[นอกเมืองไท่หยวน] บึงฝนหวาน

บึงฝนหวาน

{ นอกเมืองไท่หยวน }

【บึงฝนหวาน】

บึงน้ำขนาดกลางที่อยู่นอกเมืองไท่หยวน
สายน้ำของบึงแห่งนี้ไหลมาจากน้ำตกที่อยู่ในป่าลึก
รอยต่อระหว่างไท่หยวนและด่านหูกวน
เป็นสถานที่อันแสนเงียบสงบ น้อยคนนักที่จะแวะเวียนมายังที่แห่งนี้



{ วิถีชีวิตคนสันโดษ }

[ดูคู่มือการเก็บทรัพยากรส่วนตัว]

(1) ติดตั้ง "เบ็ดตกปลา" ชนิดใดก็ได้ (สามารถหาซื้อได้จากร้านอุปกรณ์)

(2) เขียนโรลตกปลาตามคู่มือด้านบน
(3) ระบุท้ายโพสต์เลือกปลาที่จะตก โดยแต่ละพื้นที่จะมีปลาแตกต่างกัน

{ โบนัสพิเศษ }
(1) หากเป็นคนลักษณะนิสัยสันโดษ ได้รับโบนัส x2

{ ปลาที่พบบริเวณนี้ }
(1) ปลาลิ่น
(2) ปลากง

* มีโอกาส 0.1% ตกได้ปลามังกร - นิสัยสันโดษ 0.5% *



[วัตถุดิบที่พบ]
* อาวุธที่ใช้ เคียว *
(1) ต้นปอ
* ไม่สามารถเก็บได้ในฤดูหนาว *

Fenyue ดี

⌜74⌟

บทที่ 13

สันโดษท่ามกลางเมฆา

ฉากที่ 9

                    

          ในยามค่ำที่ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างรีบกันปิดประตูบ้านเข้านอนด้วยความกลัวเกรงโจรในละแวกนี้ แต่ก็ยังมีเด็กสาวนางหนึ่งขี่ม้าออกไปทางทิศตะวันออกเพื่อหาแหล่งน้ำตามเบาะแส เด็กสาวเดินทางมาตามคำบอกเล่า ด้านหน้านี้มีแต่พงหญ้ารกครึ้มไม่รู้เลยว่าบ่อน้ำดังกล่าวอยู่ตรงไหน เฟินเยว่เปิดคมทวนฟันหญ้าให้เปิดทางออกจากกัน จนกระทั่งหมดแนวหญ้าธูปฤๅษีจึงได้เห็นบึงน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่แอ่งหนึ่ง

         

          “จะใช่ที่นี่หรือเปล่านะ..”

         

          เฟินเยว่พึมพำกับตัวเอง แต่ว่านางก็ไม่มีเวลาไปหาสถานที่ใหม่ นี่ก็ใกล้จะเข้ายามไห้แล้วหากมัวชักช้าจะคงไม่ทันการกันพอดี นางจุดไฟให้แสงสว่างก่อนจะนั่งลงหย่อนเบ็ดตกปลาลงไปในวารีที่ถูกราตรีย้อมสีจนดำทะมึน

         

          ระหว่างตกปลาเฟินเยว่ก็คิดไม่ตก เป็นห่วงทั้งอาการของตงฮั่ว ทั้งพะวงเรื่องปลาที่จะตก นางรู้ว่าปลาชิงเป็นปลาน้ำเค็ม ไม่มีทางจะมาอยู่ในบึงแห่งนี้ได้ แล้วจะสามารถทำตามความปรารถนาของตงฮั่วได้อย่างไร อันที่จริงนางควรจะฝืนใจควบม้าไปเหอไน่ก่อนหรือไม่ แต่ไม่ทันการแล้ว หากเดินทางก็กินเวลาอีกเป็นชั่วยามถึงตอนนั้นก็เลยเที่ยงคืนกันพอดี

         

          แต่ก็ถือว่าโชคยังดีอยู่บ้างที่เพียงแค่เริ่มตกปลาได้ไม่นานเจ้าปลาต่างก็กรูกันเข้ามากินเหยื่อรัว ๆ อย่างหิวกระหาย เฟินเยว่มัวแต่คิดถึงเรื่องเหล่านั้นจึงลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองรอดจากกลุ่มโจนภูเขามาได้อย่างไร

         

          ในตอนนั้นเฟินเยว่รู้ตัวแค่ว่านางจะต้องปกป้องเด็กหนุ่มจากอันตรายให้ได้ ไม่รู้ว่าเป็นความโกรธหรืออะไรที่เป็นพลังขับเคลื่อนตัวเองให้ออกไปต่อสู้  แต่ทว่าเด็กสาวก็จำไม่ได้อย่างชัดเจนว่าตนได้ลงมือทำอะไรไปบ้าง ราวกับว่าสติขาดหายไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีก็ฟาดโจนคนสุดท้ายลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว และเมื่อชนะนางก็รีบตัดตาข่ายขวางทางแล้วแบกตงฮั่วขึ้นหลังม้าไปให้หมอรักษาในทันที

         

          เด็กสาวผู้ใช้ทวนตัดหญ้าแต่ใช้เบ็ดตกปลาเป็นอาวุธรู้สึกสับสนใจยิ่งนัก และด้วยความร้อนใจก็เลยทำให้นางคอยนับอยู่เป็นพัก ๆ ว่าตกปลาได้ทั้งหมดกี่ตัวแล้ว...

.

.

.

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

+15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์)

------------------------------

ตก ปลาลิ่น ทั้งหมด

Jinying ดี

❀ เก็บต้นปอทำถุงหอม ❀

.

.

.

           หลังพานพบกับบุคคลที่คล้ายจะเป็นโจรภูเขาผู้นั้นไปแล้ว ตลอดการเดินทางไปเก็บต้นปอของจิ้นอิ๋งก็คล้ายไม่ร่าเริงอย่างเดิม ดวงหน้าของเด็กสาวฉายความคิดหนักเสียหลายส่วน

           ใจหนึ่งก็คิดว่าไม่อยากให้ถานเจ๋อไปเพราะอย่างไรก็เป็นผู้ติดตามที่ดีผู้หนึ่งของเด็กสาว อีกฝ่ายคอยช่วยดูแลนางมาตลอด ทั้งยังสอนเพลงกระบี่ให้แก่จิ้นอิ๋งไว้ป้องกันตัวอีกด้วย ถือได้ว่าจิ้นอิ๋งแอบนับถือถานเจ๋อเป็นพี่ชายคนหนึ่งในใจไปแล้วเสียด้วยซ้ำ จะให้ส่งไปร่วมรบโดยที่ไม่รู้ชะตากรรมว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรนั้นนางคงได้เป็นห่วงจนเครียดตายแน่

           ถึงอย่างนั้นอีกใจหนึ่งลึก ๆ ของนางก็อยากสนับสนุนอุดมการณ์เก่าของถานเจ๋อก่อนผันตัวเป็นโจรโพกผ้าเหลือง ความต้องการช่วยเหลือผู้คนผู้ยากเข็ญและอดทนไม่ไหวต่อระบบเจ้าขุนมูลนายที่กดขี่ประชาชน ทำให้ถานเจ๋อดึงความกล้าหาญออกมาถึงขนาดยอมเป็นกลุ่มคนโพกผ้าเหลืองเพื่อลุกขึ้นสู้ แม้มีบางช่วงที่ละอุดมการณ์เก่าไปจนหันมาปล้นชิงชาวบ้าน แต่ก็กลับตัวรวดเร็วยามได้นางเรียกสติ เช่นนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วเช่นกันว่าในใจผู้ติดตามของนางคงยังอยากจะช่วยเหลือผู้คนอยู่ไม่น้อย

           เสียงถอนหายใจพลันแว่วผ่านดูคิดหนัก จิ้นอิ๋งแอบครวญในคอแผ่วอย่างหนูติดจั่นที่หาทางออกไม่ได้ ก่อนกวาดสายตามองโดยรอบที่มีบึงน้ำขนาดใหญ่ยังเบื้องหน้า เป็นสัญญาณบอกว่าสถานที่ที่นางอยากมานั้นอยู่ตรงหน้านี้แล้ว เด็กสาวลงจากม้าก่อนกอดคอเจ้าเฮยเซ่อที่ไถหน้าเข้าหากลับดรุณีน้อยเช่นกันราวกับรับรู้ถึงความกังวลจากผู้เป็นนาย

           .

           " ข้าจะทำอย่างไรดีเฮยเซ่อ… หากข้าไม่เห็นแก่ตัวต่อชาวประชาฮั่นให้ถานเจ๋อไปร่วมรบ ข้าจะกลายเป็นเห็นแก่ตัวกับถานเจ๋อที่ต้องไปเสี่ยงอันตรายแทนหรือไม่ "

           จิ้นอิ๋งเอ่ยแผ่วปรึกษาหายังม้าที่ไม่อาจตอบกลับสิ่งใดได้ ก่อนเด็กสาวจะพยายามวางความคิดมากทั้งหมด และตรงไปเก็บต้นปอที่ขึ้นตามบึงอย่างติดเลื่อนลอยน้อย ๆ ความคิดที่อยากอยู่เล่นน้ำยังบึง ฝนหวาน ไหนจะเตรียมชุดคลุมมาใส่หลังเล่นน้ำเสร็จ ก็คล้ายถูกเก็บค้างในย่ามข้างหลังเด็กสาวเช่นเดิมเนื่องด้วยมีเรื่องให้คิดไม่ตกมาระหว่างทาง

           โดยไม่รู้ตัวดรุณีน้อยที่ถือเคียวเกี่ยวเก็บต้นปออยู่ก็เก็บพืชเพลินจนมีกบตัวน้อยมากระโดดแปะลงหลังมือ จิ้นอิ๋งพลันร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ทำเอาสติที่ลอยไปหาถานเจ๋อล่วงหน้าแล้วกลับคืนมาระหว่างพยายามกลั้นใจจับเจ้ากบตัวน้อยลงกับพื้นคืนที่ แล้วจึงค่อยแวะไปล้างมือยังบึงน้ำก่อนมาเก็บต้นปอต่อด้วยความมีสติมากขึ้นไม่ให้มีสัตว์ตัวน้อยมายุ่มย่ามให้นางขวัญหายแบบเมื่อครู่อีก...

กู่จิ้นอิ๋ง เก็บต้นปอ

ZhaoPei ดี

         เดินทางออกมากับเหล่าทหารได้ระยะหนึ่งจนน่าจะถึงระยะปลอดภัยแล้ว ทั้งจ้าวเพ่ยและซันหยางก็ถอดหน้ากากปิดหน้าออกทันที สตรีวามถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่ก้มลูบขนแมวอย่างเอ็นดู สายตามองไปที่ซุนหยางมีสภาพไม่จืดก็แอบหัวเราะคิกคักออกมา

         เหล่าทหารได้พักที่นี่เพื่อเก็บแรงไว้เดินทางต่อ ก็ดีอกดีใจที่ได้รับอิสระ แม้ว่าจะถูกกระทำเช่นนั้นจนไม่สามารถต่อสู้ได้ก็ตาม พวกเขาเองก็เริ่มพูดคุยกับเหล่าเพื่อทหารด้วยกันถึงสิ่งที่ต้องการจะทำหลังจากนี้

         ซุนหยางได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากปากของจ้าวเพ่ยก็ขมวดคิ้วออกมา เขากำลังล้างตัวกับน้ำไปพลางก็ยกน้ำขึ้นมาใส่จ้าวเพ่ยจนนางหลบแทบไม่ทัน

         "หัวเราะอะไรของเจ้า.. เกือบจะเป็นเมียโจรมันน่าสนุกหรือไง.." ความหงุดหงิดก่อขึ้นมาเมื่อเขาเองก็พึ่งจะผ่านความเป็นความตายมาแต่จ้าวเพ่ยกลับทำเหมือนเป็นเรื่องเล่นๆ สายตามองสตรีงามกวักน้ำมาเช็ดหน้าตัวเองทั้งยิ้มแต่ก็ไม่มีคำพูดใดออกจากปากนางเลย

         พอเห็นริมฝีปากของนางแตกจากการกระแทกกับพื้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ซุนหยางเองก็รู้ว่าก่อนหน้สนี้หากนางไม่มาช่วยเอาไว้ก็คงจะถูกจับกันหมดแล้ว จ้าวเพ่ยหันมองอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้างหน้าตนก็เอียงคอเล็กน้อย

         "เรื่องก่อนที่จะเข้าค่ายโจรข้าขอโทษก็แล้วกัน.."

         "..."

         "ข้าคงจะหงุดหงิดไปที่เห็นว่าเจ้าเอาแต่สนใจเรื่องมือปราบแทนที่จะสนใจงานที่เจ้ากำลังทำอยู่"

         "ข้าไม่ได้ว่าอะไร" จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งยืดเส้นสายและเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย "พอได้ทำอะไรเช่นนี้ข้าก็คิดอะไรบางอย่างออก"

         "อะไร.."

         "หากว่าข้าช่วยมือปราบแหกคุกแล้วล่ะก็.."

         จ้าวเพ่ยถูกดันหน้าผากจนนางหงายหลังลงพื้น ซุนหยางเองก็ไม่คิดว่าจะทำให้นางล้มแต่เพราะดันช่วงที่นางเอนหลังพอดีจึงเป็นเช่นนี้ เสี่ยวเฮยรีบวิ่งออกจากการอุ้มของนางทันที เหลือแต่หญิงสาวรีบใช้มือปิดชุดส่วนล่างก่อนจะเผยให้คนอื่นเห็นช่วงขาจนดูไม่งาม

         "ขอโทษที.. ข้าแค่หมั่นไส้ที่เจ้าพูดเช่นนั้น" มือใหญ่จับมือจ้าวเพ่ยให้กลับมาขึ้นนั่งเช่นเดิมนางเองก็ทำหน้าไม่พอใจทั้งหาหวีมาส่างผมไปด้วย ความเย็นจากไอน้ำผสมกับลมยิ่งทำให้หนาวสะท้านขึ้นมา

         "ก็แม้แต่ทหารสามสิบนายยังช่วยมาได้ นับประสาอะไรกับมือปราบคนเดียว"

         "เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าจะช่วยมือปราบออกมาโดยไม่ต้องปล้นคุก"

         จ้าวเพ่ยเงียบลงเมื่อถูกพูดเช่นนั้น หญิงสาวมีความคิดบางอย่างที่ตีกันไปมาแต่ก็ทำหน้าเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวพลุนพลันลุกขึ้นทันทีก่อนจะเดินไปที่ม้าของนางมือเรียวหยิบเอาอาวุธของนางขึ้นมา ทวนที่นำติดตัวมาด้วยถูกลูบอย่างเบามือราวกับคิดอะไรออก

         "นั่นอะไร.." ซุนหยางกล่าวถามนางเมื่อเห็นนางหยิบมันออกมาและยิ้มไปด้วย หญิงสาวเดินมาหาอีกฝ่ายและจงใจยื่นทวนให้ท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารที่มองมาด้วยความอยากรู้

         "ข้ามอบให้ ดาบที่เจ้าใช้คงจะไม่เหมาะกับเจ้าเท่าไหร่" จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งยัดมันให้อีกฝ่ายรับให้ได้ "ถือเป็นคำขอบคุณที่ช่วยข้าก็แล้วกัน"

         ซุนหยางนิ่งเงียบไปสักพักพลันยิ้มออกมา เขารับทวนของนางมาไว้กับตัวก่อนที่จ้าวเพ่ยจะหันไปหาเสี่ยวเฮย นางเดินฝ่าเหล่าทหารเพื่อไปยังม้าอีกครั้งราวกับจะบอกเป็นทางนัยน์ว่าให้ออกเดินทางต่อได้แล้ว

         เมื่อเป็นเช่นนั้นซุนหยางจำเป็นจำต้องลุกเพื่อเรียกเหล่าทหารทางการให้เตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง

         "ไปกันเถอะขอรับ นายกองรอพวกท่านอยู่" เขากล่าวเช่นนั้นทั้งเตรียมม้าไปด้วย รอเพียงเวลาที่จะให้ทหารพร้อมที่จะไปหานายกองแน่นอนว่าระหว่างทางเช่นนี้ มันก็ไม่ปลอดภัยอยู่แล้ว จนกว่าที่จะไปถึงเมืองเยี่ยนเหมิน ทั้งจ้าวเพ่ยและซุนหยางจะต้องดูแลไม่ให้โจรตามมาพบก่อน

มอบ [ทวนสามพยัคฆ์] แก่ [ซุนหยาง]

Main Quest Update :: [เควสช่วยกองทหารโข่วซือ 2] ช่วยพี่น้องทหารทางการ

XiangShan ดี

ออกเดินทาง

หญิงสาวออกเดินทางออกจากหมู่บ้านไท่ซิงในตอนค่ำๆ เพื่อออกเดินทางไปตามถนนมุ่งหน้าลงใต้ เธอตั้งใจจับกลับไปยังลั่วหยางตามที่หญิงสาวน้อยอวี้เฟิ่งได้นัดแนะข้าเอาไว้ในตอนต้น

การเดินทางกระทันหันนี่มันก็ฉุกละหุกดีนะ..

หญิงสาวเดินทางผ่านบึงที่อยู่นอกเมืองไท่หยวน ดูเป็นบึงที่น่าจะเหมาะแก่การมาตกปลาที่ดีเหมือนกัน.. แต่คงไม่มีโอกาสมานั่งแวะตกปลาสักเท่าไหร่หรอกนะ..

"โชคดีที่วันนี้เป็นคืนจันทร์เพ็ญ..." หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า โชคดีวันนี้เป็นคืนจันทร์เพ็ญส่องสว่าง

ทำให้มองเห็นเส้นทางและเดินทางไปได้โดยไม่ต้องลำบากอะไร

การที่เธอจะถือคบเพลิงไปตลอดการเดินทางมันก็กระไรอยู่ แถมเดินทางตัวคนเดียวด้วยก็เลยต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ..

ช่วงนี้โจรผ้าเหลืองก็ไม่รู้ว่ามันจะหลบจะซ่อนอยู่ตรงไหน อย่าไว้ใจข้างทางไม่ว่าจะที่ใดก็ตามที...

---------------------------

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน

+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย ทะเยอทะยาน

+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย หูดี

+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ

+5 Point โรลใช้กลอุบายหรือวางแผน นักวางแผน

+5 EXP จากการโรลเพลย์บริหารเสน่ห์ คิ้วหงส์

รวม 15 Point / 5 exp

---------------------------

@Watcher

XiangShan ดี

ช่วยทหารค่ายโข่วซือ 1

เดินทางกลับ 26

ต่อมาอีกครั้ง ขบวนเสบียงเดินทางผ่านด่านฉีกวนมาอย่างราบรื่น กับตอนนี้มาถึงเขตเมืองไท่หยวน เป็นการเดินทางที่ไม่รวดเร็วมาก แต่ก็มีความต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

หน้าที่พลาธิการขาดตกบกพร่องไม่ได้ ถ้าพลาดก็เท่ากับปากท้องของพี่น้องทหารทั้งหลาย

หญิงสาวแม้ในการศึกไม่ได้เป็นพลาธิการโดยตรง แต่ถ้าได้เรียนรู้จากการขนส่งเสบียงครั้งนี้ ก็พอรับรู้ได้ถึงความลำบากในการขาดแคลนเสบียงของกองกำลังโข่วซือที่เราพบเจอมา..

ตอนนี้เองเราอยู่เขตนอกเมืองไท่หยวน พอดีว่าเดินเกวียนผ่านเขตบึงเลยต้องระวังหล่มดินเป็นระยะๆ ไม่เช่นนั้นการขนส่งจะล่าช้าได้

รอบๆไท่หยวนค่อนข้างมีอุปสรรคนิดหน่อย เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ใหญ่ที่สุดแล้ว หญิงสาวเองก็ไม่อยากตัดไม้ทำลายป่าเพื่อเบิกทางไปตลอดหรอก..

"ถ้าเราผ่านเมืองนี้ไป ก็จะถึงที่หมายแล้วล่ะเจ้าคะ ทุกท่านโปรดอดทน อีกอึดใจเดียวเท่านั้นเจ้าคะ ขอบคุณที่อดทนมาโดยตลอดเจ้าคะ"

หญิงสาวเอ่ยบอกว่าผ่านเมืองนี้ไปก็ถึงที่หมายแล้ว ขอให้อดทนรอและขอบคุณทุกๆคนเป็นอันมากที่ขยันขันแข็งกันเป็นอย่างดี..

จากนั้น เมื่อผ่านเขตนอกเมืองไท่หยวนแล้ว ทีนี้ ก็ได้เวลาไปส่งเสบียงแก่พวกเขาเสียที...

----------------------------------

----------------------

XiangShan ดี

ช่วยกองทหารโข่วซือ 2

เดินทาง 6 พานักโทษหลบหนีไปยังเยี่ยนเหมิน

ต่อมา ในยามปั้นเย่หลังเกิดเหตุการณ์วุ่นวายในค่ายโจรฉางชิ่ง หญิ่งสาวได้ใช้จังหวะนั้นหลบหนีออกมาพร้อมกับนักโทษทหารทางการได้สำเร็จ

ตอนนี้เธอเองก็กำลังพาพวกเขาหนีออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดพักที่นอกเมืองไท่หยวนชั่วคราว นอกพักที่บริเวณบึง

"แม่นาง ไม่นึกว่าแม่นางจะสามารถบุกเดี่ยวฝ่าวงล้อมโจรออกมาได้ แม่นางเป็นใครกันหรือ?" ทหารเพิ่งเคยเห็นสตรีแสดงความสามารถเป้นครั้งแรก ฝีมือแทบจะเรียกได้ว่าเข้าใกล้ยอดฝีมือแห่งยุคทีเดียวเชียว

หญิงสาวถอดหน้ากากยักษ์ออก ก่อนจะหันมาคุยกับนักโทษทั้งหลาย

"ข้าสวี นามเซียงซาน ขออภัยที่แนะนำตัวช้าไปเจ้าคะ ข้ารับการไหว้วานจากค่ายโข่วซือมาช่วยเหลือพวกท่าน เช่นนั้นแล้วขอให้ทุกท่านสบายใจได้เจ้าคะ ข้ากำลังพาทุกท่านกลับไปยังค่ายโข่วซือ"

หญิงสาวเอ่ย

"ขอบคุณแม่นางจริงๆขอรับ ข้าก็นึกว่าพวกเราจะตายเสียที่นี่แล้ว แต่ขอโทษจริงๆที่พวกเรามิได้ร่วมสู้กันโดยตรงด้วยจริงๆ เพราะว่าเราแทบจะสูญเสียความสามารถต่อสู้ไปหันหมดแล้ว.." ทหารนักโทษเอ่ย

พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนโดนตัดเอ็นมือ ทำให้ไม่สามารถต่อสู้ได้

"....." หญิงสาวเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มาก ชะตากรรมพวกเขาช่างน่าเศร้าแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากนี้คงต้องไปหาชีวิตธรรมดาอยู่กันแทน ช่างน่าเสียดายทหารเหล่านี้อยู่บ้างเหมือนกัน

"ถ้าหากทุกท่านพักเหนื่อยเต็มที่แล้ว ... รีบเดินทางต่อเถิดเจ้าคะ ข้าจะพาทุกท่านไปยังค่ายโข่วซือเองเจ้าคะ" หญิงสาวเอ่ย ทหารนักโทษคนใดที่ดีขึ้นแล้ว ก็เดินทางต่อได้ แค่ไปถึงเยี่ยนเหมินทุกๆคนก็จะปลอดภัย...

----------------------------------

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน

+2 Point จากการโรลวางแผน หูดี

+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ

+5 Point โรลวางแผน นักวางแผน

+15 EXP แสดงความน่าเคารพศรัทธาต่อผู้พบเห็น หลังตรง

+5 EXP บริหารเสน่ห์ คิ้วหงส์

รวม 13 Point / 20 EXP

----------------------

@Watcher

JiTianTao ดี

โรลเดินทางผ่านป่าฝนบึงหวาน

"ถือว่าพวกเรานั้นใกล้ที่จะถึงที่หมายไปอีกก้าวแล้วนะสำหรับตอนนี้ข้าก็คิดว่าพวกเราถือว่าโชคดีเหมือนกันนะนี้ที่การเดินทางนี้มันปลอดภัยไม่ได้มีเรื่องอะไรที่ถึงขั้นพวกเราจะต้องบาดเจ็บหรือว่ามีเรื่องต้องเจอกับปัญหาอะไรทำนองนั้น"

"นั้นสินะถือว่าการเดินทางครั้งนี้นั้นราบรื่นเป็นอย่างมากเลยล่ะถ้าเกิดว่ามันจะไม่มีปัญหาเลยระหว่างเดินทางแบบนี้ตลอดก็คงดีนะแบบนี้"

"อดทนกันหน่อยนะพวกเราเดี่ยวอีกไม่กี่เมืองพวกเราก็จะถึงที่หมายกันแล้วยังไงพวกเราก็ต้องไปถึงให้ได้ข้าล่ะก็อยากจะเจอเหล่าขุนพลที่ท่านเซียวเหอนั้นว่ามาใจจะขาดแล้วว่าพวกเค้าเหล่านั้นจะเป็นแบบไหนกันแต่ว่าพวกเค้าเหล่านั่นไม่ใช่คนที่ไม่ดีใช่หรือไม่กัน?"

"แน่นอนพวกเค้านั้นไม่ใช่คนไม่ดีหรือว่าเป็นพวกคนชั่วร้ายอะไรแบบนั้นหรอกนะท่านจีเทียนเต๋าถึงแม้ว่าพวกเค้าจะโดนหาว่าเป็นขุนพลที่น่าเกรงขามก็ตามทีแต่ว่าพวกเค้าเหล่านั่นล้วนแล้วแต่เป็นคนดีทั้งนั้นแหละนะท่านสบายใจได้ข้านั่นไม่มีทางที่จะแนะนำคนไม่ดีหรือว่ามีนิสัยที่ไม่ดีเอามาแบบนั้นหรอกนะ"

"ถ้าท่านเซียวเหอกล่าวมาเช่นนั่นล่ะก็ข้าก็สบายใจเป็นอย่างมากถ้างั้นข้าจะตั้งตารอที่จะได้พบเจอกับพวกเค้าอย่างตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะขอรับ"

"แน่นอนว่าท่านจีเทียนเต๋าจะต้องไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนกับการที่จะต้องเสียทั้งเวลาสำหรับการเดินทาง เสียทั้งเงินทองสำหรับค่าอาหารหรือว่าค่าใช้จ่ายต่างๆระหว่างที่เดินทางรวมไปถึงกับการที่จะต้องเสียพละกำลังสำหรับการเดินทางในครั้งนี้เพราะว่าพวกเค้าเหล่านี้นั้นต่างก็เป็นขุนพลที่ควรค่าแกการที่ท่านจีเทียนเต๋านั้นได้ทำความรู้จักอย่างแน่นอนเชื่อใจในตัวของข้าได้เลย"

"แน่นอนข้านั้นจะต้องเชื่อใจในตัวของท่านเซียวเหออย่างแน่นอนไม่เช่นนั้นล่ะก็ข้าก็คงไม่ติดตามท่านมาสำหรับการเดินทางในครั้งนี้นั้นขอข้าแค่เพียงได้พบกับเหล่าขุนพลที่เป็นบุคคลที่ดีไม่ใช่เหล่าขุนพลที่ชั่วร้ายที่ใช้ความสามารถของตัวเองนั้นไปในทางที่ไม่ดีทั้งที่ตนเองนั้นควรที่จะใช้ความสามารถของตัวเองนั้นไปในทางที่ดีๆ"