกียรติอีกฝ่าย

+10 EXP จากการโรลสรรเสริญคู่สนทนาด้วยความจริง

เจ้าเล่ห์/เสแสร้ง

+4 Point จากการโรลวางแผนใช้อุบาย

+30% คุ้มครองแผนการของคุณไม่ถูกเปิดโปง

อัจฉริยะ

+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย

+5 Point จากการโรลเรียนรู้

สุรุ่ยสุร่าย

+2 Point จากการโรลหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

หูดี

+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย

+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ

รวม / 20 Point / +15 EXP

นั่งสมาธิท่ามกลางธรรมชาติ -5 ความเครียด

รับลักษณะนิสัยไลฟ์สไตล์

เงื่อนไข : มีสเตท POL 100 ขึ้นไป

#ชื่ออัตลักษณ์ : นักวิชาการ

@Watcher