[นอกเมืองไท่หยวน] ป่าท้อเยวี่ยเหอ

Weibin ชั่ว

"ที่นี่ปลอดภัยแล้วทุกคนพักได้" กัวฟ่งมองรอบตัวก่อนจะถอนหายใจ ในเมื่อเข้าเขตไท่หยวนแล้วหากเกิดเรื่องกำลังเสริมจะใช้เวลาเดินทางมาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามพวกโจรคงไม่กล้าตามล้างแค้น


"เรียนนายท่าน เมื่อกี้มีคนบาดเจ็บเดินทางไม่ไหวแล้วขอรับ" นายทหารพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ เขาไม่ได้อยากหยุดพักเท่าไหร่แต่พี่น้องของเขาบาดเจ็บกันไม่ใช่น้อย เขาเลยเสี่ยงมาเพื่อเเจ้งแก่กัวฟ่ง หวังว่ากัวจะไม่โกรธและให้พวกเขาหยุดพักสักหน่อย


"เราไม่สามารถหยุดพักได้หากทหารคนไหนบาดเจ็บหนักให้ทำเปลหามมันไป" ถึงแม้เขาจะเป็นคนเด็ดขาดแต่ก็ไม่ได้ไร้เหตุผล


เมื่อนายทหารได้ยินดังนั้นเขาก็เดินจากไปด้วยความโล่งใจ


กัวฟ่งเดินไปที่กลุ่มทหารที่พักอยู่ "ด้านหน้านี้คือเมืองเยี่ยนเหมินแล้วพวกเจ้าจงกลั้นใจอีกหน่อยภารกิจนี้ก็จะสำเร็จ เมื่อเปลพร้อมเราจะเดินทางต่อทันที"


ผ่านไปไม่นานก็มีทหารเดินเข้ามาหากัวฟ่ง


"เรียนนายท่าน ทุกย่างพร้อมแล้วขอรับ"


"ดี ไปเรียกทุกคนเตรียมออกเดินทาง" เขาพูดเสร็จก็ขึ้นม้าตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนจะออกเดินทาง

JiTianTao ดี

โรลพักกลางทางก่อนที่จะออกเดินทางกันต่อ

หลังจากที่ตนเองนั้นติดถึงหนทางที่ตนเองนั้นเลือกเดินแล้วนั้นจีเทียนเต๋าก็ได้เดินทางผ่านมายังเมืองนอกเมืองไท่หยวนโดยที่พวกของตนเองนั้นก็เลือกที่จะพักผ่อนเอาแรงกันก่อนสักชั่วครู่ใหญ่ก่อนที่จะออกเดินทางกันต่อให้เหล่าม้านั่นได้พักให้หายเหนี่อยกันบ้างรวมถึงให้คนขี่นั้นพักด้วย

"เดี๋ยวพวกเราจะพักกันที่นี้สักหน่อยกันก่อนนะเดี่ยวพอพวกเรามีแรงค่อยออกเดินทางกันต่อนี้พวกเราก็คงอยู่ ภูมิภาคปิงโจวแล้วเส้นทางนี้พวกเราอาจจะไม่ค่อยได้เดินทางผ่านหรือว่าใช้เสียเท่าไหร่กันมาคราวนี้ของพวกเราก็ถือว่าเป็นการออกมาดูเปิดหูเปิดตาพร้อมกับที่สำรวจเส้นทางแผนที่ต่างๆไปด้วยในตัวแบบนั้น"

"รับทราบขอรับท่านอาจารย์ข้าจะคอยเป็นตาที่สามของท่านอาจารย์เองขอรับสำหรับสำรวจเส้นทาง ภูมิประเทศของแถวนี้เผื่อที่อนาคตนั้นพวกเราจะต้องใช้กันยังไม่รวมถึงที่ว่าพวกเรานั่นอาจจะต้องได้ใช้ก็ได้นะขอรับแบบนั้น"

"ดีแล้วล่ะนะต้าจงเห้อ อาจารย์ล่ะอยากช่วยเหลือผู้คนแต่ว้าการช่วยเหลือของอาจารย์นั้นจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเองยังไม่เท่าไหร่แต่ว่าจะนำความเดือดร้อนนั้นมาสู่พวกเจ้าด้วยถ้าพวกเรานั้นมีหนทางที่จะช่วยเหลือผู้คนได้โดยที่ไม่นำพาความเดือดร้อนไปให้กับผู้ใดแบบนั้นมันก็คงจะดีมากเลยล่ะ"

โดยที่จีเทียนเต๋านั้นก็มองท้องฟ้าที่ตอนนี้นั้นล้วนแล้วแต่ปกคลุมไปด้วย เมฆหมอก

ZhaoPei ดี

          ตลอดการเดินทางเพื่อไปยังตามสถานที่นัดหมายก่อนถึงกำหนดยาม ซุนหยางลอบมองหญิงสาวเป็นระยะขณะเดินทาง ทั้งพยายามบังคับบังเหียนให้ช้าลงเพื่อให้อีกฝ่ายเดินตามมาได้ทัน

          "อากาศเริ่มเย็นมากแล้ว หากต้องการชุดที่หนาบอกข้าได้ ข้าจะหามาให้" จ้าวเพ่ยกล่าวขณะมองแมวเริ่มซุกตัวกับอกของนาง หญิงสาวเองก็รับรู้ถึงอากาศเย็นโปรยตัวลงมาพร้อมความมืดก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแก่อีกฝ่าย เพียงแค่กลัวว่าจะทำให้เกิดป่วยไข้ไปเสียก่อน

          "จะหามาที่ได้ทัน หากเป็นชุดเยี่ยงสตรีอย่างที่เจ้าใส่ข้าไม่สวมหรอก" ซุนกยางกล่าวและมองทางไปยังด้านหน้า แม้เพียงแค่การเดินทางเพียงแค่ข้ามเมืองแต่ก็เหมือนความมืดทำให้ทุกอย่างดูน่ากลัวไปเสียหมด ความเย็นยะเยือกเข้ามาโลมไล้ตามผิวหน้า ทั้งเสียงแมลงหวีดร้องกลับดูยิ่งน่ากลัวขึ้นเท่าตัว

          "อ่า.. แล้วหน้ากากที่นายกองกล่าว เจ้ามีแล้วหรือ หากไม่มีข้ามีอยู่หนึ่งใช้ครั้งที่ไปร่วมงานหน้ากากครานั้น เจ้าจะสวมไปก่อนก็ได้" ไม่อยากจะคะยั้นคะยอเรื่องชุดมาก แม้จะเห็นว่าซุนหยางสวมชุดที่บางกว่าตนก็ตาม หญิงสาวกระชับกอดเจ้าแมวน้อยเมื่อมันเริ่มนอนหลับตาพริ้มยามได้ซุกอกอุ่นๆของนาง จ้าวเพ่ยเงยหน้ามองท้องฟ้าเมื่อเปลี่ยนสีครื้มก็นึกไปถึงว่าเสร็จงานนี้คงจะไปจี้โจวทันทีคงจะเป็นไปได้ยากนัก

          "ขอบใจที่คอยเป็นห่วงข้า แต่ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีอำพรางตัวอยู่แล้ว เมื่อถึงด่านหูกวน ข้าต้องการให้เจ้ารอที่ไกลจากที่นัดหมายเสียหน่อย" มือหนาบังคับบังเหียนม้าขณะมองไปตามทางของป่าท้อ ชายหนุ่มลอบมองจ้าวเพ่ยบังคับม้าให้เดินมาเคียงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหลบหน้าของนางแทบจะทันที

          "คนนัดหมายไม่ใช่คนเลวร้ายเสียหน่อย เจ้าเกรงกลัวเรื่องอะไร ข้าได้ยินมาว่าต้องโหนเถาวัลย์ด้วย ข้าคงไม่ใช่สตรีจำพวกที่ต้องห้อยโหนเป็นหรอก ขอข้าตามไปเฝ้าเท่าที่จะทำได้ก็แล้วก็ หากออกห่างไปมากกว่านั้นจะหลงกันเสียเปล่า"

          "เจ้าเป็นอะไร.." ซุนหยางกล่าวถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าจ้าวเพ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงแปลกๆ "ปกติเจ้าจะไม่พูดโน้มน้าวข้าขนาดนี้ ต้องการบังคับข้าเหมือนที่ผ่านมาก็เอาเลย"

          "ข้าไม่อยากจะทะเลาะกับเจ้าตอนนี้.." จ้าวเพ่ยกล่าวออกมาทั้งถอนหายใจ ลมอุ่นๆพ่นออกจากจมูกประทะควาเย็นเสียตนเกินไอขึ้นมา "จนกว่าจะเสร็จงานจะคอยช่วยเหลือก็แล้วกัน ถือเสียว่าเสร็จงานนี้เจ้าต้องช่วยข้าด้วยเช่นกัน"

          "เรื่องมือปราบน่ะหรือ.. หยุดคิดเรื่องนั้นสักทีจะได้หรือไม่.. เจ้ากำลังทำให้คนอื่นเป็นห่วงรู้หรือไม่"

          "เจ้าจะเข้าใจอะไร.. เจ้าไม่ใช่ข้านี่!!" หญิงสาวเบิกตาโพล่งด้วยความโกรธเมื่อนางถูกกล่าวเช่นนั้น แน่นอนว่าหญิงสาวเองจะไม่ยอมหยุดแน่ๆหากไม่ได้สิ่งที่นางต้องการ

          เสียงแมวร้องดังขึ้นเมื่อถูกกอดแน่นเกินไป เสี่ยวเฮยกระโดดลงจากอ้อมแขนของจ้าวเพ่ยด้วยความตกใจทำให้นางต้องมองตามและรีบลงจากหลังม้าเพื่อวิ่งตามทันที หญิงสาวกลับถูกดึงแขนจากด้านหลังให้หันกลับไปหาผู้ติดตามก่อนที่จะวิ่งไล่แมวทันเสียก่อน

          "ข้าก็กล่าวไปแล้วอย่างไร ว่ายิ่งเจ้าคิดมันก็ไม่ช่วยอะไร หากมือปราบไม่ผิดจริงอย่างไรก็ต้องได้ออกมาอยู่แล้ว"

          "แล้วมันเมื่อไหร่กันล่ะ!! หรือต้องให้ถูกจองจำตลอดชีวิตหรือไง!!!"

          ซุนหยางเผลอบีบแขนและเขย่าตัวจ้าวเพ่ยจนหญิงสาวสั่นคลอนไปหมด หญิงสาวเผยความเจ็บปวดออกมาด้วยสีหน้าแต่กระนั้นก็ไม่ทำให้ซุนหยางสนใจมากนัก ส่วนหนึ่งก็มาจากความมืดที่ครอบคลุมทั้งสองทำให้มองเห็นหน้ากันไม่ชัดมากนัก

          "แล้วคิดว่าไปจี้โจวแล้วจะช่วยอะไรได้หรือไง เจ้ารู้ไหมว่าหากมือปราบถูกใส่ร้ายจริง ที่เจ้าทำตอนนี้มันทำให้ตัวเองถูกหมายหัวไปด้วย"

          "..!!"

          "มือปราบไม่ดีใจหรอกที่เห็นเจ้าวิ่งวุ่นทั่วซีเหอแล้วกำลังจะไปสร้างภาระให้คนอื่นต่อเช่นนี้"

          จ้าวเพ่ยเงียบลงทั้งรู้สึกปากคอชาไปเสียหมด นางไม่เคยรู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจขนาดนี้มาก่อน หญิงสาวเร่งผลักอีกฝ่ายให้ถอยออกห่างจากตนไปก่อนจะกลั้นเสียงสั่นเอาไว้เพื่อไม่ให้ถูกจับผิดได้ว่ากำลังรู้สึกเช่นไร

          ซุนหยางเดินไปอุ้มแมวมาไว้กับตัวก่อนจะขึ้นบนหลังอาชาสีขาวเพื่อควบม้าออกไปโดยทิ้งให้สตรีอยู่คนเดียวที่นี่ หญิงสาวรีบตามอีกฝ่ายแทบจะทันทีเพราะอย่างไรนางก็ไม่อยากจะอยู่เพียงลำพังผู้เดียวที่นี่ แม้จะเกิดการทะเลาะกันจนแทบจะไม่พูดคุยกันจากนี้แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ใช่ว่าจะแยกทางกันเสียทันทีทันใด

Main Quest Update :: [เควสช่วยกองทหารโข่วซือ 2] ช่วยพี่น้องทหารทางการ

ZhaoPei ดี

          การเดินทางเพื่อไปยังค่ายทหารโดยมีคนที่ไม่รู้จักนำทางทั้งสถานที่เปลี่ยวเช่นนี้ย่อมเกิดความกังวลแก่อดีตโจรโพกอย่างเหลืองอย่างซุนหยางแปลกๆ ท่าทีบุรุษผู้นี้คลับคล้ายคนของค่ายโจรมาเพื่อหลอกล่ออย่างไรอย่างนั้น แม้จะเตรียมตัวมาดีเพื่อรับมือเผื่อว่าจะถูกหักหลังแต่บุรุษในชุดดำผู้นี้กลับทำท่าทีไม่ได้สนใจอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย

          ซุนหยางสังเกตเห็นว่าชายผู้นี้มีท่าทีแปลกๆจากเดิน เขาเหลือบมองข้ามไหล่เจ้าตัวไปหลายครั้งจนเกิดความสงสัย แต่ก็ไม่มีการสนทนาใดๆระหว่างทางเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเองก็ต้องการให้ถึงและทำงานให้สำเร็จโดยไวเพราะอย่างไรเขาเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทิ้งสตรีผู้นั้นไว้เพียงลำพังอยู่ดี

          "ข้าคิดว่ามีคนตามมา" บุรุษชุดดำกล่าวโดยไม่มองคู่สนทนา ก่อนจะค่อยๆหยุดการเดินทางเอาไว้ก่อน "รอที่นี่ก่อนละกัน"

          "ได้.." ซุนหยางกล่าวโดยไม่คิดอะไร เขารอให้อีกฝ่ายเดินออกไปได้ครู่หนึ่ง โดยไม่รู้ว่าชายชุดดำต้องการจะทำอะไรกันแน่ แต่เพียงไม่นานเขาก็ได้เห็นชายคนนั้นเดินมาพร้อมสตรีหน้าตาคุ้นเคยคนหนึ่ง

          "จ้าว.." แน่นอนว่าซุนหยางรู้จักอยู่แล้วว่าสตรีผู้นี้คือใคร หญิงสาวยืนตัวเกร็งไม่กล้าแม้จะเอ่ยคำพูดใดออกไป เมื่อตอนนี้นางถูกใช้ของมีคมจ่อที่คอเพื่อขู่ทางอ้อม ชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายส่งสายตาของความช่วยเหลือมาทางเขาโดยที่เขาเองก็ตกใจไม่น้อย "เจ้ามาได้อย่างไร ไหนกล่าวจะรอที่หอไง"

          "คนของเจ้าหรือ" เมื่อเห็นว่าซุนหยางถามไปเช่นนั้นชายชุดดำก็เอ่ยออกมาเพื่อย้ำความมั่นใจ สายตามองลงมาที่สตรีงามทำตัวลับๆล่อๆและตามาจนถึงนี่จนจับได้คาหนังคาเขา ไหนแมวที่นางอุ้มดูเป็นเด็กไม่มีพิษสงอะไรมากนักด้วย

          "นางคือนายหญิงของข้าเอง ครั้งมารับงานนี้ ข้าเห็นว่านางเป็นสตรี มันอันตรายเกินไปจึงได้ให้รอจนกว่างานจะเสร็จ"

          "แน่หรือ.. คงไม่ใช่คนที่จะมารอจังหวะหักหลังข้าใช่ไหม" บุรุษชุดดำแม้จะถามด้วยความเคลือบแคลงใจ แต่ก็ยอมปล่อยหญิงสาวแต่โดยดี เมื่อจ้าวเพ่ยได้รับอิสระแล้วนางก็รีบออกจากจุดนั้นเพื่อหลบที่หลังของซุนหยางทันที

          "ข้า.. ข้าขออภัย ข้าเพียงแค่เป็นห่วงจึงตามมาเพียงเท่านั้น"

          "รู้หรือไม่ว่าเจ้าทำเช่นนี้ยิ่งจะทำให้งานล่าช้าขึ้นกว่าเดิม กลับไปเสีย ข้าจะมารับเจ้าอีกที" ซุนหยางกล่าวไล่จ้าวเพ่ยแทบจะทันที นางเองทองอีกฝ่ายที่เอาแต่ไล่โดยคิดว่าจะเป็นตัวถ่วงทั้งความจริงแล้วนางเองก็ยังไม่แม้แต่จะทำอะไรเลย หญิงสาวหันไปมองชายชุดดำแม้อยากจะใช้มารยาช่วยให้ท้ายนางบ้างแต่ เหตุการณ์เมื่อถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวเมื่อครู่ทำเอานางหวาดผวาไม่กล้าแม้จะเข้าใกล้

          "จะเอาอย่างไร.." บุรุษชุดดำกล่าวถามด้วยความรำคาญ แต่เจาเองก็กอดอกมองทั้งสองราวกับว่าจะตกลงกันไม่ได้สักที

          "ข้าไม่อยากกลับไปแล้ว.. เจ้าก็รู้ข้าอยู่ที่มืดเปลี่ยวผู้เดียวมันอันตราย ให้ข้าไปด้วยเถอะ ข้าดูแลตัวเองและเจ้าเสี่ยวเฮยได้"

          ซุนหยางเหลือบมองชายชุดดำแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนี้ เขาเองดึงหน้ากากมาสวมให้กับจ้าวเพ่ยก่อนจะดีดหน้าผากผ่านหน้ากากจนเกิดเสียงดัง ชายหนุ่มหันไปทางชายชุดดำเพื่อขอให้เดินทางต่อ โดยบอกจ้าวเพ่ยเป็นนัยว่ายอมให้ตามไปแต่โดยดี

          "อย่าทำให้สตรีของเจ้าเสียเรื่องเสียล่ะ.." บุรุษผู้นั้นกล่าวเตือนเพื่อไม่ให้จ้าวเพ่ยเกะกะการทำงานของซุนหยาง เพราะดูกริยาของสตรีผู้นี้อย่างไรก็ผู้หญิงไม่มีซึ่งความห้าวหาญเลยแม้แต่น้อย นอกเสียงจากความอ้อนแอ้นเฉกเช่นสตรีทั่วไป

          "ข้าไม่ทำให้งานต้องล่าช้าหรอก.." นางกล่าวโดยพยายามตามทั้งสองให้ทัน หญิงสาวก้มมองเสี่ยวเฮยยังคงหลับอยู่ก็นึกเอ็นดูขึ้นมา อย่างไรก็ดีนางก็เชื่อว่าตามมาด้วยเช่นนี้ก็ยังได้ทำอะไรดีกว่านั่งรออันตรายที่หอคัมภีร์อยู่แล้ว

Main Quest Update :: [เควสช่วยกองทหารโข่วซือ 2] ช่วยพี่น้องทหารทางการ

XiangShan ดี

ออกเดินทาง 6

กลับไปรายงานแด่วอชเชอร์ เดินทางสักครู่นึง

ต่อมา หลังจากหญิงสาวเดินทางไปมอบหีบตำลึงทองมอบแด่เจ้าเมืองจี้โจวแล้ว หญิงสาวก็รีบออกเดินทางกลับมายังเส้นทางเดิมอีกครั้งนึง เพื่อที่จะไปรายงานบุคคลที่ชื่อว่า วอชเชอร์ ซึ่งเหมือนอภินิหารเทพอย่างไรก็ไม่ทราบ

แต่ถ้าเรารับงานเขา มาก็ต้องทำตามนั้นเพื่อตอบแทน ซึ่งเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่งในความเชื่อของเธอที่เผยแพร่ไปนั้นเอง...

หญิงสาวเดินทางผ่านเส้นทางเข้าหมู่บ้านไท่ซิงมาก็จริงแต่... ขอยังไม่เข้าไปในตอนนี้ก็ ยังมีบางสิ่งที่เธออยากทำอีกสักพักนึง

เธอเดินทางลงใต้ผ่านเขตเมืองไท่หยวน ที่อยู่ข้างล่างหมู่บ้านไท่ซิงลงมาอีกที ซึ่งเธอไม่ได้จะเข้าเมืองแต่อย่างใด

เธอยังคงมุ่งหน้าผ่านนอกเมืองต่อไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งผ่านป่าท้อที่อยู่นอกเมือง หญิงสาวมองไปรอบๆพบว่าที่นี่ก็สวยงามดีนักแล

"ถ้ามีโอกาส ก็อยากมาสังสรรค์ที่นี่เหมือนกันนะ..." หญิงสาวกล่าว ก่อนจะออกเดินทางไปต่อ โดยที่ไม่ได้เหลียวหลังมองกลับมา...

----------------------------------

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน

+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย ทะเยอทะยาน

+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย หูดี

+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ

+5 EXP จากการโรลเพลย์บริหารเสน่ห์ คิ้วหงส์

รวม 10 Point / 5 exp

----------------------------------

@Watcher

XiangShan ดี

ช่วยกองทหารโข่วซือ 1

เดินทาง 1

หลังจากรับจดหมายมาแล้ว เพื่อที่จะเตรียมไปส่งให้กับบุคคลที่ชื่อเซี่ยงจ้งหลู ตอนนี้เขาอยู่ที่เหลียงโจวเหนือเมืองอู่เว่ย ก็นับว่าเป้นการเดินทางไกลรูปแบบหนึ่งล่ะ..

หญิงสาวควบอาชาขาวคู่ใจของตนออกเดินทาง ผ่านเมืองเยี่ยนเหมินลงมาบริเวณเมืองไท่หยวน โดยที่เธอไม่ได้แวะอะไรในเมืองนั้น

เธอคิดว่า ถ้าลงไปถึงเหอไน่แล้ว ขอแวะผ่านลั่วหยางสักหน่อยก้น่าจะดี

ไม่ได้ทำงานช่วยผู้คนและผ่านเมืองหลวงมานานแค่ไหนแล้วนะ อืม.. เธอคิดในใจ..

แม้จะไม่คิดอะไรมากแล้วเธอก็เดินทางไปต่อ โดยมุ่งหน้าลงใต้ เพื่อข้ามแม่น้ำก่อนเสียดีกว่า...

------------------

XiangShan ดี

ช่วยกองทหารโข่วซือ 2

เดินทาง 1

หลังจากรับภารกิจอีกครั้งมาจากค่ายทหารโข่วซือ ตอนนั้นเองก็เป็นเวลายามซีว์แล้ว เธอคิดว่าก็ใกล้ถึงเวลายามไห้แล้วเช่นกัน ดังนั้นต้องรีบไปยังด่านหูกวน ก่อนที่จะเลยเวลาซะก่อน

หญิงสาวเดินทางลงมาถึงนอกเมืองไท่หยวนอีกครั้ง เธอทำได้เพียงหันหน้ามองแสงสีภายในเมืองอย่างไม่ได้สนอกสนใจอะไรมาก เนื่องจากมีภารกิจที่ต้องไปทำก่อน

"เราต้องไปเจอคนแบบไหนกันนะ..?

ถ้าหากเขาหรอกเรา ต้องก้ต้องป้องกันตัวเองล่ะ.." หญิงสาวเอ่ยกับตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องระวังเอาไว้ก่อนเป็นการดี เพราะคนที่เราไปเจอก็อาจจะเป็นโจรด้วยเหมือนกัน

อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนก่อน จะดีที่สุด...

----------------------------------

+2 Point จากการโรลวางแผน หูดี

+5 Point โรลวางแผน นักวางแผน

รวม 7 Point

----------------------

XiangShan ดี

ช่วยกองทหารโข่วซือ 2

เดินทาง 3

ต่อมา... กลางดึกยามไห้..

หญิงสาวเดินทางมากับบุคคลอีกคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นคนที่ทางโข่วซือพูดถึงว่าจะมาช่วยเหลือในภารกิจช่วยเหลือทหารเพื่อนครั้งนี้ แต่มันติดตรงที่ว่าทำไมเขาพูดจาดูถูกดูแคลนกันนักนะ

แต่เรื่งอนี้หญิงสาวต้องเก็บเอาไว้ก่อนเพราะเราร่วมงานกันอยู่ หลังจากนี้จะเป็นอะไรอีท่าไหน.. ก็ไม่รู้แล้วล่ะนะ

"ข้าไม่รู้นะว่าสตรีเช่นเจ้ามีความสามารถมากแค่ไหน แต่คงจะไม่หักหลังในตอนท้ายใช่มั้ย?" ชายชุดดำกล่าวถามขึ้น

"ข้ามิทำเช่นนั้นหรอกเจ้าคะ ข้ามาเพื่อช่วยเหลือ มิได้จะพาไปหลอกลวงอันใด

ยิ่งงานช่วยชีวิตคน จะทำพลาดได้อย่างไรเจ้าคะ" หญิงสาวตอบไปแบบหนักแน่นให้รู้ว่าเธอนั้น... พูดจริง

"....อาๆ อย่างนี้เอง" ชายชุดดำมองแบบนั้นก็เริ่มเรียนรู้ว่าสตรีคนนี้ ต่างจากสตรีคนอื่นๆที่เขาได้พบมาพอตัว คงจะดูถูกแบบเหมารวมอีกไม่ได้แล้วล่ะมั้ง

ยิ่งท่าทางดีสง่างามอีกด้วย นึกว่าจะเป็นผู้ดีเสแสร้งจอมปลอมเสียอีก

แต่น่าแปลกกว่านั้นที่เขาจะนึกได้แต่แรก ตอนมาหอร้างจะต้องไต่หินและโหนเถาวัลย์มาซึ่งยากมาก แต่แม่นางคนนี้กลับทำได้อย่างไร แถมรวดเร็วด้วย...

"งานนี้เจ้าต้องปลอมตัว รู้ใช่มั้ย ถ้าอนาคตถูกพวกโจรรู้หน้าคร่าตาแล้วข้าไม่รับรู้ด้วยนะ" ชายชุดดำกล่าว

"ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ" ว่าจบหญิงสาวก็หยิบหน้ากากเงินขึ้นมาเช็คดูก่อน เตรียมสวมในเมื่อเข้าใกล้ค่ายโจร

"ค่ายโจรอยู่อีกไกลรึเปล่าเจ้าคะ?" หญิงสาวเอ่ยถาม

"อีกไม่ไกล พ้นป่านี้แล้วจะเจอทางแยกเลี้ยวขวา ก็คือทางนั้นล่ะ" ชายชุดดำกล่าว ก่อนทั้งสองจะเดินพ้นเขตป่า แล้วไปเข้าสู่เขตประตูค่ายโจร หลังจากนั้น..

----------------------------------

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน

+2 Point จากการโรลวางแผน หูดี

+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ

+5 Point โรลวางแผน นักวางแผน

+5 EXP บริหารเสน่ห์ คิ้วหงส์

รวม 13 Point / 5 EXP

----------------------

@Watcher